Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Nieuws actueel
10 dec 2017
Uitslagen weekend 8-10 december
8 dec 2017
Spannende ontknoping van de M&U Cup 2017 en voorbereiding editie 2018
5 dec 2017
Vriendenloop van De Panne naar Knokke op 24-02-2018
3 dec 2017
Uitslagen weekend 2-3 december
Nieuws in 2017
Nieuws in 2016
Nieuws in 2015
Nieuws in 2014
Nieuws in 2013
Nieuws in 2012
Nieuws in 2011
Nieuws in 2010
Nieuws in 2009
Nieuws in 2008
Nieuws in 2007
Nieuws in 2006
Nieuws in 2005
Nieuws in 2004
* December
* November
* 30 nov 2004: Olne - Spa - Olne 63,9 km
* 30 nov 2004: Over Gerrit van Rotterdam, de KNAU en, natuurlijk: Peter Stein
* 29 nov 2004: Bondscoach geen fulltime betaalde job
* 29 nov 2004: Record aantal finishers in Olne (28/11)
* 29 nov 2004: Van Urk naar Zwolle (27/11)
* 28 nov 2004: Zolder wordt Soerendonk
* 28 nov 2004: Tom Hendriks wint Marathon- & Ultracup 2004
* 27 nov 2004: E314 Border Bridge Marathon (23/1)
* 26 nov 2004: Jambo 42,6 km Kenia
* 25 nov 2004: De rol van de IAU
* 25 nov 2004: Ultralopen op de glijbaan der verval
* 25 nov 2004: “Standortbestimmung” van het Nederlandse Ultralopen anno 2004
* 25 nov 2004: Silvester Marathon Meerssen (31/12)
* 23 nov 2004: Uewersauer trail Luxemburg (21/11)
* 22 nov 2004: Avila 2004: “geweldig, fantastisch, super”
* 22 nov 2004: Bericht uit zee
* 19 nov 2004: Persbericht Zuiderzee Marathon
* 17 nov 2004: Uewersuaer (21/11)
* 17 nov 2004: Berenloop Terschelling
* 16 nov 2004: De top 5 van Guus zijn favoriete lopen door de ogen van zijn zielsmaatje
* 15 nov 2004: Athens Classic Marathon (7/11)
* 15 nov 2004: Kasterlee marathon
* 15 nov 2004: Monaco marathon (14/11)
* 14 nov 2004: Rondje Guus (2)
* 14 nov 2004: Een geslaagd tweede Rondje Guus
* 14 nov 2004: Luxemburgse ultramarathonners 2004
* 14 nov 2004: Belgische ultramarathonners 2004
* 14 nov 2004: Tussenbericht inschrijving Texel
* 12 nov 2004: IAU fixture list 2005
* 12 nov 2004: Ultra-bijeenkomst Apeldoorn 29 jan ‘05
* 10 nov 2004: Monaco marathon (14/11)
* 10 nov 2004: Rursee Marathon 2004
* 9 nov 2004: Een beregoeie marathon
* 9 nov 2004: Uewersauer (LUX) 21 november
* 7 nov 2004: NYCM 2004
* 7 nov 2004: Bottrop 50 km Waldlauf
* 7 nov 2004: 246 km lopen in Griekenland
* 6 nov 2004: Misverstand over "Rondje Guus"
* 4 nov 2004: Een dubbele ronde van Texel, nu neemt de filosoof wat rust (1997)
* 4 nov 2004: Splits 120 km Texel
* 3 nov 2004: Ultra Calendar The Netherlands 2005
* 2 nov 2004: Luxemburgse trail 21 november
* 2 nov 2004: Eén heuveltje te ver
* 1 nov 2004: Kiek'n woar het schip strandt!
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Nieuws in 2003
Nieuws in 2002
Nieuws in 2001
Nieuws in 2000
Nieuws in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
NIEUWS van November 2004
 
