Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
18 nov 2019
6 hours joensuunightrun
14 nov 2019
Albi WK 24 uur 26 en 27 oktober 2019
2 nov 2019
Ultra Raid der Catharen
24 sep 2019
The Great Escape 100 mijl
Verslagen in 2019
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
* December
* November
* Oktober
* 31 okt 2005: Warme herfstmarathon in Etten-Leur
* 31 okt 2005: Röntgenlauf: 63,3 km en 1.100 hoogtemeters
* 28 okt 2005: Marathon Palma de Mallorca
* 28 okt 2005: Le Grand Raid de Réunion of La Diagonale des Fous
* 27 okt 2005: De 24 uren van Sint-Denijs-Westrem(B)
* 26 okt 2005: Meer een mentale dan een fysieke strijd.
* 25 okt 2005: In 't geniep ...
* 24 okt 2005: Oirschotse heidemarathon
* 20 okt 2005: Sandor Barcza en Heather Founding Hawker winnen de IAU 50K Trophy
* 18 okt 2005: Amsterdam heeft meer te bieden dan alleen Haile
* 18 okt 2005: Poncho’s en medailles
* 17 okt 2005: Hazen tijdens de Amsterdam marathon
* 11 okt 2005: Zelfreanimatie na 2 keer doodgaan
* 11 okt 2005: Almere-Buiten heeft het!
* 11 okt 2005: Pacen in sfeerrijke Eindhovense marathon
* 10 okt 2005: London-Brighton 2005
* 7 okt 2005: Spartathlon nieuwe dimensie
* 6 okt 2005: Verslag van een boodschapper
* 6 okt 2005: Al uitgeteld voor de start van de Spartathlon
* 3 okt 2005: Griekse yoghurt in de benen
* 2 okt 2005: Deutschlandlauf 2005, 1200 km. in 17 dagen
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Oktober 2005
 
Op 13 oktober met Anke aangekomen op Réunion. Het is een vulkaaneiland dat bestaat uit een nog werkende vulkaan, een hoogvlakte en 3 keteldalen (Cirques). Direct vanaf het vliegveld met de auto de Cirque de Salazie ingereden naar Grand îlet aan de voet van de Roche Écrit. Schitterend. Steile groene bergen. Watervallen, tropische bomen (oa bananen) planten, bloemen. Steeds weer stoppen en verwonderd rondkijken. In Grand îlet 6 dagen bij Liliane Bonald verbleven. Meteen de eerste morgen om 5 uur de Roche Écrit beklommen. Smal en steil pad, dat afgeraden wordt voor niet ervaren randonneurs. Na 900 meter klimmen aangekomen bij de plaats waar Guus Smit verongelukt is en waar een plaquette staat ter nagedachtenis aan Guus en daaronder een foto van hem met zijn motto:”Courir c’est bien, plus courir c’est mieux, trop courir c’est parfait”. Drie medailles van zijn broer hingen aan de plaquette. Er een tijdje gezeten. Nog een medaille van Kees erbij gehangen en kunstbloemen eraan vastgemaakt

Met Anke schitterende, maar voor haar wel erg zware wandelingen gemaakt. S’Avonds bij Liliane met z’n allen aan één tafel dezelfde pot gegeten. Lekker en gezellig. Aan tafel diverse deelnemers gesproken. Met Liliane en lopers over Guus gepraat. Vooral Liliane had het af en toe moeilijk. Kees en de vader van Guus hadden ook een week bij haar gelogeerd en ik moest ze vooral de groeten doen.

Om dichter bij de start te zijn en makkelijker St Denis te kunnen bereiken zijn we de resterende 6 dagen in St Rose aan de oostkust geweest. De Indische Oceaan beukt daar tegen de rotsen. Iets meer naar het zuiden is de weg regelmatig afgesloten, omdat daar dan lava over de weg stroomt. De westkust heeft wel stranden en luxe hotels, maar daar willen we niet zijn.

