Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
18 nov 2019
6 hours joensuunightrun
14 nov 2019
Albi WK 24 uur 26 en 27 oktober 2019
2 nov 2019
Ultra Raid der Catharen
24 sep 2019
The Great Escape 100 mijl
Verslagen in 2019
* November
* 18 nov 2019: 6 hours joensuunightrun
* 14 nov 2019: Albi WK 24 uur 26 en 27 oktober 2019
* 2 nov 2019: Ultra Raid der Catharen
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van December 2010
 
La Transtica is een 6-daagse hardloopwedstrijd van de westkust van Costa Rica naar de oostkust door de bergen, jungle en regenwouden. Er is een adventure afstand en een extreem afstand. De adventure mensen lopen: 6km, 18 km, 21,1 km, 24,1 km, 24,8 km en 21 km. Wij lopen de extreem: 6 km, 38 km, 38,4 km, 42,2 km, 42-43 km en 29,1 km.

Woensdag 17 november 2010: Aankomst San Jose
Na een lange reis van meer dan 24 uur, ‘s avonds aankomst van de deelnemers in San Jose op de luchthaven Juan Santamaria. Welkom door de leden van de organisatie.

Donderdag 18 november 2010: Opening Ceremony
Ontbijt, Opening Ceremony, persconferentie in San Jose. Technische, administratieve en medische controles. Je bent verplicht om 2 liter water mee te nemen, een verbanddoos met verplichte spullen van minstens 400 gram, gels en bars voor tijdens de wedstrijd, zonnebril, zonnecrème, cap, hoofdlamp etc. Overnachting in hotel.

Vrijdag 19 november 2010: Transfer San Jose - Manuel Antonio.
Tijdens de reis zien we al een gordeldier over de weg lopen en apen in de bomen en over elektriciteitsleidingen. We stoppen bij een rivier waar krokodillen onder de brug liggen. De grootste is zeker meer dan 5 meter!!!! Er wordt een doodgereden hond gevoerd aan de beesten en dat gaat er daar beneden ruw aan toe. Het is aan de Pacific Ocean veel warmer dan in San Jose, van 25 graden naar zeker 36 graden met een hoge luchtvochtigheid. Tijdens de reis krijg ik van het zitten ontzettende ischeaspijnen en ik doe oefeningen die mijn fysio mij geleerd heeft, maar het helpt nu maar weinig. Oorzaak het lange zitten.
Proloog: Playas del Pacific: 6 km. De start was goed maar al snel had ik adem te kort en ik zweette ontzettend. Het zand was zacht en je zakte steeds zo ‘n 5 cm in het zand. Het was loodzwaar en ik finishte na 32 minuten. De tijd is niet belangrijk daar er nog vele lange zware etappes volgen maar het gevoel is belangrijk en dat was nu niet zo goed. Overnachting in super de luxe hotel, laatste keer.

Zaterdag 20-11-2010: Eerste etappe Paquita- Napoles : 38 km, 1770 hoogtemeters en 200 meter omlaag.
Negentien km vlak die ook wat heuvelachtig zijn en daarna omhoog. Het is warm, heel warm en ik zweet al weer ontzettend. We moeten veel drinken, heel veel drinken. In het begin is het een soort slalom om de waterpoelen heen want het regent hier elke dag en veel. We moeten al verschillende keren door een riviertje tot kuithoogte. De schoenen blijven nat. Ik heb gekozen voor de Asics gel trail sensor omdat die niet waterdicht is. want anders blijft het water in de schoen staan. Na 19 km gaat het omhoog en goed. Het begint te regenen en de warmte wordt wat minder. Het begint steeds harder te regenen, dit is het regenwoud. Je hoort dieren maar ziet ze niet, we maken te veel lawaai als loper zijnde. Hele stukken weg en bos zijn weggespoeld door de regen. Een paar weken geleden zijn er nog tientallen doden gevallen bij zo ’n modderstroom. Ik kan me er nu iets bij voorstellen ( zie foto ‘s ). Als we boven de 1000 meter komen krijg ik het koud en doe mijn regenjasje aan. Het blijft gieten en de modder wordt alleen maar erger. We finishen uiteindelijk ( 5 uur 37 minuten ) en worden met auto ’s naar een soort buurthuis gebracht met een open haard waar iedereen zich staat te warmen. Mijn kleren en spullen zijn nog onderweg dus ik sta te rillen van de koude. Na 1 ½ uur arriveren mijn spullen!! Ik was me, eet wat en maak mijn slaapplek ( matje en slaapzak op de grond ) klaar.

