Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Nieuws actueel
12 sep 2018
Allgau Ultra en UTMB
11 sep 2018
Wereldkampioenschap 100 km Sveti Martin
10 sep 2018
Foto’s en berichten uit de RUN 2018
8 sep 2018
Nederlands kampioen 100 km: Cees van der Land 7.54.30 en Sameena v d Mijden 8.47.50
Nieuws in 2018
Nieuws in 2017
Nieuws in 2016
Nieuws in 2015
Nieuws in 2014
Nieuws in 2013
Nieuws in 2012
Nieuws in 2011
Nieuws in 2010
Nieuws in 2009
Nieuws in 2008
Nieuws in 2007
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* 31 aug 2007: De ultieme voorbereiding (RUN 2005)
* 31 aug 2007: Deadline kopij Ultraloper
* 30 aug 2007: DAG HARDLOPEN
* 30 aug 2007: Nederlandse overwinningen in Osnabrucker Land Marathon Bissendorf.
* 28 aug 2007: Over Frans van Camp (1945 – 2006)
* 28 aug 2007: Al voor de finish Olympisch goud
* 28 aug 2007: Bedankt voor de mooie en positieve reacties
* 28 aug 2007: Jubileummarathon Watervliet
* 27 aug 2007: De Wereldrecords, Europese records en Nederlandse records 100 km
* 26 aug 2007: Weer unieke marathon te Roelofarendsveen
* 23 aug 2007: Ultra Trail du Mont-Blanc
* 22 aug 2007: Bram van der Bijl aktief in Transe Gaule
* 21 aug 2007: Een eerste overzicht van de Nederlandse ultrakalender 2008
* 20 aug 2007: Veel animo voor de RUN 2007 Winschoten
* 19 aug 2007: Nederland neemt afscheid van ultratopper Wim Epskamp
* 17 aug 2007: Susan Maes loopt haar 100ste marathon
* 17 aug 2007: De beste Nederlandse prestaties op de 24 uur
* 15 aug 2007: Marathonweekend 22/23 september 2007 Ortho (BEL)
* 15 aug 2007: Foto's WC 24hrs te Drummondville in Canada
* 15 aug 2007: Yvan Vanpraet (B) gelukkig aan de beterende hand
* 15 aug 2007: Dubbelslag in de Franse Alpen
* 15 aug 2007: NL-teams van 3 mannen en 4 vrouwen bij WC/EK 100 km Winschoten 8/9
* 13 aug 2007: Pacers gevraagd voor Groningen Stad Marathon 16/9
* 13 aug 2007: De magie van de eindeloze cadans
* 12 aug 2007: Vincent in zijn glorietijd
* 10 aug 2007: Jubileum Marathon wordt een Nederland - Belgie onder vrienden!
* 10 aug 2007: Herinneringen aan Belgische ultralopers, opgetekend door William Verdonck
* 9 aug 2007: Bram in de 1e Wildbahnlauf van Hessen naar Beieren
* 8 aug 2007: 6 Daagse Erkrath
* 6 aug 2007: Mergelland Marathon op 9 september jubileert: 10de editie!
* 6 aug 2007: Wie volgt JPP op als uitslagenverwerker voor de Marathon- & Ultracup?
* 5 aug 2007: UITSLAGEN NEDERLANDERS IN DE 6-DAAGSE VAN ERKRATH
* 2 aug 2007: De 3 Nederlanders na 91 uur in de 144 uren van Erkrath
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Nieuws in 2006
Nieuws in 2005
Nieuws in 2004
Nieuws in 2003
Nieuws in 2002
Nieuws in 2001
Nieuws in 2000
Nieuws in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
NIEUWS van Augustus 2007
 
Na de Swiss Alpine in 2005 (www.ultraned.org/v_item/f2995_2005_08.php) en de Ultra Tour du Mont Blanc ben ik definitief besmet geraakt met het bergloopvirus. Onze vakantie in de Franse Alpen bij Bourg St. Maurice werd dan ook gepland rond twee voor mij nieuwe evenementen.

