Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
27 dec 2019
BTS 170K Indonesië
27 nov 2019
Kleiner KoBoLT 23/24 november 2019
18 nov 2019
6 hours joensuunightrun
14 nov 2019
Albi WK 24 uur 26 en 27 oktober 2019
Verslagen in 2019
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van April 2008
 
“Life is good ”
Een verslag van de Jan Knippenberg Memorial


De JKM op 19 april 2008 bleek een slijtageslag. Maar de helft van de sololopers behaald de finish en van deze 11 lopers is 36% buiten de limiet.
Deze 100 mile loop ter ere van Jan gaat over een mooi, maar zwaar parcours: ‘het strand’. Daar waar Jan graag liep.

Ultraloper Hermy Heymann van het Korps Mariniers heeft de organisatie van de originele JKM op zich genomen, toen hij terug was uit Afghanistan. Omdat de route voorheen 145 km was i.p.v. 161 km, is het parcours aangepast. De route begint nu met 20 km van Vlaardingen naar Hoek van Holland. Het retourtje naar AV Suomi wat voorheen in het parcours zat, is er uit gehaald. Hermy geeft een laatste briefing en het avontuur kan beginnen.

Vrijdag om 21:59 beginnen we heel gepast met een minuut stilte en om 22:00 geeft Commandant Korps Mariniers Brigade Generaal Verkerk het startschot, op de atletiekbaan van AV Fortuna in Vlaardingen. Ook Mw. Hanna Knippenberg, de vrouw van Jan, is naar de start gekomen. Zij zal ons ook weer verwelkomen bij de finish in Den-Helder.

Vlaardingen
De eerste 21 km zijn er fietsbegeleiders. Ria Buiten verteld onder het lopen dat ze deze week op een pad getrapt is en ze zijn laatste pootje uit haar schoenprofiel heeft moeten krabben. Waarop de fietser concludeert dat Ria “Echt op pad geweest is.”
Langs de verlichte Deltawerken lopen we richting Hoek van Holland. Hoewel de lopers zwarte schimmen zijn letten de fietsers goed op, want wanneer ik uit een bosje kom staat er een fietser op me te wachten. Later zou blijken dat dit de eerste van mijn vele pitstops is. In het nieuwe museum Corpus in Leiden leerde ik laatst dat een broodje kaas er 10 uur over doet om je lichaam te verlaten, maar nu is het 10 minuten en dat zou zo blijven.

Verderop ziet Ria weer wat onder haar schoenen. Het lijkt wel of haar schoenzolen verlicht zijn. Maar ze ziet geen lichtgevende gel. Rut Zoutman legt Ria uit dat ze waarschijnlijk op lichtgevende beestjes heeft getrapt. Rut heeft een maand geleden ook al de JKM gelopen, waarbij zijn zus de begeleiding deed. Hiermee is Rut eigenlijk de eerste die de JKM van 161 km gelopen heeft. En nu is hij weer present.

Hoek van Holland
Na 21 km zijn we bij de tweede post en gaan we bij Hoek van Holland het strand op.De windrichting is Oost, kracht 5. Dat is voor ons schuin rechts voor, op zo’n 45 graden en op sommige stukken is dat wind tegen, door de kromming van het strand. Het zand is hier hard. Later zullen we een afwisseling van mul en hard strand krijgen.