Zondag 21-11-2010: Tweede etappe Santa Maria de Dota - Esperanza: 38,4 km, 2720 hoogtemeters en 1310 meter omlaag.
We ontbijten en ruimen onze spullen op en dan is er alweer de start. Eerst 2 km samen in een rustig tempo en dan wordt de start gegeven. Deze etappe heeft heel veel hoogtemeters, kijk maar eens wat de Jungfrau marathon maar voor hoogtemeters heeft en niet omlaag gaat!!!!!! Ik heb me warm aangekleed maar al gauw moeten de spullen uit want het gaat meteen heel steil bergop en als de zon opkomt is het meteen 15 graden warmer. We blijven bergop gaan tot bij km 17 waar we dan op 2850 meter hoogte zijn en omlaag gaan tot 1800 meter en dan weer omhoog tot 3000 meter!!!!!!!! Bergaf gaat ontzetten steil en ik voel het in mijn rug. Je krijgt ontzettende schokken en je stoot je voeten kapot aan de stenen die overal liggen. Bij 25 km gaan we weer bergop en ik krijg het eerst warm maar het regent weer en we zitten in de mist, dus het jasje gaat weer aan en zelfs de handschoenen Ik loop in een ¾ broek van X-Bionic en die houdt de boel redelijk warm en droog. Het is speciaal spul dat je in de warmte koel houdt en in de koude warm houdt en het ventileert en droogt zodoende goed als het regent. Op 3000 meter hoogte, waar de finish is, hebben we het ijskoud. Het is 7 graden, het waait ontzettend hard en we zijn door en door nat. Ik probeer alles te eten dat ik onderweg kan krijgen en neem elke 8-9 km een Powerbar gel en voel me dan weer wat opwarmen en krijg weer energie. Van de natuur kun je zo moeilijk genieten maar je ziet planten die bij ons in de huiskamers staan en dat maakt je toch weer effe wakker. Ik finish in 6 uur 56 minuten en we kunnen ons omkleden in een klaarstaande bus en worden daarna met auto ’s naar de slaapplaats gebracht, deze keer een school waar we in een klaslokaal slapen. Elke etappe krijgen we na het finishen op de slaapplaats een kleinigheid te eten, meestal rijst met bonen, soep e.d.
Het smaakt steeds uitstekend. s ‘Avonds wordt er echt warm gegeten. Het eten wordt elke keer klaargemaakt door de plaatselijke bevolking en is heerlijk. Het gaat van vis, vlees, bonen naar sla en weet ik veel wat allemaal. Als toetje meestal heel veel fruit van de streek zoals verse ananas. Veel mensen hebben al hun voeten kapot en bij mij beginnen mijn teennagels los te gaan van het vele bergaf en tegenhouden. De Deuter rugzak doet het perfect. Ook hebben velen hun rug kapot van de rugzak in combinatie met de regen. s’Nachts om 03.00 uur gaat het alarm af en het duurt een hele tijd voor iemand het kan uitzetten. Toevallig hing de alarmhoorn in het klaslokaal waar ik sliep ……………………………

Maandag 22-11-2010: Derde etappe Esperanza - El Humo: 42,2 km , 985 hoogtemeters en 2830 meters omlaag en vandaag gaan we echt de jungle in!!
Na de start gaat het meteen weer steil omhoog en het is koud want we zitten nog steeds op 3000 meter hoogte. Af en toe regent het al weer. Opeens worden we meteen rechts het bos ingestuurd. Iemand heeft met een machete een doorgang gehakt in het bos en we zitten midden tussen de planten, bomen, struiken weet ik veel hoe het allemaal heet. Overal zie je op de grond boomwortels, stronken, omgevallen bomen en veel bladeren en nog meer modder. Het is spiegelglad en ik hoor en zie al mensen vallen. Je grijpt je aan alles vast wat je kunt grijpen ( kort filmpje hiervan heb ik staan op Facebook ). Het is mooi maar even niet opletten en je ligt, 5 meter lager want het gaat omlaag. Alles is door en door nat en we moeten dan weer over een omgevallen boom lopen, anders gaat niet en ook die is spiegelglad en helemaal overgroeid met mos. Beneden aangekomen moeten we tot kniehoogte door een kolkend bergriviertje. Twee helpers hebben er een touw over gespannen en daar kunnen we ons aan vast houden. Het water van het riviertje is niet ijskoud dus het gaat wel. Meteen gaat het weer steil omhoog door de modder. Door je omhoog te trekken aan de bomen, lianen en struiken kom je na lange tijd uiteindelijk boven. Dit was een stijgingspercentage wat ik nog nooit heb meegemaakt en de modder er dan nog bij. Hier is een verzorgingspost en ik ben kapot. Zo ’n parcours is slopend en knijpt je helemaal leeg. Bij ca 21 km neem ik een pijnstiller voor mijn rug want we zijn al kilometers bergaf aan het gaan. Je zou zeggen lekker bergaf maar het is zo steil dat je maar heel langzaam kunt afdalen plus het feit dat alles spiegelglad is. We lopen langs velden met suikerriet en suikerriet en suikerriet. De GPS die ik draag geeft de kilometers niet goed aan, al dagen niet daar het bladerendak te dik is. Ik ben al 5-6 maal bijna gevallen maar dankzij mijn goede trailschoenen is dit niet gebeurd. De tenen zijn gevoelig ook al had ik speciaal grotere schoenen om dit te voorkomen maar wie had gedacht dat het zo steil omhoog en omlaag ging? Ik finish na 6 uur 48 minuten en ben blij. We slapen in een hele grote schuur. s ‘Avonds optreden van de plaatselijk folklore danseressen op de Zuid-Amerikaanse muziek. Twee teennagels zitten nu echt los maar ik kan ze er nog niet uittrekken ( infectiegevaar ) dus ik plak er maar wat omheen zodat ze toch nog wat bescherming geven. Twee anderen zitten in de gevarenzone. We gaan vroeg slapen want ……..morgen is de nachtetappe. Opstaan om 02.30 uur, ontbijten, spullen inleveren en om 04.00 uur de start!!

