Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Nieuws actueel
27 okt 2019
Wereldrecord vrouwen van Camille Herron op de 24 uur
26 okt 2019
WK 24 uur over de helft
22 okt 2019
Backyards Ultra's, de nieuwe trend in het ultralopen
21 okt 2019
Uitslagen en wedstrijden weekend 19-20 oktober
Nieuws in 2019
Nieuws in 2018
Nieuws in 2017
Nieuws in 2016
Nieuws in 2015
Nieuws in 2014
Nieuws in 2013
Nieuws in 2012
Nieuws in 2011
Nieuws in 2010
Nieuws in 2009
Nieuws in 2008
Nieuws in 2007
Nieuws in 2006
Nieuws in 2005
* December
* November
* Oktober
* 31 okt 2005: Stand Marathon- & Ultracup 2005 na marathon Etten-Leur
* 31 okt 2005: Theo de Jong maakt alweer plannen!
* 29 okt 2005: Weer een mijlpaal: de 500 000e bezoeker voor UltraNed
* 28 okt 2005: 9e Berenloop op Terschelling met Friese en Nederlandse topatleten
* 26 okt 2005: IAU Europees Kampioenschap 100km in Torhout (Bel) op 16 juni 2006
* 26 okt 2005: Ins en outs van de Spartathlon
* 26 okt 2005: Onwillig been belet topprestatie
* 24 okt 2005: Cor Butter is gefinisht in Grand-Raid Réunion
* 23 okt 2005: Stand Marathon- & Ultracup 2005 na pistemarathon Schaarbeek
* 23 okt 2005: Yiannis Kouros in het spoor van Pheidippides
* 22 okt 2005: Jan Knippenberg Memorial 2005 & 2006
* 20 okt 2005: Wat Annie in de kop heeft, gebeurt ook!
* 16 okt 2005: Stand Marathon- & Ultracup 2005 na Beloeil en Almere
* 14 okt 2005: Marathon Kasterlee ten voordele van Artsen zonder Grenzen
* 14 okt 2005: Het is even over en uit.
* 12 okt 2005: Marc Papa onder het mes ...
* 12 okt 2005: Almere is terug.
* 12 okt 2005: Een ultraloop door de ogen van een 10 km-loper
* 10 okt 2005: Historie van London-Brighton
* 6 okt 2005: Pacers marathons Eindhoven en Amsterdam
* 6 okt 2005: Stand Marathon- & Ultracup 2005 na de Kust Marathon
* 6 okt 2005: Het tweede nummer van ‘42’ is uit!
* 6 okt 2005: SELF TRANSCENDENCE 6 UUR
* 3 okt 2005: Marathon van Beloeil start om 10u30 ipv om 11u
* 3 okt 2005: Poepsimpel
* 2 okt 2005: Ultraned klassement na Voorne-Gouda-Mon.tocht-Winschoten
* 2 okt 2005: Duitser Jens Lukas en Japanse Noto Kimie winnen Spartathlon
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Nieuws in 2004
Nieuws in 2003
Nieuws in 2002
Nieuws in 2001
Nieuws in 2000
Nieuws in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
NIEUWS van Oktober 2005
 
Woensdag 28 september Hotel Londen: Athene.
Ik overhandig 250 Euro aan de organisatie en hiermee wordt mijn deelname aan de Spartathlon 2005 definitief. Een tas met daarop vermeld mijn startnummer wordt mij overhandigd, en wat schetst mijn verbazing; een certificaat van deelname aan de Spartathlon 2005 heb ik met de betaling van het inschrijvingsgeld al ontvangen. Ik zeg tegen Marleen: “Het moet echt niet gekker worden. Nog geen meter gelopen, nog ruim 40 uur voor de start, de hartslag nog op normale waardes en nu al beloond met een vod papier.”

