Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Nieuws actueel
20 mei 2018
Rombout Breedveld en Leonie Ton Winnen Elfsteden Ultraloop
17 mei 2018
De Friese Elfstedentocht voor ultralopers, 1998 - 2005
12 mei 2018
Ragna Debats Wereldkampioene trail
11 mei 2018
Sri Chinmoy 100 en 50 km 3 juni
Nieuws in 2018
* Mei
* 20 mei 2018: Rombout Breedveld en Leonie Ton Winnen Elfsteden Ultraloop
* 17 mei 2018: De Friese Elfstedentocht voor ultralopers, 1998 - 2005
* 12 mei 2018: Ragna Debats Wereldkampioene trail
* 11 mei 2018: Sri Chinmoy 100 en 50 km 3 juni
* 9 mei 2018: Zesdaagse Hongarije
* 4 mei 2018: Paul Kamphuis overleden
* 3 mei 2018: Marathonvriend Hans Kleinekoort uit Soest overleed op 18 maart 2018
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Nieuws in 2017
Nieuws in 2016
Nieuws in 2015
Nieuws in 2014
Nieuws in 2013
Nieuws in 2012
Nieuws in 2011
Nieuws in 2010
Nieuws in 2009
Nieuws in 2008
Nieuws in 2007
Nieuws in 2006
Nieuws in 2005
Nieuws in 2004
Nieuws in 2003
Nieuws in 2002
Nieuws in 2001
Nieuws in 2000
Nieuws in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
NIEUWS van Januari 2004
 
Na de grottenmarathon vond ik het toch zaak 2003 af te sluiten met een trail welke mijn hart heeft gestolen in het afgelopen jaar. Een trail is voor mijn synoniem aan vrijheid, 1 met de natuur en het overbruggen van een aantal hoogtemeters.
Bij aankomst in Dussel, nabij Wuppertal, op 31 december, waar de start van der Eulenkopfmarathon plaatsvond, trof ik slechts een mini-camper en twee organisatoren. Nou dit betekende weinig organisatie en weinig deelname aan deze eerste land- und freundschaftsmarathon. Deelnamekosten betrof slechts twee Euro. Henk Sipers, Willem Mutze en Jos Vrancken zouden de Nederlandse afvaardiging completeren.
Met circa 30 lopers konden we kiezen uit twee groepen waarbij de snelle groep een kwartier sneller zou lopen dan de langzame. We kozen gezamelijk voor de langzame omdat we slechts een 1/2 week geleden 1 of meerdere marathons of een ultra hadden gelopen. De groepen zouden begeleid worden door een gids omdat er geen of beperkte route-aanduiding was.
In het begin van de marathon konden we onze borst nat maken, hoogtemeters dienden overbrugd te worden. Na een klein 1 1/2 uur sta ik een paar minuten stil bij een spoorwegovergang: een passerende trein. Weg p.r., weg Olympische kwalificatie voor Athene. Vijf minuten later blijkt dat onze gids de weg kwijt is, wat betekent dat wij deze ook kwijt zijn. Jos zegt nog tegen me: "Volgens mij zijn we hier eerder geweest". Ach wat doet het er toe. De marathon wordt dus een ultramarathon. We komen weer bij de startplek uit. Jos zijn auto in om de plattegrond te pakken. Uiteindelijk vinden we weer het juiste spoor en staan Henk en Willem bij een verversingspost ruim vijf minuten op ons te wachten. Sportiviteit ten top, dank jullie!
Onderweg besefte ik maar weer eens wat ik toch een bofkont ben om te genieten van de vergezichten, de natuur, de afgravingen, de zware industrie, om van alles te genieten. Ook de Limburgse drie maakten het een fijne loop alhoewel ik na dertig kilometer een vette dip beleefde.
Wat me opviel tijdens deze marathon dat Willem en Henk een tweede hobby hebben: fotograferen, wat een foto's hebben ze geschoten. Wat me daarnaast opviel dat Henk rondjes liep om een boom (de weg kwijt? en dit wordt trouwens knap lastig tijdens de marathon du Sable in Marokko) en hij zijn hoofd wel eens in een emmer heeft. Het "hoofd in het emmer gevoel" zijn zijn eigen woorden. Doet me denken aan Jacques, dat kakkertje uit de Gamma-reclame.
Na ruim een 1/2 werkdag (zonder a.t.v.) en ruim 900 hoogtemeters overbrugd te hebben finishen we voldaan onder een luid applaus. De eindsprint werd jammergenoeg door Henk en Jos te vroeg ingezet waarna die andere Henk zonodig hun nog even moest passeren. Willem liet alles zijn beloop en maakte zijn laatste kiekjes. Uiteindelijk zouden we als Nederlanders allen beloond worden met een tros bananen. Ik voelde me 1 met de Nederlandse kudde aap-familie.
Onder het genot van een hapje en een drankje waren we het met zijn allen over eens dat deze marathon een absoluut waardige sportieve afsluiting van 2003 betrof en dat we dit uiltje weer geknapt hebben.

Ultra-familie, organisatoren, vrijwilligers en redactie ultraned een gezond, gelukkig en sportief 2004 en laten we zo doorgaan. Besef 'ns: "Wat zou een wereld zonder ultra-lopen zijn?"

Henk Harenberg
 

 
[ top pagina ]