Dinsdag 23-11-2010: Vierde etappe El Humo - San Pablo : 42,2 km , 1250 hoogtemeters en 1160 meter omlaag.
Om 02.30 uur dus opstaan en zo snel mogelijk ontbijten daar de start om 04.00 uur is. Ik durf niet veel te eten. We lopen eerst samen het dorpje uit en dan is de start. Ik kan moeilijk zien waar te lopen want het is een onverharde weg met een en al gaten die volstaan met water. Het regent ondertussen ook al weer een beetje maar dat is niet storend want het is nu we weer een heel stuk lager zitten niet meer zo koud. Ik kom maar moeilijk op gang en na 5 km gaat het nog steeds niet. Na 10 km zie ik het niet meer zitten en denk aan opgeven. Het wordt ondertussen licht en we lopen in de modder door koffieplantages. Ik neem een gel en na 12 km gaat het beter ondanks dat het weer wat bergop gaat. Het gaat nu weer echt regenen maar het voelt lekker fris. We lopen door een klein stadje en daarna rechts en meteen bergop. Het blijft bergop gaan, en op 24,9 km is er weer verzorging. Daarna weer bergop en bergop en uiteindelijk op km 30 gaan we omlaag en op 31,9 is de laatste verzorging. Ik eet er chips, chocolade e.d. en drink cola. De plaatselijke schooljeugd bekijkt het lopergebeuren en applaudisseert. We finishen na 42-43 km weer bij een school. Hier kunnen we ons weer douchen alhoewel sommigen zich in de regen wassen want ook die is hier weer aangenaam warm. Het eten is weer voortreffelijk, alleen is er weinig plek om te slapen maar al snel vind ik mijn plaats. Ik hang alle was te drogen want nu is ook werkelijk alles nat. Ik had al zoveel kilo ’s bij me dat ik dacht problemen te gaan krijgen op het vliegveld, nu met de natte was zit ik zeker boven de 30 kilo!!
Morgen gaan we 30 km raften en zodoende vanmiddag vrij en we gaan met z ’n allen naar de rodeo, niet zo ver van hier. Daar aangekomen zetten sommige Fransen het op een zuipen en als de stieren worden losgelaten in de arena springen zij erbij en proberen de stieren te pesten. Dankzij de regen is het spiegelglad en winnen de stieren. Enkele Fransen wordt op de horens genomen en eentje heeft een verwonding van de horens opgelopen aan de binnenkant boven been. Ik heb het lekker vanaf een afstand bekeken. Voor mij had dit niet gehoeven want de stieren werden met elektrische stokken geactiveerd om te rennen en op mensen af te gaan.
Iedereen zijn lol maar ……… Laat die dieren a.u.b. met rust.

Woensdag 24-11-2010: Rafting
Rafting, was leuk door de tropische regenwouden. De Pacuare rivier, tussen Finca la Cruz en Siquires, was soms erg wilt. Een van mijn bootgenoten werd uit de boot geslingerd het water in maar we hadden hem weer snel erin. Deze rivier zou op de vijfde plek staan in de rivierenrafting top 5. We passeerden een canyon waar de rivier door stroomt die door National Geografic in de top 3 van de mooiste canyons gezet was. Op een andere plek was een kabel over de rivier gespannen. Via deze kabel met een korf eraan hangen, handelen 5 Indianenfamilies met de overkant. Ze weigeren daar weg te gaan en zijn dus bijna onbereikbaar.
We rijden dan richting Carribean Ocean en dan weer landinwaarts waar we overnachten in een andere school. Hier is het weer erg warm en vochtig. We eten er heel lekker onder het genot van een langdurige, tropische regenbui. We horen de brulapen tot diep in de nacht en mosqietos proberen me wakker te houden maar DEET zorgt dat ze niet te kort bij me komen.