Zeven weken daarvoor zette ik bijna een streep door mijn deelname van dit jaar. M’n linker onderbeen geeft al maanden klachten. Twee consulten aan een osteopaat en vele bezoeken aan de fysio kunnen niet voorkomen dat in menige week niet meer dan enkele tientallen kilometers gerend kunnen worden. Op een dinsdagochtend gaat het mis. Even een rustige herstelloop ’s ochtends vroeg, anderhalf uurtje of zo, hoewel de linker achillespees en kuit wat stijf voelen. Na 20 minuten wordt de kuit echt pijnlijk en ik neem de snelste weg naar huis. Plots lijkt het of m’n hele kuitspier afscheurt. Hemelsbreed slechts 2 km van huis, maar ik bel Marleen om me te komen halen. Twee uur later, met ijs om m’n been, zit ik met Rolf Bos aan tafel voor een interview, en bedenk me wat voor belachelijke situatie dit is.

In de weken die volgen kan ik slechts 1 week wat rennen. Ik doe waarschijnlijk te veel, nee, ik doe te veel in die ene week, en weer verplichte rust. Twee weken voor de race vertrekken we met de auto naar Griekenland. De dag voor vertrek probeer ik het stiekem, 30 minuutjes; moet me tegen de pijn verbijten, en wandel de laatste kilometers naar huis. Voel me ellendig, maar toch dalen we af naar zuid Europa. Ik besluit om pas maandag voor de race te beslissen of ik ga starten. De Griekse grond is me goed gezind, zaterdag voor de race loop ik 4 x 5 minuten, en zondag 6 x 5. Terug bij de tent kan ik eigenlijk alleen maar lachen; vrijdag staat er 245 km in de agenda, en nu test ik of ik 6 x 5 minuten kan lopen. Waar ben ik mee bezig? Maandag volgt mijn ultieme test, 1 uur pijnvrij. Ik slaag met vlag en wimpel. Zend gelijk een SMS naar Ron: “Ga starten, denk aan mij”.

Op donderdagochtend vullen we 50 bidons met sportvoeding en dorstlesser op een strand net ten zuiden van Athene en brengen die naar Hotel Londen. Wat ben ik blij dat we hier niet verblijven, hardlopers en begeleiders krioelen door elkaar. Een Spartathlon debutant verteld hoe hij overweegt om aan de Sukura Michi deel te gaan nemen. Ik onderbreek zijn betoog en zeg dat hij morgen eerst maar even naar Sparta moet rennen om te ondervinden wat zo’n race nu precies inhoudt. Die nacht slaap ik toch nog van 23.00 tot 4.00 uur, da’s mooi meegenomen.

Van de race in 2002 kan ik me slechts gedeeltes herinneren, maar onderweg komen enkele stukken mij toch bekend voor. Is het onmogelijk om de omgeving over een lengte van 245 km in je gedachten op te slaan, of was ik in 2002 zo geconcentreerd dat ik me had afgesloten voor alles om me heen? Het stuk onverhard na 125 km is heel anders dan ik dacht, met een post onder een viaduct, wist ik niks meer van. De Sangha pas kun je al van verre zien liggen, heb ik hier 3 jaar geleden ook gelopen? De honden zijn er nog steeds, ook in hartje Athene. Het massaal vermoorden van honden voor de Olympische spelen heeft dus maar een tijdelijk effect gehad. Midden in de nacht hoor ik 3 of meer honden vervaarlijk blaffend op mijn af rennen. Ik grijp enkele flinke keien en gooi ze op de gok de duisternis in. Vlak achter mij lopen de nummers 6 en 7 in de race, ik heb ze net ingehaald, “pak die maar” denk ik nog. Hoe slecht!