Scheveningen
Tot bijna bij Scheveningen loop ik gezellig met Johan Bogaert, maar na een pitstop is er een te groot gat ontstaan, om dicht te lopen. In de verte zie ik zijn lampje naar rechts afbuigen, daar gaan we het strand af. Thuis had ik het kaartje uit mijn hoofd geleerd en de route is eigenlijk een vierkantje om de haven heen. Dik Jagersma zag mijn lichtje in de donkere straten van Scheveningen en liep op mij in. “Jij weet hopelijk de weg, want ik heb geen kaartje en zie geen pijlen “ We liepen zoals ik de route onthouden had, maar ik zag nergens straatnaambordjes hangen om de route te bevestigen. Dus helemaal zeker was ik niet. Dik vroeg een vrouw de weg en hij was blij dat ze niet beneveld was en de weg wist. We gingen goed.
Inmiddels heb ik vreselijke dorst gekregen en je leest wel eens ‘dat als je dorst hebt, je te laat bent.’Dik verteld me dat je door de wind meer transpiratievocht verliest dan je denk en daar had ik nog niet aan gedacht. En ik begin me serieus af te vragen of het uitlopen van de JKM nog een optie was. Bijna 4 marathons is toch een heel eind als je niets kan eten en drinken. Maar ik heb het nog zo naar mijn zin.

Na de haven gingen we het strand op en terwijl ik een noodzakelijke 5e pitstop maak loopt Dik soepel door. Later komt Dik, Johan Bogaert en Wim Callens tegen en dit drietal zal samen optrekken.

Katwijk
Bij Katwijk maak ik een praatje met Ron Toonen, één van de clubgenoten/begeleiders van Ton Aker. ‘Met een bus vol kleding, eten en morele support rijden ze mee. En vanaf IJmuiden loopt er in estafette iemand met Ton mee, vertelde Ron, want dit is een PR qua afstand voor Ton.” Een andere clubgenoot, Jos de Krijger, is van plan bij post Langevelderslag een vuurkorf op het strand te zetten.

Langevelderslag
De volle maan verlicht wel goed, maar is een beetje wazig en er is geen heldere sterrenhemel. In de verte kan je het vuur al zien, maar het komt maar niet dichterbij Achteraf blijken meer mensen dit zo ervaren te hebben, terwijl dat bij lampen op andere posten niet zo was. Of dat nu komt door een kromming van het strand of het vuur ?

Om het kampvuur staan stoelen met dekens en er is muziek en een kopje thee. Heerlijk en je warmt weer wat op. Een sportieve marine-helper trekt een sprint naar de auto die bovenaan de strandafgang geparkeerd is, om wc papier te halen, want ik ben al door 2 pakken zakdoekjes heen. Rap is hij terug en ik ga door, want de limiet in IJmuiden is 8:45 am

Zandvoort
Richting Zandvoort begint het licht te worden. Ineens herken ik een winterjas. Mijn buurman Rob, die net Rotterdam Marathon gelopen heeft, heeft zijn wekker gezet en is spontaan naar het strand gekomen om me aan te moedigen. Terwijl hij op mij staat te wachten is hij naar post Zandvoort gelopen en daar hoort hij dat de lopers er vandaag een uur langer over doen, ook de koplopers, in vergelijking met vorige JKM’s. Daarom hebben de posten net een nieuw schema gekregen en blijven ze langer staan.

Voorbij Zandvoort staan er tegen de prachtige duinen, veel container-vorm-achtige vakantiehuisjes op het strand. Rij aan rij. Klaar voor de zomer.

IJmuiden
Op het einde van het strand staat ultraloper Carel Schrama met een groepje fietsbegeleiders te wachten op de binnendruppelende lopers. De fietser wijst de weg naar de post die in Ton’s Timmerbedrijf was. De lopers die helaas moesten uitstappen, ontdekten tot hun verrassing dat ze zich hier even konden opfrissen. Ook de pers van het Haarlems Dagblad en fotograaf Bas Beentjes zijn hier. Leeg en kapot moet ik de vragen even tot me door laten dringen. Bas is inmiddels al bekend in ultraland, door de mooie sfeerfoto’s die hij een maand geleden van Rut gemaakt heeft.