De Volkskrant, dinsdag 01-04-1997

Een dubbele ronde van Texel, nu neemt de filosoof wat rust

Van onze verslaggever Rolf Bos

Waar catamaran-zeilers genoeg hebben aan de fysieke grenzen van het eiland en één rondje als wedstrijd meer dan voldoet, daar gaat het ultralopers niet ver genoeg. Eén volledige rondgang langs de randen van Texel, ruwweg zestig kilometer, is niet genoeg. 'Dan zijn we net warmgelopen.' Dus werd er voor deze hardlopende diehards in 1993 voor het eerst een wedstrijd over de dubbele afstand georganiseerd. Op Tweede Paasdag was het weer zover: ditmaal ging Dirk Westerduin als snelste tweemaal over het Waddeneiland.

TEXEL - De Groningse filosoof finishte in een nieuw parkoersrecord van negen uur, 23 minuten en een handvol seconden. Westerduin na afloop: 'Eerst even zitten.' Waarna de duurloper op eigen kracht niet meer omhoog kon komen. Gehuld onder een grijze deken en ondersteund door bekenden werd hij naar de belendende sportzaal van Den Burg afgevoerd. Even later zat hij in een hoekje van de kantine, met een sigaret tussen de vingers.

De '60 van Texel' heet de wedstrijd die in 1991 voor het eerst werd gehouden, op het eiland van duurloop-goeroe Jan Knippenberg, die tevens een van de organisatoren van het eerste uur was. De tweejaarlijkse strijd luistert nog steeds naar dezelfde naam, maar dat mag inmiddels een eufemisme genoemd worden: sinds 1993 staat ook die door de ware lange-afstandloper zo geliefde 120 kilometer op het menu. Knippenberg liep in 1995 nog mee, maar viel na 80 kilometer moegestreden uit. Korte tijd later bleek dat de hardlopende historicus, wiens boek De Mens Als Duurloper een standaardwerk werd, ongeneeslijk ziek was. In november van dat jaar overleed hij. Gisteren werd voor het eerst zonder Knippenberg een '60 van Texel' gehouden. Het laatste stukje van het parkoers voerde langs het kleine kerkhof van Oudeschild op de Hoge Berg, waar deze onvermoeibare loper zijn laatste rustplaats heeft gevonden.

De ultraloop in Nederland: je had Jan Knippenberg, je hebt Ron Teunisse en Gerrit van Rotterdam. Teunisse, meer dan een (loop-)vriend van Knippenberg, kon het emotioneel nog niet aan om 'zonder Jan' op Texel te draven. Van Rotterdam, in Nederland zonder weerga op de afstanden tussen zestig en honderd kilometer, was geblesseerd. Maar er zijn meer goede duurlopers - Wim Bart Knol, Dirk Westerduin, Mik Borsten, Wim Epskamp, Gerrit Immel.

Ze startten gisterochtend om 4.35 uur in Den Burg allemaal onder het licht van de komeet Hale-Bopp. Knol was tot halverwege de race voorin te vinden, maar toen werden de vragen in het hoofd - 'Waarom doe ik dit?' - te pregnant. Na negentig kilometer stapte de voormalige triatleet uit. Eerder, nog tijdens het lopen, had hij plotseling ook ander licht gezien: ik doe dit jaar níet mee aan de Spartatlon, doelend op de loop aller lopen, de 246 kilometer lange race tussen Athene en Sparta in Griekenland. Knol heeft tegenwoordig een succesvol marketingbureau, en de voorthollende maatschappelijke carrière staat 'kwalitatief-goede' duurloop-trainingen in de weg. 'Ik loop nog wel veel, maar inhoudelijk is het allemaal niet genoeg. Ik had beter moeten weten hier. Ik had me voor de 60 moeten inschrijven.'