Ik probeer niet aan m’n been te denken, en wonder wel, ik heb er totaal geen last van gehad. Zelfs niet na de race. Heb er geen verklaring voor. Na 18 km moet ik al uit de broek, langs de snelweg, net uit het zicht van het voortrazende verkeer. Meestal komt dit wat later, maar bedenk me dat ik er maar beter van af kan zijn. Maar ik ben er nog niet van af, want 15 km later moet ik al weer. Ik loop een stuk samen met Jens Lucas. Hoe lang ik al in Griekenland ben? Ach, we zijn over land hier heen gereden vertel ik hem, “mit Fahrrad”, in twee weken. “Mit Fahrrad?, hoeveel kilometer is dat?”. Ach zo’n 3000 kilometer, gewoon elke dag een flink stuk rijden, leg ik uit. Hij vindt het maar ver. Jens moet plassen en haalt mij enkele kilometers later weer bij. Hij vraagt nogmaals: “mit Fahrrad?”. Ik heb jaren Duits gehad, maar zoals zoveel dingen, je moet het wel bijhouden. “Hahaha, heb ik Fahrrad gezegd, nee joh, met de auto, hoe noem je zo’n ding in het Duits, auto toch?.” Ik kan bijna niet meer lopen van het lachen, “volgend jaar kom ik lopend!”. Marcus Thalman voegt zich van achteruit bij ons. We dachten dat hij voor ons liep, maar ook hij had al in de bosjes gezeten. We kletsen wat, drinken, kijken op onze horloges en hartslagmeters en pakken nieuwe voorraad bij de posten. Jens zegt: “Gek, normaal loop ik in deze fase van de race al redelijk vooraan, ik denk dat we nu wel bij de eerste 20 lopen.” Marcus kijkt hem aan en gaat gelijk sneller lopen. “Marcus, nein, kein angst, misschien lopen we wel bij de eerste 10” roept Jens hem toe. We lachen en gaan in het zelfde tempo door.

Weer moet ik uit de broek, en vanaf dat moment, ergens rond de 60 kilometer loop ik alleen. Het wordt warmer, lange stukken weg, maar het gaat goed. Ik zit in een lekker tempo, kan goed drinken, een Pool moet al wandelen, en op kilometer 70 zie ik Valmir Nunes wandelen. Schoenen in de hand. Hij heeft schoenen van zijn sponsor aan, net nieuw, maar de klappen zijn te hard zegt hij. Met Nikies zou het goed gaan, met deze niet. Ik ren verder naar de eerste centrale post op 82 kilometer. William Verdonck zit teleurgesteld op een bankje naast me, uitgestapt. Een hap rijst met perzik uit blik, pijnstillende gel op de benen, even de billen rekken, nieuwe zonnebrand op de schouders, nieuwe vaseline tussen de benen en 3 minuten later ben ik weer weg.

Voor kilometer 120 krijg ik m’n eerste dip al, moe, wil slapen. Veel te vroeg, hoe kan dit. Ik besluit 5 minuten te gaan liggen en ben even weg van deze wereld. “Jef, 5 minuten” roept Marleen me toe. Ik spring als herboren op en ren verder. M’n darmen zijn nog steeds onrustig en moet bij de posten regelmatig om nieuwe papieren zakdoeken vragen. Ben nog steeds wel gefocust op de race. Het weer gaat veranderen, onheilspellende lucht, in de verte regent het al. Onweer en met bakken komt het hemelwater even later naar beneden. De weg wordt een bruine rivier, vol keien, soppende voeten, de regen voelt weldadig aan. Ik hoop dat er geen onweer is als de lopers de Sangha pas over moeten, zou de wedstrijd anders stil gelegd worden?

In de verte zie ik de Sangha pas, de weg is verlicht en lijkt een slang die zich een weg omhoog baant. Een tweede dip volgt, moe, zo moe. Dit is het mentale spelletje dat ik zo graag met me zelf wil spelen, ga die strijd dan ook aan. Zo ver nog, en dan ook die berg nog over. Soms wandel ik enkele stappen, maar maan me zelf te rennen. Ik slinger over de weg, het hoofd knikt, een deel in mij slaap al, probeer me er voor af te sluiten. Dan de laatste post voor de top van de berg, vanaf hier is het een geitenpad. Ik ben absoluut niet helder, en besluit voor de tweede maal 5 minuten te gaan liggen. De wind blaast onder het tentzeil door, koud, nat, moe, het is een schimmige wereld. Voel me wat beter en begin aan de klim; wandelend. Een zelfde beleving als 3 jaar eerder: het lijkt nog zo ver naar de top, maar plots ben ik er. Pak een slok drinken bij de post en ren naar beneden. Dit gaat wonderwel, grote keien, zere voeten, maar het gaat.

