Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
14 aug 2018
Monschau Ultrarun nieuwe start
5 aug 2018
Kladno Sri Chinmoy 48 uur
3 aug 2018
Gross Glockner Ultratrail 110 km
26 jul 2018
Dappere renners gaan de snikhete Bokemei Run aan in het Westerpark!
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* 7 feb 2006: Midwinter Apeldoorn openingswedstrijd Marathon & Ultracup Criterium
* 6 feb 2006: Midwinter verslag 55+ Opa Jogger Jo
* 5 feb 2006: Honderd voor Henk Harenberg
* 5 feb 2006: Als het weer winter wordt ...
* Januari
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Februari 2006
 
Zondag 5 februari werd voor de 3e keer La Magnnetoise georganiseerd op de Ardennen. Een trail waarbij 64 km afgelegd dienen te worden en totaal 1.900 hoogtemeters overbrugd moeten worden.

Nadat ik medio januari mijn laatste wedstrijd heb gelopen (het klavertje vier op de Ardennen) was dit pas mijn tweede lange wedstrijd in 2006. Mijn planning houdt nog steeds stand. 18 maart staat pas de volgende gepland, een 100 engelse mijl in en om een olifantenpark in Zuid Afrika.

Vandaag ben ik benieuwd of het zijn vruchten afwerpt. Je beperken tot trainen en dan dus zo af en toe een wedstrijd. Zaterdag nog snel even een 6,5 km training afgewerkt om de benen losjes te krijgen. Vervolgens op naar Olne waar ik om 18.00 uur met Simon Pols en Prisca Vis had afgesproken om gezamenlijk te eten bij de plaatselijke Italiaan. We hebben een gezellige avond gehad. Tegen elven lag ik in het prachtige kasteel in Soumagne te slapen. -'s Morgens tegen vijven loopt de wekker af, op naar Olne. Het ontbijt staat klaar. Zoals Nederlanders zijn we kijken kritisch naar de kosten. Het kost geen drol, 15 euro voor de trail, overnachting, ontbijt en de warme hap na afloop. Chapeau.

Philip begroet me op de inmiddels gebruikelijke manier. We worden met de bus van Olne naar Magnee gebracht. Daar aangekomen blijkt het asfalt verraderlijk glad te zijn. De organisatie laat ons 5 minuten te vroeg starten maar geen haan die er naar kraait. Al glijdend vertrekken we met iets meer dan 100 lopers en loopsters richting de bossen. Eerst een stukje dalen en dan begint het geklim. Prisca start voortvarend. Zelf moet ik eerst in mijn ritme komen. Dalen is trouwens ook niet mijn meest favoriete bezigheid maar niet zeuren dan moet je niet gaan trailen. Gelukkig is het niet donker maar schemerig.

Op circa 8 kilometer komt deze eerste vette beklimming. Nadat een asfaltweg oversteken gaat het steil om hoog. Jemig niet te geloven wat een stijgingspercentage. Eenmaal boven geeft je toch een reuze voldoening dat je het weer gefikst heb. Inmiddels loop ik giga alleen, wat wil ik nog meer. Alleen nu moet ik donders opletten het spoor niet bijster te geraken. Philip en zijn mannen hebben prima werk verricht. De signalering is echt prima.

Doordat de ondergrond redelijk hard bevroren is moet ik regelmatig zoeken naar de meest ideale lijn. Het glibbert nog wel eens. Aangezien er delen ook nog bedekt zijn met een laagje sneeuw heb je niet echt het benul hoe de ondergrond is.

Nadat we 22 kilometer hebben afgelegd worden we aangenaam verrast met de eerste verversingpost. De bidons vul ik. Wat een belachelijk langzame tijd loop ik. Gelukkig worden de volgende kilometers lichter. Ik haal 2 lopers in die me complimenteren. Vandaag wil ik in een zelfde ritme blijven lopen. Tijdens het dalen en stijgen niet forceren. Op de weinige asfaltwegen me gedeisd houden. Het doel is geen verkrampte beenspieren te vernemen. Op 44 kilometer staat de 2e post. De mensen vertellen dat dit de laatste is. Ze zijn tevens te optimistisch door te zegge dat ik nog 18 kilometer moet afleggen. Echter het zijn er nog 20. Na een hapje en drankje loop ik pardoes de verkeerde richting. "Allo monsieur a droite". Merci ik moet wel lachen.

Mijn ritme blijft er goed inzitten, haal nog een paar lopers in. Dit geeft me vleugeltjes (wat wil je op 22 kilometer heb ik een blikje Redd Bull gedronken). Tussen de circa 50 en 55 kilometer mogen we dalen wat we me giga begint te irriteren. De steentjes en zwerfstenen liggen vaak op precies de verkeerde plek, ik roep regelmatig hardop leuke woordjes die hier niet vermeld worden. En dan komt de aangename verrassing een derde verversingspost, jippie. Wat een keuze: o.a. cola, chips en bier. Nadat ik hier 2 cola heb gedronken, wordt het parcours lastig. Na enig geslinger door het bos mogen we op een keihard weiland dalend de weg zoeken. Wie verzint dit in vredesnaam? Wat een crime. Na het verlaten komen we in een bos waar de signalering moeilijk wordt te vinden. Het klavertje vier staat me nog helder voor geest, dus verdwalen doe ik niet. Het ellendige trappetje in het bos, ook zoiets wie plaatst hier een trap. Het maakt deze trail wel heel bijzonder. Vervolgens doorkruis je een pittoresk dorpje waar je middenin huiskamers kijkt. Het lijken wel Madurodam huisjes.

Na 6 uur en 20 minuten zie ik het bordje Olne. Nou dat gaat snel. Helaas laat de organisatie ons een redelijk groot deel van de gemeente Olne zien. Het is niet helaas vanwege de gemeente maar het psychisch aspect. Denk je dat je er eenmaal bent, blijkt dit toch anders te liggen. Inmiddels loopt er een loper uit Luik in mijn gezichtsveld. Kan ik hem nog pakken? Helaas ik kom een paar honderd meter tekort.

Met een eindtijd van 6 uur 49 minuten en wat secondes, finish ik trots als veertiende van het totale deelnemersveld. Wat ook een fijne constatering is, ben een kleine 45 minuten sneller ten opzichte van de edities 2003 en 2004. Zal dit dan toch het effect zijn van minder wedstrijden? Zou best wel eens kunnen. Met een voldaan gevoel, kus ik Phil een keer. Pak vervolgens ongevraagd een slok van zijn glas bier. We lachen beide. Waar gebeurde dit nog meer ... Daarna ga ik genieten van hutspot met een grote worst met worst en een Jupiler-biertje.

Terugrijdend sta ik nog even stil bij mijn honderdste marathon en ultra in 3,5 jaar tijd. 100 is een magische grens maar of je daar nu veel waarde aan moet hechten? Gezondheid staat voorop zodat er misschien nog zo'n aantal bijkomt maar niet weer in hetzelfde tijdsbestek als de eerste 100 but you'll never know ... Mensen zijn vreemde wezens inclusief ondergetekende.

Ardennen tot begin juni: een 100 engelse mijl (dit wordt grotendeels een nachtloop).

Henk Harenberg
 

 
[ top pagina ]