Om IJmuiden heen moet ik constant wandelen. Mijn vrolijke fietsbegeleider wijst allerlei dingen aan bij de sluizen en dat was heel leuk. Toch lijkt hij ergens niet zo blij. Ik vraag hem rechtstreeks of hij het erg vind om naast een wandelaar te fietsen en hij antwoord vrolijk en oprecht dat hij liever met een goede loper had meegefietst. Later moet ik van de duizeligheid gaan liggen in het gras naast het fietspad tussen de sluizen. De fietser is bang dat passerende automobilisten het raar zullen vinden. Ik zeg dat ik wel zal zwaaien als er auto langs komt, zodat ze kunnen zien dat ik nog leef. En dat doen we. Hij roept als er een auto komt en ik zwaai. Eenmaal weer opgestaan zie ik pas het uithangbord van de loods waar ik ’s morgens vroeg voor in het gras lig. “Drank –en eetgelegenheid”.

Verderop ga ik bibberig in een bushaltehokje zitten en baal dat ik het rennen niet op kan pakken. Mijn fietsbegeleider ziet het niet voor me zitten. “Kan je niet beter uitstappen ?!” Maar ik wil in post Velzen goed opwarmen en wat eten en drinken en dan pas een besluit nemen. Ria Buiten en Ton Aker halen me in.Van Ria krijg ik een stuk peperkoek en dit blijkt op dit moment de oplossing. Het blijft erin. Later komen Jenni en Ubel me voorbij. De maagklachten die Ubel de eerste uren had zijn eindelijk voorbij.

Het valt me op dat de fietsbegeleider herhaaldelijk op zijn horloge kijkt en ik vraag of hij weg moet. Dat is zo, maar de batterij van zijn telefoon is leeg. Ik leen hem mijn mobieltje zodat hij Carel kan bellen en ik zeg hem dat ik best alleen naar post Velzen wil lopen als hij wegmoet. Maar Carel regelt nieuwe fietsbegeleiders. Al snel komen Rob en Karin ons tegemoet op hun ligfietsen. De overlevingsdeken die we bij de start kregen, heb ik omgedaan en met een gouden cape loop ik gezellig te keuvelen met Karin. Dat was even gezellig. Rob vertrekt om met Ubel mee te fietsen.

Pier Velzen.
Vlak voor deze post rijd er ineens een soort kubusvormige rupsauto naast me, met een aanhangwagentje wat ook kubusvormig is. De deur gaat open en ze vragen of ik een lift wil. Maar hoewel het aardig aangeboden is en ik koud en beroerd ben, wil ik het nog niet opgeven. Lichamelijk ging het slecht, maar mijn goede humeur staat nog aan en ik geniet van de loop, al wil ik veel liever rennen dan wandelen. Het vocht -en brandstof tekort van de eerste 100 km kan ik niet meer compenseren, maar ik houd nu wel genoeg binnen om niet heel veel verder in de min te raken. De peperkoek komt van twee kanten en ik mag in de cabine opwarmen. Daar realiseerde ik me dat het rupsvoertuig de bezemwagen is. Ik ben de laatste van de overgebleven lopers.

Wijk aan Zee
Op het strand rijden autootjes met een surfzeil erop. Het strand is hier goed en de auto’s rijden hard en om elkaar heen.De vliegeraars hebben het druk met wind kracht 5, en wij ook.
Ook hier zijn weer veel strandhuisjes. Soms identiek, soms in allerlei kleuren en modellen.

Egmond
Al wandelend en ook weer joggend kom ik in Egmond. Daar staat ultraloper Veron Lust de lopers aan te moedigen en hij roept me toe: “Respect, ik maak een diepe buiging.”
Wat heel aardig en positief is omdat ik eigenlijk gewoon aan het wandelen ben, terwijl ik kom
om te rennen. Maar van de andere kant ben ik ondanks het leeglopen toch al bij de 120 km gekomen, dus neem ik zijn compliment lachend in ontvangst.