Op vrijdag 21 oktober om 02.00 uur gestart in het zuiden bij Cap Méchant. Een spektakel met muziek en vuurdansers. Uitgezwaaid door Anke en de duisternis in naar de vulkaan 2400 meter hoger. Nog even een goed pad. Na 10 km verlaten we de weg en komen op een smal pad. Boomwortels, keien en modder. Behalve bij de vulkaan bestaat de rest van de route voor het grootste deel uit boomwortels, keien en modder. Boven een fantastisch vulkaanlandschap. Schitteren uitzicht. Het vlakke vulkaanlandschap eindigt tegen een steile wand. Volgens mij onmogelijk om daar omhoog te gaan. Dichterbij zie je een zigzaggend pad met daarop kleine figuurtjes. Zo was de hele route. Nooit werd een makkelijke weg gevolgd. Steeds omlopen. Niet naar de bewoonde wereld en zoveel mogelijk steile wanden omhoog en over bergkammen van hooguit een paar meter breed. Erg mooi, maar vreselijk zwaar. Op de hoogvlakte zowaar weides en koeien. Verzorging met gegrilde kip. 600 meter stijgen naar de bergkam van Kerveguen. Ik zweet niet gauw, maar het zweet stroomde van m’n lijf. Hardlopen is onmogelijk.
Ineens is het donker. Alleen maar je concentreren op wat vlak voor je is. Niet proberen naar links of rechts te kijken. Afdalen naar Cilaos. Daar gegeten, gedouched. Velen bleven daar slapen. Te weinig veldbedden, dus gewoon in hun overlevingsdeken op de grond. Verder. Watervallen gehoord, maar in het donker niet gezien. De Coldu Tabit beklommen. 800 meter. Je weet niet wat je ziet als je in het donker met je hoofdlamp op een overlevingsdeken schijnt. “Ca va”? Oui. Hij of zij wil alleen maar slapen op de grond of wat uitrusten. Niks aan de hand. Ik glijd uit en val met m’n hoofd tegen een boomstam. Bij elke sprong voel ik het. Ik zweet en hijg. Steeds weer op adem komen. Afdalen naar de Cirque de Mafate. Naar Marla. Voel me beroerd en zie het niet meer zitten. Wil in Marla stoppen. Ben nog nooit uitgestapt. Krijg daar te horen dat ik dan weer terug de Col du Tabit op moet, want in de Cirque de Mafateis geen vervoer mogelijk, of ik moet 8 km verder over de Col des Bouefs (400 meter stijgen) lopen en dan nog eens 5 km verder naar Grand îlet gaan. Heb daar een kwartier in m’n overlevingsdeken op de grond gelegen en toen besloten om toch maar door te gaan. Het was weer licht geworden en gaandeweg ging het steeds beter met me. Het wordt weer genieten van het landschap. Klimmen, dalen, over keien, springen. Hardlopen doe ik al lang niet meer, zweten, buiten adem. Om 18.30 kom ik aan bij Deux Bras. Zak met reservespullen gepakt. Batterijen vervangen. Opeens was het donker. Kon de weg niet vinden en dus twee creolen gevolgd die de weg kenden. Moest door blijven gaan. Weer zweten. 650 meter moeten klimmen tegen een steile wand. Steeds maar weer vastpakken. Concentreren. Op het pad blijven. Niet uitglijden. Bij de anderen blijven. Eindelijk bovenaan de kerk van Dos d’Ane bereikt. Ik had m’n zoon gebeld dat ik niet voor 9 uur ’s avonds zou aankomen hij “smst” dat dan weer naar Anke. Dat was de enige manier van contact. Zij was dus al in de Stade de Redout. Het was nu al half 10. Nog 18 km werd er gezegd. Waarschijnlijk niet goed begrepen, want dat was nog 24 km. De rest zou makkelijk en aflopend zijn. Harm gebeld dat ik over 3 ½ uur zou aankomen. Dat werd dus 8 ½ uur. De twee creolen bleven daar slapen.

Doorgegaan. Daar waren traptreden. Zag daar engeltjes op en kleine papieren bloemetjes. Werd kwaad op m’n voorganger, want die trapte erop. Dat kan je toch niet maken! Weer moeten stijgen. Boven op de berg zaten drie jongens bij een kampvuur. Daar begon weer een bergkam. Na 30 minuten zou de bergkam overgaan in een pad over een vlakte. Dat werd dus 1 ½ uur. Pad 2 m breed met aan weerskanten begroeiing. Ik heb er auto’s (rotsblokken) een bushalte (takken) mannetjes onder palmstruiken en hele families gezien. Aan de kant waren allemaal hindoetempeltjes neergezet. Wat leuk dat ze dat allemaal voor ons gedaan hebben. Juist! Ik was aan het hallucineren. Op de vlakte zag en hoorde ik niets. Verdwaald?
Gelukkig. In de verte af en toe een lichtje. M’n voorganger ingehaald en samen verder. Als het kon in looppas. Ging goed. Verzorgingspost. Verder gelopen met drie deelnemers die daar vandaan kwamen. Één met blessure werd achtergelaten, wist de weg. M’n voorganger blijven volgen. Wist niet meer waar ik was. Geen enkel oriëntatiepunt. Het begon zachtjes te regenen. Pad werd glad. Elke tak die je kon pakken, pakken. Het pad ging schuin aflopen. Voeten op boomstronken zetten om niet weg te glijden. Eindelijk bij een verzorgingspost. Ik dacht dat ik er was. Nee nog 6 km. De anderen gingen eerst uitrusten voordat ze verder gingen. Ben meteen doorgegaan, want Anke zat op me te wachten. Één van de helpers is met me meegelopen. Pad ging steil naar beneden. We gingen steeds sneller. Na het Maison de Lava 5 km zigzaggend een lavahelling naar beneden. Wel 60 keer heen en weer. Ik werd er gek van. M’n helper me steeds weer aanmoedigen. “Cornelis, vous avez bien jambes”. Nou Cornelis was kapot. Anke heeft daar de hele nacht rondgelopen en zich ongerust gemaakt. Om 07.04, na 53 uur en 4 minuten onderweg geweest te zijn, met applaus ontvangen. Ik was volledig gedesoriënteerd. Wist niet meer of het ochtend of avond was.
We wilden allen nog maar naar ons vakantieadres 55 km naar het zuiden. M’n reservespullen waren nog niet aangekomen. Die liggen nu dus nog op Réunion.

Ik doe dit nooit ,nooit meer, maar op het moment dat ik dit schrijf, begin ik te twijfelen.
Ik ben toch niet gek!

Cor Butter, Callantsoog (cbutter provider quicknet.nl)
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]