Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Nieuws actueel
22 okt 2019
Backyards Ultra's, de nieuwe trend in het ultralopen
21 okt 2019
Uitslagen en wedstrijden weekend 19-20 oktober
17 okt 2019
Voorbeschouwing WK 24 uur 2019 Albi
16 okt 2019
Website Ultraplatform tijdelijk uit de lucht
Nieuws in 2019
* Oktober
* 22 okt 2019: Backyards Ultra's, de nieuwe trend in het ultralopen
* 21 okt 2019: Uitslagen en wedstrijden weekend 19-20 oktober
* 17 okt 2019: Voorbeschouwing WK 24 uur 2019 Albi
* 16 okt 2019: Website Ultraplatform tijdelijk uit de lucht
* 14 okt 2019: Uitslagen en wedstrijden weekend 12-13 oktober
* 5 okt 2019: Jan Albert Lantink verbetert Wereldbestprestatie M60 100 mijl
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Nieuws in 2018
Nieuws in 2017
Nieuws in 2016
Nieuws in 2015
Nieuws in 2014
Nieuws in 2013
Nieuws in 2012
Nieuws in 2011
Nieuws in 2010
Nieuws in 2009
Nieuws in 2008
Nieuws in 2007
Nieuws in 2006
Nieuws in 2005
Nieuws in 2004
Nieuws in 2003
Nieuws in 2002
Nieuws in 2001
Nieuws in 2000
Nieuws in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
NIEUWS van Maart 2011
 
Ik haatte die losjes op en neer deinende figuurtjes in de verte. Ze gingen maar door. Niemand wachtte op mij, niemand wenkte, niemand keek zelfs maar om. Hadden ze het wel in de gaten? Telkens gingen ze weer een bocht om, een nieuwe weg in. Het zou toch maar 33 kilometer zijn? En we waren eeuwen geleden toch al bij 29? Hoe kan dat dan, waar is dat eindpunt dan toch?

Ik wist die zondagmorgen donders goed, dat ik het niet moest doen. Ik was met mijn broer Willem mee naar Texel, als begeleider bij zijn debuut op de 60, en de route ging verkend worden. Als je twee keer per week 8 kilometer loopt en nooit verder bent geweest dan een halve marathon, dan is het al een waagstuk om 31 kilometer mee te lopen door duinen en over strand. Maar het is volslagen gekkenwerk om dan de volgende dag nóg eens zo'n afstand te doen, met af en toe storm tegen. Maar de groep was zo enthousiast, ik kon de verleiding niet weerstaan.
Al in de eerste kilometers wist ik niet waar ik het zoeken moest. IJsregen vol op mijn kale kop, natuurlijk had ik als enige geen petje op, ik probeerde met twee handen mijn voorhoofd wat af te schermen. Later ging het beter en vond ik mijn cadans.

De vlekjes aan de horizon werden steeds kleiner. Het werd steeds stiller. Alleen de wind en de koude regen bleven.

Na tien kilometer begonnen beide kleine tenen pijn te doen, ze zaten klem of zo, alles was nat, het werd snel erger. Na een tijdje deed elke stap pijn, ik probeerde mijn voet in een andere positie te krijgen door hard met de hak op de grond te stampen met de tenen naar buiten gericht. Het moet een raar gezicht geweest zijn, maar het bracht wat verlichting.

Nu zag ik helemaal niemand meer. Alleen. Ik kon al een tijdje niet meer lopen. Wandelen, handen in de zij, proberen nog wat snelheid te maken. Bij de begraafplaats van de Georgiërs twijfelde ik of de route daar nu langs ging of niet. Af en toe als een pinguin in looppas, te pijnlijk, te moe, na een paar honderd meter dan maar weer wandelen. Mijn lijf weigerde verder mee te doen. Het regende steeds harder, maar dat deerde me al lang niet meer. Ik dacht erover gewoon maar in de natte berm te gaan zitten en dan te wachten op iets of iemand. Nog maar even doorgaan. Ooit zal er toch wel een eind aan komen?

Kilometers lang ging het best weer goed, ik liep vooraan in het groepje. Op kilometer 20 sloeg het toe, ik voelde me wat licht in mijn hoofd, de pijn in de de tenen kwam terug. Mijn water en krentenbolletjes zaten in de fietstas van Dirk, maar die was al na een paar kilometers uit beeld verdwenen. Hij bleef bij een duo, dat in een lager tempo liep.
Ik begon af te tellen om de finish dichterbij te krijgen. Willem riep steeds de kilometerstand en de laatste kilometertijd. Ik raakte een beetje van de wereld, keek niet meer rond, praatte niet meer. Aan de tijden (5:40, 5:45, 5:43) merkte ik dat we keurig op schema bleven, maar het leek steeds langer te duren voor hij een tijd riep. Zou hij er soms expres mee wachten? Ik visualiseerde een reuzenkrentenbol met veel kaas. Toen de groep verkeerd liep en we weer een kleine koerscorrectie moesten doen, brak ik. Ik moest iedereen laten gaan, de bovenbenen weigerden, zoiets had ik nog nooit meegemaakt.

Vanuit de verte hoorde ik ineens een vriendelijk mannenstem: “Gaat het nog? Ik fiets met je mee, je bent de laatste. Het is niet ver meer, wil je wat drinken?” Het was Dirk, die me kwam halen. Even in looppas, heel even maar, Dirk stapte af en kwam met me meewandelen. Even later kwam ook Willem, terug vanaf het eindpunt. Hij probeerde me tot een looppas te krijgen, maar dat zat er niet meer in. Na toch nog anderhalve kilometer kwamen we bij de Stayokay. Martien en Yvonne, bedankt voor de enthousiaste ontvangst bij de finish!

Dat moesten we maar niet meer doen. Dat ultralopen is een mooie hobby, maar je moet je lichaam er wel geleidelijk aan laten wennen. Dat wist iedereen natuurlijk al lang. Ik nu ook. Ik heb veel geleerd in één weekend. En ik heb groot respect gekregen voor al die 'malloten, die steeds maar verder willen'. Ik ga me nu weer fijn richten op de 10 kilometer, met af en toe een 15. Misschien waag ik me later nog ooit eens aan een marathon...

Harrie Boerkamp

PS Ik heb de afgelopen week nog herhaaldelijk teruggedacht aan het weekend. De looptochten, de lezingen, de yoga, de intensiteit waarmee de groep alles ondernam. Heel erg genoten, bedankt voor de organisatie.
Geheel door eigen koppigheid had ik toch nog een zwaar uurtje. Ik kon het niet laten een klein verslag te maken van die laatste 4 kilometers zondag.

Aanvulling door Martien Baars. Ook Luc Krotwaar had het moeilijk in de laatste kilometers op zondag, zie zijn blog over Texel: http://www.luckrotwaar.nl/blog/
Arie van Houwelingen van de Eindhoven groep is met een serie blogs bezig, deel 1 is verschenen: http://arievanhouwelingen.web-log.nl/
Op de Kabelkrant Texel verscheen afgelopen dinsdag dit berichtje over het trainingsweekend: http://www.texel-plaza.nl/nieuws/artikel/044545/2011-03-01/
En een fotoserie van het Texelweekend is te vinden op: http://www.dezestigvantexel.nl/images/trainingsweekend%20de%20zestig%20van%20texel/album/index.html

Het is de bedoeling dat op http://www.ultraplatform.nl samenvattingen van de lezingen worden gepubliceerd. 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]