Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Nieuws actueel
14 nov 2018
Blaauwbekmarathon 2-2-2019 met permanent marathon parcours
3 nov 2018
In 2019 weer 6 uur in Steenbergen
1 nov 2018
22e Berenloop Terschelling: Een sportief en sfeervol loopfeest
31 okt 2018
West Coast Challenge op 8 december
Nieuws in 2018
Nieuws in 2017
Nieuws in 2016
Nieuws in 2015
Nieuws in 2014
Nieuws in 2013
Nieuws in 2012
Nieuws in 2011
* December
* November
* Oktober
* 31 okt 2011: Voorbeschouwing DFW 2012
* 30 okt 2011: De Berenloop, al vijftien jaar bijzonder
* 29 okt 2011: JKM opent inschrijving
* 28 okt 2011: Marathon & Minder bij AAC ’61
* 28 okt 2011: De Nederlandse ultramarathon kalender 2012
* 20 okt 2011: 10e Jan Knippenberg Memorial met nieuwe coördinatoren
* 10 okt 2011: Kasterlee Marathon
* 8 okt 2011: Inschrijving Ultralopen Steenbergen 2012 geopend
* 6 okt 2011: Goddelijke bomen en duivelse honden
* 5 okt 2011: Tussenstand M&U Cup na Amsterdamse Bos en Brussel
* 3 okt 2011: Lopen met een kinderwagen
* 2 okt 2011: Afscheid van Philip Verdonck
* 2 okt 2011: Gert Mertens verbetert parcoursrecord 6 uursloop
* 1 okt 2011: Zeeuwse kustmarathon 2011
* 1 okt 2011: Iwan Cudin wint Spartathlon 2011 (update 19.00 Nederlandse tijd)
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Nieuws in 2010
Nieuws in 2009
Nieuws in 2008
Nieuws in 2007
Nieuws in 2006
Nieuws in 2005
Nieuws in 2004
Nieuws in 2003
Nieuws in 2002
Nieuws in 2001
Nieuws in 2000
Nieuws in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
NIEUWS van Oktober 2011
 
Goddelijke bomen en duivelse honden

Bij het horen van de naam Amsterdam krijg je onwillekeurig het beeld voor ogen van romantische grachten met afgeladen volle toeristenboten, maar een bos? Nee, daar denk je niet meteen aan. Toch bevindt er zich zo’n prachtig stukje natuur op een boogscheut van Amsterdam. In dit recreatiegebied organiseert het Nederlandse Sri Chinmoy Team jaarlijks enkele ultraloopwedstrijden. Eerder dit jaar liep ik er in warme omstandigheden een goeie tijd op de 50km. “Zal ik dit kunnen herhalen? Of zal ik net als begin september op het broeierig warme WK 100km in Winschoten zwaar onderuit gaan?” Met die vragen in het achterhoofd sta ik aan de start van de 6u van het Amsterdamse Bos, ook bekend als de Self Transcendence 6u. Dankzij de koele nacht voelt de temperatuur nog best doenbaar aan. Het belooft echter een wolkenloze dag te worden. Gelukkig is het parcours in het Amsterdamse Bos voor 75% beschaduwd en zijn de zonnestroken telkens vrij kort. Dat geeft me toch enig vertrouwen. Ik wil rondjes van 7’30” lopen om op zowat 80km uit te komen. Het parcoursrecord staat op net geen 79km, dus zelfs als ik op het einde wat moet inbinden, is dit te pakken. Tenzij ik natuurlijk zoals in Winschoten na 50km kraak. Er zijn wel enkele belangrijke verschillen: het zal waarschijnlijk een graad of 2 frisser blijven, de luchtvochtigheid is lager, er is meer schaduw en geen wind. Mijn voet (gewrichtsbandscheurtje) heeft drie weken extra tijd gehad om te herstellen en … het is al meer dan een week zomers warm, zodat mijn lichaam zich al wat heeft kunnen aanpassen.

Van bij de start neem ik resoluut de leiding en na een tweetal rondjes voel ik dat ik een stuk sneller kan lopen dan gedacht: iets onder 7’15” per ronde i.p.v. 7’30”. Is dit Kamikazewerk? Misschien wel, maar als je een topprestatie wil neerzetten en je voelt dat het vlot draait, mag je niet twijfelen en moet je ervoor gaan. Voorzichtigheid is de moeder van de porseleinkast, maar wil je in die kast ook wat trofeeën verzamelen, moet je af en toe eens iets riskeren. Als je dan op je bek gaat, heb je tenminste geprobeerd.