Knol liep nu vooral 'balorig', links en rechts plaagstootjes uitdelend aan medekoplopers Epskamp en Westerduin. 'Mijn pols moet onder de 170 blijven, maar die ging er nu ver boven.' Inwendig moest hij tijdens het lopen glimlachen om het zenuwachtige gedrag van Westerduin. 'Dan riep-ie bozig: waar is het strand, waar is de koffie, waar is mijn drinken tegen zijn begeleider. Ik besloot hem een beetje te plagen.' De plagerijen bestonden uit demarrages, die de polsslag van Knol omhoogjoegen, en hem deden uitvallen. Westerduin en Epskamp lieten zich niet gek maken, gingen getweeën verder. Twee man, voortjagend door zand, duin en bos, langs de Muy, Slufter, Krimbosch en Eierlandsche duinen. Langs verbaasde Paas-toeristen met hun peuters en hun honden. Westerduin moest na negentig kilometer, zo voorbij de Slufter, plotseling aan de woorden van de Amerikaanse marathonloper Salazar denken: twee koplopers, dat zijn net twee kerels die hun handen boven een brandende kaars houden. Wie hem het laatst terugtrekt, wint. Westerduin (35) liet zijn handen het langst branden en schudde Epskamp (43) van zich af. Bij de meet in Den Burg bleek het verschil te zijn opgelopen tot vele minuten. Voor de verbetering van het parkoersrecord van Teunisse uit 1993 wachtte hem f. 250, al was er na afloop nog even discussie over een stukje nabij Oost, waar de richting-aanwijzing door de organisatie niet optimaal was. Wedstrijdleider Martien Baars: 'Er zijn wat klachten, je zou afgesneden hebben. Wat vind je ervan als we vier minuten bij je tijd optelden?' De winnaar: 'Ik afgesneden? Hoe kom je erbij? Ik heb getuigen dat ik goed ben gelopen' En tot de verslaggever: 'Ik ging zo snel rond dat nog niet overal de organisatie aanwezig was. Gelukkig had ik een begeleider op de fiets die het parkoers goed kent. Bij Nieuwerschild hoorde ik toch nog een keer van een man langs de kant: je loopt niet goed. Ik liep echter wél goed. Maar wat denk je dat zo'n opmerking je mentaal, zo vlak voor het einde, doet?' Westerduin - hij heeft filosofie gestudeerd, hij heeft voor journalist geleerd, maar hij komt rond met een Melkert-baan. Sponsors? Zijn ogen glimlachen achter de zonnebril. 'Ja, ik had Puma bijna zover, ze zouden me gaan bijstaan, hoefde ik niet alles zelf meer te betalen. Want wat dacht je dat dat kost, elke maand een paar nieuwe hardloopschoenen? Maar deze week kreeg ik te horen dat Puma liever een sprinter gaat ondersteunen.'

Maatschappelijk is het ultralopen nauwelijks geaccepteerd, de KNAU behandelt het fenomeen ook stiefmoederlijk. Ja, de marathon, die kan ermee door. 'Maar als Indurain zich drie weken over de kop rijdt, dan is hij niet geschift, dát vindt iedereen normaal. Wij, de ultralopers, zijn gestoord. En dat zit scheef.' Westerduins credo: tweemaal per jaar een ultraloop, 'meer kun je mentaal niet aan'. In september doet hij nog mee aan het NK over honderd kilometer in Winschoten, daarna neemt hij een jaar 'rust', nee, hij zal ook zijn titel van Texel niet verdedigen. Rust dus, eventjes geen trainingsloopjes meer tussen Nieuwerschans en Lauwersoog. Het betekent niet dat de filosoof gaat stilzitten in 1998. 'Ik ga de marathons van Apeldoorn en Rotterdam onder de 2.30 uur proberen te lopen’.

