Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
24 sep 2019
The Great Escape 100 mijl
2 sep 2019
De Grand Raid: een serieuze uitdaging
17 aug 2019
Een geweldige etappeloop: de Holland Ultra Tour
13 aug 2019
Holland Ultra Tour, oftewel: uit in eigen land
Verslagen in 2019
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Oktober 2008
 
Spartathlon 2008

Al enkele jaren wordt er op mij ingepraat dat ik mee moet doen aan de Spartathlon, iemand met jouw mentaliteit moet dat aankunnen. Even zo vaak besluit ik het niet te doen, 245 kilometer is ver, Griekenland is ver en warm……..
Vorig jaar, tijdens de Marathon challange (een marathon in drie dagen!) besloot Jenni (de Groot) dat ze wilde deelnemen aan de Spartathlon, “dan doe ik ook mee” was mijn antwoord tijdens een gezellig etentje (en wijntje).
In januari wordt een trainings (gezelligheids) weekend op Texel belegd, Jenni en ik lopen vanaf Leeuwarden, tegen een Noordwester storm in, richting afsluitdijk. Op zondag een duurloop van 60 km., althans voor Jenni, ik maak hem niet, pijnlijke rechter voet!

De week erop neemt de pijn niet af en tijdens een halve marathon is het raak, ik zet even aan op een heuveltje en een stekende pijn onder de voet, net voor de hak: hielspoor. De laatste vier kilometer worden met de nodige pijn afgelegd! Een week niet gelopen! De eerste loop is de 100 km. van Brunsbüttel naar Kiel! Met de nodige aanpassingen van de binnenzool denk ik te kunnen starten. Met de harde betonnen ondergrond wordt de pijngrens van mijn voet behoorlijk op de proef gesteld! Gelukkig moet je hier twee keer met een pont oversteken zodat mijn pijnlijke voet even kan worden ontzien. Het resultaat is een tijd van net boven de 11 uur en het begin van drie weken weinig kilometers met een pijnlijke voet. De onzekerheid en twijfel slaan weer eens toe, de Spartathlon????

Vier weken later de voet even testen in Diever, marathon in 3:34. Voet nog altijd pijnlijk maar het is te doen.
Een teleurstelling was dat de JKM in eerste instantie niet door ging, achteraf maar goed ook, met 80 kilometer per week een kansloze missie! Als dan de loop wel door gaat ligt de finish voor mij na ruim 100 kilometer, ik zie hier (en Jenni 10 kilometer verder) in dat het onmogelijk wordt binnen de limiettijd te finishen! Als naderhand blijkt dat de limiet niet zo streng gehanteerd wordt en er doorgelopen kan worden ben ik erg teleurgesteld in de organisatie. Ik heb altijd al problemen gehad met limieten zoals deze in de JKM en bij de 120 km van Texel gehanteerd worden, gezien het nivo van het Ultralopen in Nederland vind ik ze veel te scherp! Achteraf gezien kwalificeer ik de limiet van 36 uur voor de Spartathlon als “makkelijker haalbaar” voor mij! Maar oké als ze er zijn moeten ze wel nageleefd worden. Uit frustratie schrijven Jenni en ik ons in voor de NK 24 uur te Steenbergen. Resultaat 193 kilometer en een derde plaats in het NK na een pittige strijd met Ernst Daniël in de laatste drie uur. Eigenlijk was ik tevreden geweest met 185 kilometer maar als het nog ergens om gaat zijn de extra kilometers mooi meegenomen! Jenni loopt hier met 204 kilometer de frustraties van de JKM van zich af en schrijft zich direct in voor de Spartathlon. Eigenlijk moet ik het ook maar doen, volgend jaar komt het er waarschijnlijk ook niet van, de Trans-Europa en gezien mijn leeftijd……… Onder het motto dat ik alles een keer wil meemaken op Ultraloopgebied schrijf ik in!

Door het blessureleed zijn de trainingskilometers er behoorlijk bij ingeschoten, tot eind mei gemiddeld 50 kilometer per week. Gelukkig heb ik me ingeschreven voor de Ronde van Nederland, ruim 1000 kilometer in twee weken! De eerste week verloopt echter moeizaam, ’s morgens bij het opstaan draait de hele wereld voor mijn ogen en als ik nog bloed in de urine waarneem gaat het zelfvertrouwen helemaal naar een dieptepunt. Gelukkig gaat het op de terugweg (Pieterpad) een stuk beter en haal ik zonder al te veel problemen de finish. Het bloed in de urine had waarschijnlijk iets te maken met een niersteentje die wat beschadigingen had aangericht.

