Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Nieuws actueel
19 nov 2017
The Authentic Phidippides Run Athene-Sparta-Athene 490 km met Ludo Depoortere
19 nov 2017
Uitslagen weekend 18-19 november
17 nov 2017
NK en WK Skyrunning 2018 met selectieprocedure voor WK
16 nov 2017
Selectiebeleid EK/WK's 2018-2019 voor Nederlandse ultralopers en -loopsters
Nieuws in 2017
* November
* 19 nov 2017: The Authentic Phidippides Run Athene-Sparta-Athene 490 km met Ludo Depoortere
* 19 nov 2017: Uitslagen weekend 18-19 november
* 17 nov 2017: NK en WK Skyrunning 2018 met selectieprocedure voor WK
* 16 nov 2017: Selectiebeleid EK/WK's 2018-2019 voor Nederlandse ultralopers en -loopsters
* 15 nov 2017: Wat te doen in de Kerstvakantie?
* 14 nov 2017: Blaauwbekmarathon 3 februari 2018
* 13 nov 2017: Uitslagen weekend 11-12 november
* 12 nov 2017: Allertijdenlijst NL vrouwen 24 uur > 180 km
* 6 nov 2017: Aanpassing parcours LPM marathon
* 6 nov 2017: Marathon New-York 2017
* 5 nov 2017: Uitslagen weekends 28-29 oktober en 4-5 november
* 3 nov 2017: Berenloop Terschelling 4 en 5 november
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Nieuws in 2016
Nieuws in 2015
Nieuws in 2014
Nieuws in 2013
Nieuws in 2012
Nieuws in 2011
Nieuws in 2010
Nieuws in 2009
Nieuws in 2008
Nieuws in 2007
Nieuws in 2006
Nieuws in 2005
Nieuws in 2004
Nieuws in 2003
Nieuws in 2002
Nieuws in 2001
Nieuws in 2000
Nieuws in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
NIEUWS van Februari 2008
 
Meisjes van 16 leven in een geheel eigen wereld. De puberteit heeft zijn intrede gedaan, de eerste zoen is ervaren en het leven wordt met grote passen betreden.
Maar wat is er nu eigenlijk belangrijk in het leven van een 16-jarig meisje?

- jongens
- vluchtige verliefdheden
- met zo min mogelijk inspanning je proefwerken en tentamens halen
- make-up, kleding, uitgaan
- je eigen weg zoeken
- bepalen wat je mening is

En die laatste twee: je eigen weg zoeken en een mening bepalen, zijn misschien wel het belangrijkst, maar dat realiseer je je pas veel later. Want jongens staan met stip op 1 en een eigen mening hebben, die heb je dan gewoon. Een brutale puber, wordt dat ook wel genoemd. Met de juiste mensen om je heen, kun je je mening in alle vrijheid vormen, herzien, weer vormen en verdedigen.
Dat gebeurde bij mij voor een groot deel op de atletiekbaan. Én op school! Leraren dringen hun mening op, vertellen hoe het zit in het leven en de maatschappij en daar ben je als puberend meisje ontvankelijk voor.

Niet iedere leraar is zo. Jan Knippenberg bijvoorbeeld, die was anders. Hij was, zoals ik er nu 23 jaar later op terugkijk, een vrije geest, die mij en mijn klasgenoten in onze waarde liet. Hij was onze geschiedenisleraar op het Bonhoeffer College in Castricum. Hij dicteerde niet, maar vertelde. Hij vertelde uit eigen ervaring. Hoefde zijn verhalen niet aan te dikken, spannender te maken dan ze al waren, want we zaten altijd op het puntje van onze stoel. Beige ribbroek, blauw soort koltrui, bruinrode krullen, een baard en een rond brilletje. Ik zie hem nog lopen... De avonturier in hem, de pionier van het ultralopen, op zoek naar de natuur, altijd een reiziger. Ik begreep niets van die afstanden. Dan had hij weer in een weekend drie keer het IJsselmeer rondgelopen, met onze aardrijkskundeleraar ernaast op de fiets. Het maakte Knip, zoals wij hem liefkozend noemden, voor mij als tiener een boeiende persoonlijkheid. Ik was zelf niet bezig met make-up, zoals mijn vriendinnen. Wel met jongens overigens. Mijn wereld bestond uit atletiek. De natuur en andere volkeren, daar wilde ik van weten. Dus zat ik vaak in de pauze of tussen twee lessen door met hem te praten in zijn lokaal. Meestal bleven er nog wat andere leerlingen hangen en als het gesprek dan op hardlopen kwam, wat steevast gebeurde, dropen zij af. Zijn machtig mooie verhalen deden mij als baanatlete snakken naar een leven als hardloper, om ook die vrijheid te voelen.