Na meer dan 4 uur wedstrijd maal ik nog steeds als een goed geoliede Singer-naaimaschine mijn rondjes af. Ik lijk wel onvermoeibaar. Zou het dan eindelijk eens lukken om de perfecte wedstrijd te lopen en een absoluut topresultaat neer te zetten? Nee, een absoluut topresultaat (voor mij is dat 2 marathons in 6u) kan niet bij deze zomerse warmte, maar 83km is nog best haalbaar. Even later wordt de droom brutaal aan diggelen gegooid door een onvoorzichtige parkbezoeker. Vlak voor ik hem passeer, gooit hij een stok in het water. Drie honden stormen er in een razende vaart achteraan. De twee grootste ontwijken me nipt, maar de derde die vol gefocust is op het projectiel en zijn twee collega’s ramt me zijdelings. Normaalgezien zou dit niet heel erg geweest zijn, maar doordat mijn rechtervoet nog niet volledig hersteld is, sla ik hem om. Een pijnscheut schiet door mijn voet. Weg droom, weg wedstrijd. Ik brul van teleurstelling en pijn. Mankend probeer ik de schade in te schatten. Lopen lukt niet onmiddellijk. Ik probeer met mijn hand druk op de pijnplek te zetten en de voet wat los te wrikken, want de spieren hebben zich onmiddellijk vastgezet. Intussen brul ik nog een aantal keren van frustratie. De adrenaline die daarbij vrijkomt doet de pijn wat wegebben en de voet komt wat los. Ik kan weer zachtjes beginnen lopen en besluit om te proberen extra adrenaline aan te maken. Gedurende tien minuten bijt ik op mijn tanden, roep ik, brul ik, kreun ik en maak ik me kwaad. Wat de mensen in het Amsterdamse Bos wel niet van me gedacht moeten hebben. Maar op dat ogenblik kan het me geen barst schelen. Ik wil mijn wedstrijd redden. En het werkt: de pijn neemt geleidelijk af en de voet wordt weer soepel. De stabiliteit krijg ik wel niet volledig op peil, zodat ik het lastig heb in de bochten en op sommige oneffen stukken van het parcours, maar ik loop weer en dankzij de adrenaline nog behoorlijk snel ook. Het gebrek aan stabiliteit rechts compenseer ik deels met mijn linkerbeen. Mede daardoor krijg ik in het laatste uur een kramp in mijn linker hamstring. Gelukkig krijg ik het snel onder controle. De geplande versnelling moet ik nu evenwel achterwege laten. Het is als over eieren lopen. Maar toch is een afstand boven de 82km nog altijd mogelijk. Met een dik halfuur te gaan springt er weer een hond naar mijn benen. Lap, door de onverwachte uitwijkbeweging schiet mijn linkerhamstring weer in kramp en sta ik even geparkeerd. Gelukkig krijg ik ook deze kramp eruit en kan ik weer op pad. Ik slaag er zelfs in om weer wat te versnellen naar 7’15” per ronde. Met een laatste snelle ronde moet ik boven 82km uitkomen. In die laatste ronde duikt echter een vertrouwd probleem op: mijn middenrif verkrampt. In de 6u van Stein 2010 was dit ook gebeurd en door toen te blijven doorlopen had ik een maagbreuk gekregen met 4 maanden miserie als gevolg. Een ezel stoot zich …, dus laat ik het tempo zakken en probeer ik de kramp via gecontroleerd ademen weg te krijgen. Dit lukt, maar de 82km zal voor een andere keer zijn. Mijn laatste spurt brengt me tot op 81,791km. Daardoor heb ik niet alleen het parcoursrecord met bijna 3km verbeterd maar ook mijn persoonlijk record nipt scherper gesteld. Een resultaat waarmee ik gezien de omstandigheden heel tevreden ben en dat mooie perspectieven voor de toekomst biedt. Bij frissere temperaturen en zonder honden  zou ik nog een eind verder moeten kunnen geraken. Mijn droomafstand van 84,390km of 2 marathons in 6u is weer een beetje haalbaarder geworden.

Een bedankje aan het adres van de enthousiaste rondetellers en de toeschouwers is zeker op zijn plaats. Hun aanmoedigingen hebben bijgedragen tot mijn resultaat! Ook heel wat van mijn medelopers hadden een aanmoediging voor me klaar wanneer ik hen dubbelde. Bedankt ook aan Ann voor het delen van haar drinkbus met magnesium toen ik krampen kreeg en voor het verzamelen van mijn flesjes!

Bedankt allemaal en tot de volgende loop!

Gert Mertens
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]