Op 28 juni komt dan met de post de acceptatie van deelname aan de Spartathlon, ik kan er niet meer omheen, het gaat gebeuren. Om geen relatieproblemen te krijgen wordt er direct een vakantie aanvast gekoppeld!
Als voorbereiding nog de 50 kilometer van Assen gelopen en nog wat duurlopen van 40, 50 en 60 kilometer.
Voor de snelheid nog even twee halve marathons (1:35) en De Monnikentocht waar Thijs (Roest) en ik het nodig vonden het laatste deel te versnellen, dit ging dus niet goed met enige moeite kwam ik na 4:45 (50 km) aan de finish. Winschoten dit jaar maar niet! Zo kort voor de Spartathlon nog een honderd kilometer zie ik niet zitten, voor het zelfvertrouwen hoef je het niet te doen, oké gaat het goed dan heb je zelfvertrouwen maar ben je moe en gaat het niet goed is het zelfvertrouwen weg! De laatste uitdaging, een week voor de Spartathlon, een 10 kilometerloop tegen mijn broer, 41:38, een minuut voorsprong. Voor het gevoel gaat het nog lekker ook.

Conclusie voorbereiding: Zwaartepunt lag in Ronde van Nederland, 1050 km in 15 dagen. De dertien weken daarna totaal 1320 kilometer met een maximale week van 136 kilometer en duurlopen van 60 en 65 kilometer en twee keer 50 kilometer. Als ik de verhalen van de andere lopers lees denk ik: “zou het wel genoeg zijn?” In ieder geval kom ik fit aan de start en als het lopen minder gaat dan maar op karakter, het wordt een eenmalig optreden in Griekenland dus …………

Dinsdag 23 september om 7:45 uur vertrekken Erna en ik naar Griekenland, voordat we om 19:00 uur voor hotel Emmantina in Glyfada staan hebben we al het nodige meegemaakt. Eerst vinden we geen parkeerplaats in Heerenveen, dan stappen we in de verkeerde trein, op Schiphol zijn de transportbanden van het bagagetransportsysteem uitgevallen en in Athene wachten we een uur op onze huurauto. Dan is het nog een hele klus om alle Griekse tekens op de verkeersborden te ontcijferen, de 25 kilometer naar het hotel leggen we af in 90 minuten! Wel maken we snel kennis met het ‘Griekse’ verkeer. Alleen stoppen voor rood licht en verder is de sterkste / snelste de baas! Opmerkelijk verder: de vele motoren die tussen het autoverkeer doorscheuren, helmplicht in Griekenland nog niet ingevoerd? Beschermende kleding zal wel te warm zijn…
Op woensdag doen we, Jenni, Anneke, Erna en ik de laatste warming-up. Verder nog wat strand en Athene.
Donderdag constateer ik lange rijen auto’s voor de tankstations, wat is er aan de hand? Het blijkt dat de douane staakt en er daardoor geen benzine wordt ingevoerd. De tank van onze huurauto is voor een kwart gevuld……
’s Avonds is er de ‘briefing’ en worden de regels en bijzonderheden van de loop bekend gemaakt in het Grieks, Engels en Japans. Het belangrijkste voor mij te horen is dat er de volgende morgen in ons hotel kan worden ontbeten om kwart voor vijf en de bus om ons naar de start te brengen om zes uur voor het hotel vertrekt!

De weersverwachtingen zijn voor Spartathlonbegrippen gunstig, voor vrijdag 25 graden en zonnig, voor zaterdag wordt regen voorspeld.
Vrijdag 26 september, eindelijk is het zover! Na een uitstekende nachtrust begeef ik me naar de ontbijtzaal, het is al behoorlijk druk! Er is echter een klein probleempje, geen vers brood! Snel pak ik nog wat restanten van gisteren, een dik plak bruin en drie plakken om te roosteren…. Op advies van mij komen ook Thijs en Monique hier ontbijten…… Om zes uur zitten we in de bus en een kwartier later vertrekken we naar de Acropolis. De buschauffeur probeert de 15 minuten vertraging weer ongedaan te maken tijdens de Athense ochtenspits….. Om tien voor zeven staan we op de Acropolis. De spanning neemt toe, het struikgewas wordt druk bezocht. Met ruim 300 deelnemers, een record, is het erg druk, nadat ik Jenni en Thijs veel succes wens ga ik redelijk vooraan staan bij de start zodat ik de eerste meters vrij baan heb. Om zeven uur klinkt het startsignaal: nu moet 15 jaar ultra-ervaring in praktijk worden gebracht! De eerste meters gaan naar beneden, dat is mooi meegenomen, kan ik alvast wat voorsprong nemen om de limiettijden! De eerste twee verzorgingposten, na 3,9 en 5,4 kilometer sla ik over, water heb ik in mijn ‘Camelback’ bij me. Verder heb ik nog wat zout- en energietabletten bij me en iets tegen ziek zwak en misselijk. Voor de nacht nog een extra shirtje en een hoofdlampje. Ik laat niets bij de verzorgingsposten klaarzetten, dat geeft alleen maar oponthoud en daar is geen tijd voor, voor het overige eten en drinken maak ik gebruik van het aangeboden assortiment van de 75 verzorgingsposten! Na zo’n zeven kilometer haal ik Thijs in, hij voelt zich goed en verdwijnt voor een sanitaire stop achter een boom, ik zie hem niet weer terug. Tijdens een ‘beklimming’ na negen kilometer haalt Jenni mij in, in de afdaling kom ik weer bij haar, de flesjes om haar middel dansen op en neer. Bij aankomst in Athene bleek dat ze de verkeerde (smallere flesjes) mee had genomen en maakten wat verstelwerkzaamheden aan de heupband noodzakelijk….