Copyright De Volkskrant
------------

Nawoord Martien Baars. Van de zes edities van de 120 van Texel tot heden had die van 1997 de spannendste en boeienste eindfase. Bij Dirk Westerduin fietste de Canadees Paul Boudreau (toen op het NIOZ werkzaam) en die was die donderdag voorafgaande aan het paasweekeinde nog individueel door mij aan de hand van foto’s geïnstrueerd over die lastige route door Oosterend in de tweede ronde (NB In de eerste ronde tegen de klok ‘s morgens in het donker volgen de 120 km lopers de waddendijk en laten Oosterend links liggen). De aanvankelijke consternatie na afloop dat Dirk een stuk afgesneden had, kon definitief naar fabeltjesland toen bleek dat Paul gelukkig exact de goede route gegidst had ;-). Op het laatste stuk over de Hoge Berg tegen de straffe wind in had Paul alle moeite om Dirk bij te houden want die bleef maar versnellen … Tot circa 90 km liep Dirk samen op met Wim Epskamp, maar ging er vandoor toen die laatste een sanitaire stop pleegde. Tot overmaat van ramp ging de jeugdige Texelse fietser bij Wim in de fout op de Achtertune in Oosterend en moest Wim een heel stuk op zijn schreden terugkeren om de juiste weg via Nieuweschild terug naar de waddendijk te pakken. Dus Wim’s eindtijd 9.46.22 had een stuk beter kunnen zijn maar de ontketende Dirk had hij nooit meer achterhaald, beaamde Wim volmondig na afloop.
Dirk Westerduin had toen echt een superdag en zijn eindtijd van 9.23.30 zou nog wel eens lang als parcoursrecord overeind kunnen blijven. De avond voor zijn onvergetelijke 31 maart 1997 had Dirk na de pasta party in de Potvis nog een lezing gegeven, over zijn trainingsmethodes onder supervisie van coach Peter Stein. Op zijn wetenschappelijke benadering, met een onderbouwd pleidooi voor een rustige start, werd toen door sommige aanwezige 'lopers met het hart' wat meewarig gereageerd, maar de volgende dag haalde hij meer dan zijn gelijk.

Hoe het Dirk Westerduin verder verging is deels te lezen in het interview dat Rolf Bos met hem maakte december 2001: zie het laatste artikel ‘Echte top heb ik nooit gehaald’ in het lijstje hieronder. Inmiddels zijn we drie jaar verder, is Westerduin terug in Nederland en nog steeds – zij het aan de zijlijn - geïnteresseerd in het ultrawereldje. Voor sommigen zal die interesse ook wederzijds zijn en daarom heb ik Dirk gevraagd of hij iets wilde vertellen over zijn wedervaren van de laatste jaren. Hier is zijn relaas.