Op 20 juli meldde ik me in Queige voor de 3e Tour du Massif du Beaufortain, een tweedaagse loop van de organisatie Courir et Decouvrir (www.couriretdecouvrir.com/), die elk jaar een serie berglopen heeft. Met de andere deelnemers werd op het plaatselijke campinkje overnacht om de volgende ochtend om 6 uur te starten. Met rugzak (eten, drinken, extra kleding) en wandelstokken (evenals 75% van de andere lopers) stond ik vol spanning onder de startboog. Er stonden voor vandaag 48 km’s en bijna 3000 meter +/- te wachten. Ik vertrok heel kalm, om te constateren dat bijna iedereen me in vlot tempo passeerde. Al snel bleek waarom: een krap tunneltje zorgde voor acute filevorming en ik moest minutenlang stilstaan. Hierna ging het direct 1700 meter steil omhoog over smalle rotspaadjes, en al halverwege bleek menige deelnemer te snel van start te zijn gegaan. Langzaam kroop ik naar voren in het veld. Inmiddels begon de zon wat door te breken en werd het warm. Het parcours was schitterend, en toen we de boomgrens passeerden kwam het ene na het andere imposante vergezicht voorbij. De route volgde vrijwel enkel smalle wandelpaden, en was zeer afwisselend. Graspaden, rotspaden, delen met diepe modderplassen, ijsvelden, rotspartijen waar letterlijk met handen en voeten werd voortbewogen, puinhellingen waar je soms angstwekkend weggleed, het kwam allemaal voorbij. Omdat het veld uit slechts 200 lopers (190 Fransen, ik was de enige NL) bestond, was het heerlijk rustig onderweg. Afgezien van een enkele wandelaar kwamen we niemand tegen, en wegen werden nauwelijks gekruist. De organisatie was uitstekend, met enkele verzorgingsposten en goede markeringen. Een hele serie beklimmingen en afdalingen zorgde voor een constant wisselend ritme. Tevreden constateerde ik dat de week acclimatisatie voldoende was geweest, want ik liep erg makkelijk. Zonder me te forceren bleef ik naar voren schuiven in het veld, behalve in de vaak zeer technische afdalingen waar ik steevast een van de trageren bleek. Aan het einde van de etappe was een lange afdaling vanaf de Col du Bonhomme richting Chapieux. Vorig jaar had ik hier ook gelopen in de UTMB, ’s nachts, en ik ging toen schuifelend naar beneden. In daglicht was het een vrij eenvoudige afdaling, maar wel lang. Monique (vrouw) en Anne (dochter) stonden tot mijn verrassing bij de finishboog, waar ik net boven de 7 uur doorheen kwam. De door de organisatie vervoerde tentjes verrezen al snel, en na een lekkere warme prak ging iedereen vroeg de slaapzak in. Ik moest mijn tentje nog snel verzetten, omdat bij een hevig onweer bleek dat ik precies de laagste plek van het veldje had uitgekozen.

Op de zondag hadden we 58 km’s voor de boeg met ruim 3000 meter +/-. Na het ontbijt was een gefaseerde start in 3 groepen. De snelste lopers vertrokken om 8 uur, ik zat in de middengroep van 7 uur. We werden vooraf nog gewaarschuwd dat deze etappe veel lastiger was dan gisteren, met veel technische afdalingen, grote sneeuwvelden en puinhellingen. Het begin was wederom een zeer lange klim, waar nu al direct meer ‘loopruimte’ was door de gefaseerde start. Ik ging wat vlotter weg en liep wederom heel lekker. De paden waren inderdaad minder beloopbaar dan de eerste etappe, en af en toe zat er een flinke klauterpartij bij. We gingen weer op en neer tussen ca 1700 en 2500 meter, en de omgeving was zo mogelijk nog prachtiger dan op dag 1. Al snel werden de achterste lopers van de eerste groep ingehaald. Het eerste sneeuwveld bergop was erg lastig, en zelfs met mijn trailschoenen glibberde ik alle kanten op. Hoe de afdalingen op de harde sneeuw verliepen moge