Inmiddels lopen we langs de kust, het verkeer raast af en aan. De lucht in de industriegebieden is niet bepaald schoon. Waarom sommige lopers hier al voor de tiende keer aan de start verschijnen is mij niet helemaal duidelijk. Ik besluit om mij niet aan al deze dingen te storen, het is een eenmalige missie deze Spartathlon! Wanneer ik na zo’n 60 kilometer Anneke en Monique zie staan kunnen ze mij vertellen dat Erna weer benzine in de tank heeft en bij Corintië staat. De temperatuur is inmiddels opgelopen naar ruim 25 graden , de klim naar de Corintiëbrug toe valt me zwaar, veel lopers wandelen hier maar daar wil ik nog niet aan toe geven, om 15:29 uur kom ik aan bij checkpoint ‘Ancient Wall’, 61 minuten voor ‘closingtime’. Vanaf nu wordt het wat heuvelachtiger, vanaf nu gaat het moeizaam, de eerste serieuze inzinking is een feit! Voor het gevoel is de snelheid helemaal verdwenen, de maag is wat van slag, de benen zijn leeg. Ik probeer zoveel mogelijk te eten en te drinken, neem een zouttablet, een energietablet, eet brood, drink energiedrank. Uit ervaring weet ik dat het een kwestie van tijd is voordat het weer beter zal gaan. Wat me opvalt is dat ik ondanks de problemen bijna niet wordt ingehaald en dat ik nog steeds tijd win op het vereiste schema. Het heuvelachtige parcours zorgt er voor dat ik in ieder geval heuvelaf nog wat snelheid kan maken.

Uiteindelijk, na 3 uren zwoegen gaat het weer beter, bij het invallen van de duisternis komt er nieuwe energie in de benen. Lopen in het donker is niet mijn ding, bij 24 uurslopen gaat de snelheid tijdens de nachtelijke uren altijd naar beneden, wanneer het weer licht wordt gaat de snelheid automatisch weer omhoog! Zal wel met coördinatie te maken hebben denk ik. De heuvels worden nu wat lastiger en af en toe moet er even gewandeld worden. De meegebrachte verlichting is nu onontbeerlijk, vooral wanneer er op onverharde wegen wordt gelopen. Zo langzamerhand kom ik in de buurt van de Sangas pas. Ik ben benieuwd wat me hier te wachten staat. Voordat het mountain basecamp, hier begint de klim naar de top, bereikt wordt moet er al het nodige worden geklommen. Via een paar haarspeldbochten gaat het pittig omhoog en krijg ik het idee dat we het ergste wel gehad hebben…… Dat is dus even schrikken als ik het basecamp bereik, ik kijk omhoog en zie een paar 100 meter hoger wat lichtjes, dat moet wel stijl omhoog gaan denk ik, snel wat eten en drinken en naar boven! Dat gaat direct al moeizaam, dit heb ik nooit eerder gedaan, het pad is bezaaid met losse stenen, klein en groot, hier en daar een rots die zorgt voor vaste ondergrond. Lampjes geven de route aan, hier en daar een lint gespannen op gevaarlijke plaatsen, achter het lint een diepe afgrond. Gelukkig is het donker en zie ik de diepe afgronden niet. Ik ga voorzichtig naar boven, af en toe op handen en voeten kruip ik door de bochten. Als deze ondergrond ook aan de andere kant van de top is kan ik nog wat beleven denk ik. Uiteindelijk kom ik veilig boven en zie tot mijn verbazing een verzorgingspost. Gelukkig is het pad naar beneden breder en niet zo stijl, wel is het oppassen voor losse stenen en met 161 kilometer in de benen wandel ik naar beneden. Wanneer ik bij de vierde grote controlepost, na 171,5 kilometer kom heb ik nog 52 minuten voorsprong op de limiettijd, de Sangaspas heeft ruim een half uur van mijn voorsprong gekost! Het is nu hal zeven en na een uitgebreide sanitaire stop vervolg ik mijn weg. Ondanks dat het koud is doe ik een shirtje uit, weldra wordt het licht en kan het afzien beginnen, de benen raken zo langzamerhand leeg! Ik blijf in de buurt van een groepje Japanners lopen. Mijn tijdsvoorsprong loopt langzaam terug en ik begin er steeds meer voor te voelen om te stoppen. Als ik nog 35 minuten voorsprong heb na 180 kilometer besluit ik eerst door te lopen tot 200 kilometer en daarna weer verder te kijken.
Na 195 kilometer nog 26 minuten! Inmiddels is de “National Road” naar Sparta bereikt, het verkeer neemt weer toe, de weg is lang, de heuvels pittig. Ik bedenk me dat het vanaf 215 kilometer alleen maar bergaf zal gaan wanneer er weer geklommen moet worden.
“Is dit de laatste heuvel”, vraag ik bij een verzorgingpost na 212 kilometer, “nog één na deze”, krijg ik als antwoord. Inderdaad na deze ene gaat de weg naar beneden om een paar kilometer verder weer te stijgen. De Japanners zijn nog steeds in de buurt. Ook andere lopers sluiten zich aan in de groep die zich, verspreid over 200 meter, langzaam voortbeweegt. Ik concludeer dat deze groep lopers weet waar ze mee bezig zijn en dat ze op tijd zullen finishen, in de buurt blijven dus. Het lopen gaat moeizaam maar zolang ik nog kan hardlopen maak ik me geen zorgen! Toch krijg ik het even behoorlijk benauwd als na 223 kilometer de voorsprong nog slechts 10 minuten is en ik aan het begin van een fikse bult sta. Zo dicht bij de finish en dan…….