----------

Verleden jaar augustus kwam ik uit Taiwan terug, samen met mijn vrouw Yi en ons zoontje Dirk. We zijn wat overhaast terug gekomen door die SARS ellende. Achteraf bekeken hadden we misschien best kunnen blijven, maar ja, op dat moment was ik verantwoordelijk voor mijn vrouw en mijn kind, en of het in Taiwan nou allemaal zo goed zou blijven was zeer de vraag. Ondanks het feit dat we het hier zeer goed hebben, missen we Taiwan heel erg. We gaan misschien nog wel terug, in de toekomst, maar dan moet mijn vrouw eerst haar Nederlands paspoort hebben. Mocht er wat gebeuren, dan hebben we zo in elk geval allemaal hetzelfde document bij de hand. En ik moet mijn MA English halen, ik studeer in Birmingham momenteel. Daar zijn ze coulanter dan in Nederland: hier moest ik de studie Engels van voren af aan doen, in Engeland mag ik de eerste vier jaar overslaan, door mijn achtergrond.
Ik werk als leraar Engels in Ede, aan het Marnix College (Gymnasium, Atheneum en een vleugje HAVO). Ik zit op een eerstegraads positie terwijl ik nog geen enkele bevoegdheid heb. - Ja, ik ben altijd al een rare geweest. De school betaalt mijn studie ook nog eens, wat een leven: Eerst deze heerlijkheid, dan da'lijk het eeuwige leven ook nog. Wat worden we weer verwend (G.K. van het Reve). Filosofie ga ik volgend jaar ook geven, dus ik kan die geitebreiers flinke hoofdpijn bezorgen. Ik moet zeggen dat vooral de rector van de school erg goed voor me is.
Ik loop niet meer. Wat niet wil zeggen dat ik niet meer beweeg: besef dat lopen niet zaligmakend is als het om een gezonde geest in een gezond lichaam gaat. Ik fiets erg veel, op zijn minst 45 kilometer per dag: we wonen in Stroe, ik ga per fiets naar Ede.
Ik ben voornamelijk gestopt met ultralopen omdat ik het niet meer kon doen: als leraar Engels gaf ik 50 uur in de week les, training op hoog niveau werd ondoenlijk. Nu heb ik er gewoon geen zin meer in. Dat terwijl ik in een van de mooiste gebieden van Nederland woon; vroeger was deze omgeving ideaal geweest voor een trainingskamp.
Ik ben ook gestopt met ultralopen omdat de bezigheid ongezond voor me werd. Ik raakte in een sociaal isolement, omdat ultralopen in Nederland niet echt populair is. Bovendien voelde ik mij niet goed in het ultrawereldje in Nederland, ik zat dus tussen wal en schip. Toen ik naar Taiwan ging trainde ik eerst nog wel door, maar diep in mijn hart wist ik dat het was afgelopen. Ik had daar meer dan vrede mee. - Ach, je kunt op zijn minst zeggen dat ik een erg goeie atleet was en dat ik op Texel een zeer goede prestatie heb geleverd.
Er zijn mensen die mij betitelen als 'eendagsvlieg'. Texel 1997 was van een ongekend hoog niveau, daarna haalde ik dat niet meer. Toch moet je je afvragen of je zo'n niveau kunt bereiken, louter omdat je een 'superdag' hebt. Ik had een enorme toewijding, trainde op onorthodoxe wijze (duurlopen op 8 km per uur, maar ook snelheidstrainingen van 20 keer 200m in 31 seconden) en had een solide basis als hardloper. Vergeet bovendien niet dat ik in 1982, als twintigjarige, na zes maanden training 2:37 liep in de marathon van Apeldoorn. Dat duidt op talent, dus blaas die eendagsvlieg maar weg. Voeg daaraan toe mijn voor een ultraloper goede basissnelheid (31:26 op de 10 km, 1:07:52 op de halve marathon) en de reden waarom ik op Texel na 90 kilometer van 12 per uur naar 16 per uur kon versnellen, is genoemd (mijn negatieve split en tijdwinst op alle andere winnaars van de 120 haalde ik louter in de laatste 30 kilometer).
-Ja, wat als? Wat als ik een 24 uur had gelopen, of de Spartathlon? Ik heb mijzelf die vraag vaak gesteld. Per slot was ik op Texel sneller dan de door mij bovenmatig gerespecteerde Ron Teunisse. Ik heb er serieus van gedroomd dat Ron en ik met zijn tweeën op kop liepen in de Spartathlon. Maar ja, dat blijft bij een droom. Laat ik maar niet teveel speculeren, dat doet onrecht aan mensen die die afstanden echt hebben gelopen.
Ik ben er van overtuigd dat hardlopen twee kanten heeft. Het kan gezond zijn, maar ook zeer ongezond. Dan doel ik vooral op het mentale. Daarenboven is het zo dat je een probleem in eerste instantie kunt oplossen met hardlopen, maar op de lange termijn gaat dat averechts werken. In mijn geval was er lef voor nodig om te stoppen met lopen. Ik vind dat ik er goed vanaf ben gekomen.

Dirk (dwesterduin en dan de provider yahoo.com)

Ps We verwachten in april nog een kleine. 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]