duidelijk zijn. Menig loper ging onderuit, een enkeling slaagde erin al ‘skiënd’ naar beneden te gaan. We passeerden vandaag enkele passen met een acute weersomslag, binnen 100 meter van snikheet naar mistig en klam en winderig, en andersom. Sommige afdalingen waren zelfs wandelend nog behoorlijk lastig, en op een puinhelling gleed ik enkele keren vervaarlijk weg. De paden van de UTMB waren hiermee vergeleken echt eenvoudig te noemen. Ongeveer halverwege de afstand kwam de eerste loper van de ‘8 uur groep’ me voorbij in een krankzinnig tempo. Al snel volgden er meer, en weer werd me duidelijk dat ik bergop relatief weinig toe moest geven, maar in de lastigste afdalingen soms wel 3 keer zo langzaam was. Toch werd ik wat meegezogen door deze berggeiten, en ik probeerde bergaf meer tempo te maken. Met wisselend succes. Met het hart in de keel ging ik inderdaad wat vlotter en soepeler, maar ook zakte ik een paar keer lelijk door mijn enkels. Na de finish zat er op mijn linkerenkel dan ook een ‘prachtig’ ei. Maar tijd om me zorgen te maken was er niet. Het mooie van deze berglopen vind ik juist de constante vereiste concentratie. Geen stap gaat op automatisme en constant moet je beslissingen nemen, tijd om te piekeren is er niet. Mentaal is dit dan ook veel makkelijker dan een ultra op het vlakke. Bij de voorlaatste verzorgingspost bij een stuwmeer voelde ik me moe, en ik at en dronk uitgebreid en nam wat tempo terug. Maar lekker ging het niet meer, de volgende beklimming zoog me helemaal leeg en ik werd erg misselijk. Het laatste uur met een hele lange en warme afdaling was ik leeg, en mijn tempo stortte in. De twee etappes vormen samen een grote ronde en ik finishte dus weer in Quiege, in ruim 8 uur en helemaal op. Monique en Anne stonden weer trouw bij de finishlijn, dus kon ik heerlijk even kankeren hoe beroerd ik me voelde. Mijn totaaltijd van 16u06 leverde een 82e plek op, waar ik heel tevreden mee was. De Engelsman Allun Powell kaapte de 1e plek weg in 11u23. De prijsuitreiking werd mede gedaan door Dawa Sherpa (die ook ‘recreatief’ meeliep), de winst van 15.000 Euro op deze wedstrijd ging naar zijn 3 nichtjes die onlangs wees werden. De prijsuitreiking ging samen met een heerlijk maal en enkele welverdiende biertjes. Al met al waren het twee heerlijke dagen, en qua route de allermooiste loop die ik ooit deed.

Een week later stond de 6000D (www.la-plagne.com/ete/6000d-fr.phtml) op de rol. Al in het begin van mijn ultracarrière las ik over deze loop, waarbij ik toen nog dacht dat er een typfout moest staan bij het aantal stijgingsmeters. Het hoogteprofiel was hier heel opvallend, de eerste 30 kilometer gingen vrijwel enkel bergop naar 3050 meter hoogte, daarna een korte afdaling, weer een stijging en een hele lange afdaling naar de finish. Totaal 3000 meter +/- met 55 kilometers. Bijna 800 man/vrouw aan de start, wel weer allen Fransen op 20 na. Naast mij vertegenwoordigden Ton Peters en de mij onbekende Maurice Sonneville de Lage Landen. Ton en ik hadden er al een gezamenlijke training op zitten de week ervoor, waar ik kon constateren dat met zijn vorm niets mis was. Ook hier werd de rugzak omgegespt, wandelstokken waren verboden. Gezien het deelnemeraantal en mijn ervaringen van vorige week besloot ik voortvarend te starten, wat nu juist overbodig bleek. De eerste 5 kilometers gingen over een golvend breed asfaltpad voordat het eerste smalle bergpad werd ingeslagen. Een lang lint van lopers in ganzenpas vormde zich en pas na zo’n 10 kilometer kwam er wat meer ruimte in het veld. Op dat moment werd ik door Ton gepasseerd wat me verbaasde. Ik had verwacht