Knip had zijn klaslokaal aan het eind van een houten bijgebouwtje. Een sobere ruimte, die meestal gevuld was met gelach.
Er werd ook les gegeven. De meester was ook streng. Als er gewerkt moest worden, ‘eiste’ hij aandacht. En zo ontstond er een goede mix. Knip kon geweldig verhalen, over verre reizen, ontmoetingen en dromen. Van hem hoorde ik voor het eerst over het bestaan van de Tarahumara-indianen. Het liet me niet meer los.
Zijn geschiedenislessen lardeerde hij met zijn levenslessen. En daar zit ‘t ‘m in. Die levenslessen. Hij dicteerde ze niet, hij vertelde uit eigen ervaring. En dat maakte zijn lessen interessant.

En het mooie was dat de leerlingen van Jan Knippenberg de hoogste cijfers haalden. Voor mij was het een nieuwe ervaring; dat je kennelijk ook met plezier en lol iets kunt leren. Volgens mij keken de andere leraren naar hem op. Wilden ze iets meer zijn zoals hij. Maar Knip was authentiek en dat is zoals je op je mooist bent.

Natuurlijk probeerden we Knip ook uit. Er mocht zoveel, dus ga je een stapje verder. Zo bleven we doorkletsen als hij de klas binnenkwam. Als test. Maar hij begon gewoon de les. Wie die niet wilde volgen, kon gaan. Met als gevolg dat er een of twee leerlingen de klas verlieten en wij bleven zitten en vervolgens aandachtig luisterden.

Zoals op veel middelbare scholen werden ook op het Bonhoeffer College buitenlandse reizen georganiseerd. Wandelen in Engeland, een deel van de Penine, was een van de trips. Ik ging mee, Knip ook. Op een avond in de pub vertelde hij ons in vertrouwen dat hij papieren onderbroeken mee had genomen. Nam weinig ruimte in en kon je zo wegwerpen. U kunt zich voorstellen dat wij als 16-jarige meisjes dat natuurlijk niet vonden kunnen. Dus trokken we de volgende dag het plaatselijke gehucht in en kochten een boxershort. Die middag besloot Knip een stuk door en over de bergen te gaan hardlopen. Want de Penine bestond uit heuvelachtig gebied. Ik zeurde nog of ik mee mocht lopen, als baanatlete, Knip twijfelde, en zag er vanaf.
Pas laat in de avond, het was al uren donker, kwam hij bezweet en voldaan aan bij de pub, waar wij alweer een tijdje zaten. Hij had een paar uur lekker gelopen. Niemand was echt ongerust geweest, maar hij was wel het gesprek van de avond. Hij was nog niet goed en wel binnen of wij meisjes gaven hem het cadeau. Hij wist niet goed wat hij ermee aanmoest en wij natuurlijk roepen ‘aantrekken’ ‘aantrekken’. Hij deed het niet en vertelde me later dat het voor iedereen het beste was als de onderbroek die hij toen aan had niet getoond werd...

Dat brengt me gelijk bij het tweede punt waarin we toch wel verschilden. Je ontlasting doen tijdens het lopen. Ik was een keurige baanatlete die daar niets anders dan een wc voor gebruikte. ‘Gewoon in het bos achter een boom gaan staan en benen wijd’, had Knip wel eens tegen me gezegd. Ik heb het nooit geprobeerd, veeg ook mijn billen niet af met een varen, maar ben wel gemakkelijker geworden sinds ik meer in de bossen loop dan op de baan.

Ik heb van hem een stukje opvoeding meegekregen dat je ook kunt hardlopen in een oude broek. Dat kleding er niet toe doet. Voel je lekker in en met wat je doet. Ik kan hem uittekenen in die oude donkerblauwe trainingsbroek met die stiksels aan de zijkant die loslieten. Een beetje hoogwater. Maar wel honderden kilometers hardlopen. Samen met zijn vriend Ron Teunisse.

De laatste jaren voor zijn dood had ik geen contact meer met Knip. Via mijn goede vriend, helaas ook overleden, Hans van Wissen hoorde ik hoe het slechter en slechter met Knip ging. Hij had longkanker. Ik ben niet naar zijn begrafenis gegaan. In plaats daarvan ben ik naar het strand van Castricum gereden, de plek waar hij zo vaak liep, en heb een roos op de top van het duin neergelegd, met uitzicht op zee.

Andra Laarhuis 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]