Donderdag 25-11-2010: Vijfde etappe Caribbean Stage, Playa Negra- Manzanillo: 29 Km, 150 meter omhoog en 150 meter omlaag.
Ik ontwaak kijk op mijn horloge om te zien hoe laat het thuis is en bel mijn vrouw. Ze vertelt dat het heel koud is en kans op sneeuw. Dat kun je je nu helemaal niet voorstellen en snel probeer ik het te vergeten. Vandaag is “maar” 29,1 km en 150 meter omhoog en 150 meter omlaag. We worden met bussen naar het kortbij gelegen strand gebracht en ….het is bloedheet. Het zand is zacht en ……we krijgen nog een heel stuk jungle!!
Hup dan, de laatste etappe, de start en ik kom niet vooruit, ik zweet weer heel erg en zak 5-10 cm in het zand. Ik wandel een stukje en hervat weer maar het loopt niet. Op plekken is het zand wat harder en daar gaat het beter. Na kilometers gaan we de weg op en ik kan weer wat tempo maken. Hierna weer strand. Dit strand is soms erg smal en wordt je overspoelt door het zeewater. Sommige riviertjes komen in de zee uit dus daar moet je ook doorheen en weer verder en nog meer water en water en strand en dan via rotsen omhoog en omhoog tot we omlaag gaan en in de jungle uitkomen. We worden gewaarschuwd voor de modder waar je diep in kunt zakken en de vele boomwortels. Ja inderdaad veel modder en op en af over bomen dan weer echt de jungle in en je grijpt je overal vast om niet te vallen. Een keer zakte ik tot aan mijn knie in de modder. Ik was blij dat ik mijn schoenen nog aan had toen ik mijn benen eruit had getrokken. Dit in totaal 8 km lang en dan 1 km tussen de palmen door naar de finish. Deze bereik ik na 4 uur en 11 minuten. Totaal gesloopt loop ik meteen de Caribische oceaan in om af te koelen, alhoewel 25 graden zeewatertemperatuur, en de modder van me af te spoelen. Iedereen feliciteert iedereen en we zijn allemaal blij dat we het gehaald hebben.
‘s Avonds ontvangst door de Ambassadeur van Frankrijk in Costa Rica in een hotel en prijsuitreiking. Daarna een diner en vroeg naar bed om uit te rusten.

Vrijdag 26-11-2010: Transfer terug naar San José en afscheidsfeest.
Dit afscheidsfeest was het enige negatieve dat ik heb meegemaakt gedurende de gehele organisatie maar dat kan ook komen daar o.a. ik er erg op gefixeerd was om op tijd in bed te komen daar ik om 05.00 uur weer op moest om naar de vlieghaven te gaan. Dus voor mij was het eten en weg wezen. Dit was niet gemakkelijk daar we met de bus van de organisatie terug moesten. s ‘Avonds alleen op straat lopen in San Jose moet je niet doen want dat is levensgevaarlijk werd ons door de organisatie verteld. Van andere deelnemers die niet naar de klok hoefden te kijken hoorde ik naderhand dat het er nog erg gezellig en laat is geworden

Zaterdag 27-11-2010: Terugvlucht naar huis.
Het was een hele mooie maar ook zeer zware wedstrijd. Van tevoren ben ik lang geblesseerd geweest en mijn deelname was onzeker. Dankzij fysiotherapeute Astrid Weerts was ik zo ‘n 8 weken voor de wedstrijd klaar om te gaan trainen voor dit evenement. De tijd was te kort maar ik wilde alleen maar duur doen om de afstand te kunnen overbruggen. Snelheidstrainingen zouden mijn blessure alleen maar terug kunnen brengen en dat was niet de bedoeling. Ik ben blij dat ik gefinisht ben en het was echt geweldig en aan te raden voor iedereen die iets anders wil en ook graag trails loopt. Het is een prachtig land en de flora en fauna onbeschrijflijk .

Mijn foto ’s zijn te bezichtigen via :
http://picasaweb.google.com/sifra49/CostaRicaLaTranstica#
en
http://picasaweb.google.com/sifra49/CostaRicaLaTranstica2#

groeten en tot ziens

Henk Sipers

http://www.adventure-runner.tk



 
 
[ top pagina ]