dat ik de iets betere klimmer zou zijn. Was ik nog te vermoeid van vorige week, of verkeerde Ton in zo’n goede vorm? Misschien klopte mijn aanname niet, ik maakte me er ook niet druk om en Ton verdween langzaam uit zicht. Bij het eerste skioord dat we passeerden, werd ik weer toegejuicht door mijn twee trouwe fans, Monique en Anne. Het was me inmiddels duidelijk dat deze loop een heel ander karakter had. De omgeving was zeker imposant, maar het ging vooral door de skioorden van La Plagne (veel asfalt en lelijke flats) terwijl de omgeving vooral zicht bood op kapot geskiede hellingen en een wirwar van skiliften. Verder volgde de route voor een groot deel brede gravelwegen, zodat zowel het stijgen als dalen relatief eenvoudig was. Na enkele uren klimmen begon ik me wel af te vragen hoe lang dit nog ging duren, de bovenbenen lieten zich inmiddels voelen door deze eenzijdige belasting. Ook de hoogte begon mee te spelen, we zaten al op zo’n 2500 meter, dus nog een halve kilometer omhoog. Hier kwamen de snelste deelnemers ons tegemoet en ik zag Wouter Hamelinck (users.ugent.be/~whamelin/) voorbijsnellen in opperste concentratie. Plots kreeg ik ook Ton weer in het vizier en haalde hem zelfs in. Nog een verzorgingspost en we hadden plots zicht op het laatste stijgingdeel. Allengs werd het steiler en op de laatste puinhelling naar de gletsjer had menigeen (ook ik) moeite om voldoende grip te krijgen om überhaupt omhoog te geraken. Buiten adem begon ik aan de afdaling, wat een heel vreemd gevoel gaf. Het ritme moest na urenlang stijgen opeens om en ik voelde me onzeker. Het eerste deel was lastig met puin en wat sneeuw, maar al snel werd de afdaling eenvoudig. Zoals verwacht haalde Ton me vlot in (hij is een prima afdaler), in het voorbijgaan me nog tips gevend over mijn voetplaatsing. Op de gravelwegen kwam ik in een goed ritme bergafwaarts. De kilometers gingen nu heel rap voorbij, en al snel volgde weer een klim. Die viel me nu zwaar tegen en ik nam gas terug. Het was inmiddels aardig warm, en ik was blij met de extra liters vocht en de zoutpillen in mijn rugzakje. Na de tussentop weer bergaf, nu bijna continu tot aan de finish. In tegenstelling tot vorige week, hoefde ik in deze eenvoudige afdalingen niets toe te geven op de meeste andere lopers. Maar ook het langdurig dalen gaf uiteindelijk problemen en ik voelde mijn quadriceps protesteren. De laatste kilometers zijn heet en doordat we steeds bochten afsnijden van een asfaltweg, behoorlijk steil. Als ik richting finish ren, heb ik het idee dat ik op ontploffen sta en ik registreer nauwelijks mijn eindtijd. Slecht 1 gedachte is er: zo snel mogelijk het koele meertje naast de finishboog induiken. Daar realiseer ik me dat mijn eindtijd van 6u32 (plek 166) zeker 3 kwartier vlotter is dan ik vooraf had ingeschat. Ton zat een klein kwartier voor mij en ziet er nog akelig fris uit; Knippenbergs ‘loopexpert’ vertoont nog lang geen tekenen van slijtage! Winnaar Dachhiri Sherpa is geëindigd in een relatief matige 4u41 (het parcoursrecord staat ruim een half uur sneller). Wouter Hamelinck heeft een zeer goede 7e plek gescoord tussen alle bergloopspecialisten met slechts 15 minuten achterstand, voornamelijk opgelopen tijdens de afdalingen. Het is goed te zien dat na een moeizame periode Wouter weer op tijd klaar lijkt voor de UTMB op 24 augustus (www.ultratrailmb.com/accueil.php). Zelf rij ik zeer tevreden met Monique en Anne richting camping. Een mooie loop, een prima tijd en heel tevreden. Maar toch een beetje een afknapper na alle pracht in de Beaufortain.

Thijs Roest
info provider massage-praktijk.nl 
 
[ top pagina ]