De komende 40 kilometers zijn nagenoeg vlak en ik probeer tempo te maken. Twee lopers voor me stoppen bij een post, er zit nog drinken in m’n bidon, ik besluit “hard” door te lopen zonder ze wat te zeggen, uit het zicht moet ik zijn. Wie zei ook al weer dat ultralopers zo vriendelijk zijn tegen elkaar. Nu even niet. Het tempo is laag, de kracht is weg, vijfde lig ik, maar het geeft me nog geen vleugels. Pas na de berg heb ik gehoord op welke positie ik lig, wilde het ook niet eerder weten, je loopt je eigen race, het grootste gevecht lever je tegen jezelf. De Griek die ik een eind daarvoor inhaalde probeert mij met een flinke versnelling voorbij te razen, ik verleid hem een gesprek aan te gaan. Hij geeft twee keer kort antwoord, en neemt een wijs besluit, door rennen. Hij verdwijnt in de duisternis, geen lamp bij zich. Wel twee begeleiders die hem bij veel posten masseren en kraken, zelfs daar waar dat niet is toegestaan. Tja, het is een Griek, dus bij hem knijpen ze een oogje dicht.

Ik wandel, val ik slaap, ren wat, wandel weer, ben leeg. Het vele poepen heeft me uitgeput, geen energie meer over in dit lijf, m’n kont rauw als tartaar. Hurken gaat niet meer, buig m’n bovenlichaam wat voorover en schijt voor de zoveelste keer op goed geluk de duisternis in. Op 190 kilometer na 21 uur ga ik nog 1 keer liggen, en hoop op een wonder.

Zelfs in de auto lijkt de weg naar Sparta nog eindeloos lang. Ik herken de bocht waar ik drie jaar geleden opklom naar een podium plaats. Marcus Thalman ligt derde, kan hem net herkennen in het voorbijrazen. Jens Lucas loopt ver voor hem en Moro uit, “dat kan niet meer misgaan, die gaat voor de derde keer winnen” zeg ik tegen Marleen, en val in slaap.

5.00 uur, er is nog een 2 persoons kamer vrij in Hotel Cecil in Sparta. M’n ouders kruipen in een 1 persoons bed en mijn moeder ligt nog een half uur te lachen om dit tafereel. Ik hoor niets, het is voorbij.

Een telefoon op slechts 20 meter afstand van het standbeeld van Leonidas, de regen blijft maar komen, drie lopers zijn pas gefinisht Ik bel met Veron, met Ron en Andre. Ze hebben de race via Internet en SMS kunnen volgen. Ben zwaar teleurgesteld, kan m’n tranen niet bedwingen. Leonidas is nu zo onwerkelijk dichtbij, maar enkele uren geleden zo ver weg, te ver, deze keer. De Griek waarmee ik afgelopen nacht nog strijd leverde komt in prachtige stijl Sparta binnen, het doet me pijn dit te zien. Heb ik te vroeg opgegeven, ook hij heeft nog zeven uur gedaan over de laatste 55 kilometer, had ik dit ook gekund, twijfel, teleurgesteld in me zelf, en weer die tranen.

Was ik klaar voor de race die ik wilde lopen, weer op het podium, liefst hoger dan drie jaar geleden. Je denkt van wel, je wilt het zo graag, maar kon het ook? Een onwillig been in de voorbereiding, opbouwen vanaf nul in zes maanden, hiermee hield ik het vol tot 190 kilometer, te weinig, niet genoeg. Ach het is maar lopen, lieg ik tegen me zelf. Het certificaat van deelname is al afgevoerd met het oud papier, maar de herinnering aan de race en de voorbereiding blijven. Probeer er van te leren, hoop te leren van de belastbaarheid van m’n lichaam, bedenk hoe ik beter kan worden. Het spel is nog niet gespeeld, volgende ronde graag.

Jeffry Oonk
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]