Michel zal van Egmond 20 km met me meelopen naar St Maartenzee. Echt heel veel rennen is het nog steeds niet en daar we toch heerlijk aan zee zijn, lopen we hand in hand te genieten. We bekijken de mooie kale duinen en de prachtige zee. Bijna niemand in de wijde omtrek. De schelpen kraken onder onze schoenen en we ruiken de zilte zeelucht. Er zijn een paar wandelaars, maar niemand heeft haast. Het is een oase van rust, die alleen onderbroken wordt door krijsende zeemeeuwen die door de lucht scheren en het geluid van het rupsvoertuig.

Camperduin
Op de Hondsbosse zeewering staat weer een post van de Koninklijke Marine en het rupsvoertuig komt er ook bij. Ik zeg hen dat ik de limiet niet ga halen, maar ik de JKM
wel wil uitlopen. Maar ik snap het als ze naar huis willen, het is toch zaterdagavond. Maar daar is “ Geen sprake van, we blijven je aanmoedigen en achter je aanrijden en we willen je graag zien finishen.”

St Maartenzee.
Bij elke post is het gezellig en de helpers van de marine zijn attent. Dat merk je goed in vele kleine dingen. Zoals een deken die voor je klaarligt en netjes op je schouder wordt gelegd. Een pakje wat voor je opengemaakt wordt en een sprintje wat getrokken wordt om iets te halen, zodat je niet lang hoeft te wachten.
Even nog de verticale positie vervangen door een horizontale. Wat keek ik daar naar uit. Ik neem afscheid van Michel. Tot bij de finish.

Groote Keeten
Michel komt me tegemoet met een dikke extra fleesh-trui die eigenlijk voor na de finish was.
Snel trek ik die aan en rennend bereik ik Grote Keeten, waar Ton Peters met zijn vrouw staat. Wat een leuke verrassing. Enthousiast rent Ton een stuk met me mee.Hij schat mijn tempo op 10 km per uur en als ik dat volhoud kan ik nog een half uur winst maken.

Op het strand liggen krabben en een 40cm grote vis, die door het zand gepekeld leek. Op een strandtent staat: “Jaffa, life is good.“
En dat is het.
Heerlijk rennen over het prachtige strand met de wind om je oren. En elke 10 km is er catering door attente helpers. Daar word ik gewoon gelukkig van.

Huisduinen
Het lopen gaat weer soepel en het rupsvoertuig zit niet meer achter me.
De hele route heb ik prachtige stukken drijfhout zien liggen, met mooie vormen, die er door de zee in gesleten zijn. Een paar kilometer voor Huisduinen lijkt het wel of er andere schelpen liggen. Ineens zie ik ook zilver en roestkleurige schelpen en schelpen die wel met motieven
beschilderd lijken. Ik pak er een paar op en ze zijn echt anders dan de schelpen die ik zuidelijker zag.

Kazerne finish
We moeten over een dijkje heen en bij de afdaling geeft de verkeersleider de lopers een hand. Hij weet dat stramme spieren moeite kunnen hebben met een gladde grasafdaling. Achter een bus aanlopend kom je bij de kazerne, die heel mooi binnen een fort ligt. Ik kijk benieuwd om me heen en voor ik het weet loop ik de laatste 100 meter. Een welkomstcomité staat al klaar. Van Mevrouw Hanna Knippenberg krijg ik een medaille, wat een heel gedetailleerd miniatuur is van Jan met de hond Witte. Ook Mikel de zoon van jan zie ik nu eindelijk life.

Iedereen is blij. We hebben het gehaald. De organisatie ( en uitvoering) was piekfijn in orde en compleet.
Op de verjaardag van Jan gaan wij met cadeau’s naar huis. We hebben een donkerblauwe
Koninklijke Marine pet, een turkooizen JKM T-shirt, een bidon en lichtstaaf en een medaille. Elke deelnemer krijgt ook nog een exemplaar van het opnieuw uitgegeven boek van Jan: “De mens als duurloper.”

Het zeezout staat nog op mijn gezicht. Wat een bijzondere dag.

Iedereen heel erg bedankt !


Prisca Vis
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]