Terwijl iedereen in de groep wandelend naar boven gaat zet ik aan voor de finale en kom hardlopend boven, de groep heb ik niet weer gezien! Een paar honderd meter voor me lopen nog zo’n 15 lopers, de weg loopt nu behoorlijk naar beneden en loop ik tot mijn verbazing gemakkelijk naar de lopers voor me! Bij post 71 heb ik zowaar bijna 45 minuten voorsprong op de limiet, even denk ik aan een tijd onder de 35 uur, wanneer de energie-gel, gekregen van Anke Dresscher, wat vreemd in mijn maag valt besluit ik het de laatste kilometers rustig aan te doen. De laatste kilometers loop ik samen met Geir Frykholm uit Noorwegen. Vlak voor de Sangaspas had ik ook even met hem gesproken, alleen toe heette hij Rob en kwam uit Schotland….
Ik begin aan mezelf te twijfelen! Dit wordt nog versterkt als ik delen van het laatste stuk parcours blijk te kennen, ik ben hier eerder geweest zo lijkt het, de laatste 20 kilometer komen me erg bekend voor, ook de laatste kilometer naar ‘Leonidas’ ken ik, dit heb ik al eerder meegemaakt (gedroomd natuurlijk, of…)!
Toch ben ik hier voor het eerst…
Tijdens de laatste kilometer gaat de hele loop nog een keer door mijn hoofd en word ik zowaar even emotioneel! Anneke loopt de laatste meters geëmotioneerd met me mee, Erna maakt foto’s. Na 35:37:03 raak ik Leonidas zijn voet. Olijventak, water, plaquette en dan ineens besef je: missie volbracht!
Even later zit ik voor de ‘medische’ tent, zie Adrie binnenkomen, krijg een colaatje en vraag me af wat er verder gaat gebeuren. Een arts vraagt hoe ik me voel, ik zie er volgens Erna wat witjes uit. Ik voel me goed, maar als ik wil kan ik even worden gecheckt aldus de arts, interessant denk ik en ga mee de tent in. Bloeddruk 130/80, hartslag 60. Nog even wat ervaringen uitgewisseld met Adrie en dan naar het hotel in Mystras, 8 kilometer vanaf Sparta. Ik val in bad in slaap!

De prijsuitreiking, maandagavond, neemt veel tijd in beslag, nog nooit waren er zoveel lopers gefinisht (en gestart), voordat het buffet kan worden aangevallen is het al tien uur. Naast mij zit een man een Duitsland, die drie keer heeft deelgenomen en twee keer heeft uitgelopen, deze keer in 34 uur en 42 minuten, hij is 73 jaar!

Na nog een weekje zon en strand maak ik thuis de balans op van deze onderneming, ik blader wat door de uitslagen van het boek ’25 jaar Spartathlon’. Parcoursrecord 20:25:00, ruim 15 uur sneller dan ik! In ‘the best times’ top 20 staan 2 Nederlanders, Cees Verhagen en Ron Teunisse met respectievelijk 25:35:50 en 25:49:47, Paul Beckers heeft 25:05:48 staan, allen dik 10 uur eerder aan de finish, geweldige prestaties! Als ik dan naar mijn 35:37 kijk….. Ik ga me voorbereiden op de Trans-Europa, heerlijk, lekker langzaam lopen zonder limieten….

Ubel Dijk 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]