Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
13 apr 2018
Der Rheinsteig
2 apr 2018
Pfalztrail 3 daagse
25 mrt 2018
Lentemarathon Amstelveen 25-03-18
11 mrt 2018
100 km Rheine 10-03-18
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
* December
* November
* 27 nov 2008: Verslag eerste Adriaan Tripbos Marathon in Sappemeer
* 25 nov 2008: Zuiderzee Marathon: weer een mooie in de verzameling
* 24 nov 2008: Peter Zuidema tevreden na 6 uur Troisdorf.
* 17 nov 2008: Rondje Guus 2008
* 12 nov 2008: Verslag WK 100km in Tarquinia
* 12 nov 2008: Plat, vals plat en gemeen vals plat.
* 11 nov 2008: Ultramaratona Degli Etruschi
* 8 nov 2008: Dublin Marathon: Een nul nul voor Henk Geilen
* 6 nov 2008: Dwars door Ierland-coast to coast!
* 3 nov 2008: De Berenloop… Terschelling marathon.
* 2 nov 2008: Ireland Coast to Coast
* 1 nov 2008: Lex de Boer en Frouwkje Herder winnen Halloween Marathon in Glimmen
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van November 2008
 
In Zeeland een maand geleden liep ik in de Zeelandmarathon op een lastig parcours, met grotendeels windkracht 5 tegen, zomaar een PR op de marathon. Ik had de maanden ervoor vrij veel getraind zonder wedstrijden en was nog even een paar weken naar Australië geweest waar ik ook een paar keer heb hard kunnen lopen op mooie heuvelachtige parkoersen en zo was ik een beetje ongemerkt in vorm gekomen. Ik wilde kijken of ik die vorm ook nog had voor een snelle 100 km. 5 jaar geleden heb ik als doel bedacht om een keer een 100 km binnen 10 uur te lopen. Later kwam ik erachter dat als vuistregel geldt dat een 100 km tijd ongeveer 3 keer de marathontijd is. En ineens leek 10 uur ver weg. Maar in Zeeland ging het wel erg makkelijk, dus misschien kan ik het toch. Dat was een poging waard.

De eerste 100 km die ik tegen kwam op internet was een 100 km in Egypte. Maar het was nogal onzeker of die ook geschikt zou zijn voor een snelle tijd. Een tweede mogelijkheid was 100 km op de baan in Deventer. Ik train wel elke week een keer op de baan, maar voor zo’n lange afstand toch niet mijn favoriete rondje. Maar ik stond al op het punt om me in te schrijven toen ik erachter kwam dat het wereldkampioenschap 100 km in Italië ook voor gewone stervelingen toegankelijk was. Toen was de keus snel gemaakt. Mijn vorige 100 km in Italie van Florence naar Faenza in mei was dan wel niet zo goed verlopen, maar dit parcours zag er veel vlakker uit en zou verkeersvrij zijn. Daarbij leek de temperatuur in november ook nog eens heel aangenaam, en het zou vanwege het wereldkampioenschap natuurlijk heel goed georganiseerd zijn.

Nadat ik me had ingeschreven moest ik ook nog even het vervoer en een hotel regelen. Daar ben ik nooit zo snel mee, en dat was in dit geval niet zo handig. Vanwege het wereldkampioenschap waren alle hotels in het finishplaatsje Tarquinia al helemaal volgeboekt. Uiteindelijk vond ik de avond voor vertrek nog een hotel in het plaatsje Montalto di Castro 15 km verderop. Ik belde ze op met een boekje wat en hoe in het Italiaans erbij. Ik verstond niet veel van ze, maar ze eindigden met it’s ok. De precieze plek van het hotel kon ik niet goed terugvinden op de kaart, maar het leek moeilijk te voet te bereiken en ook een aardig eindje van het treinstation. In het vliegtuig had ik bedacht dat ik toch maar beter een auto kon huren. Dat ging gelukkig heel vlot op het vliegveld, en dat was een verstandige keuze geweest. Zelfs met de auto was het hotel maar moeilijk te bereiken. Het lag aan een soort snelweg (2 baans, waar je 90 mocht, maar iedereen harder reed als 100) en had een dichte middenberm, zodat het hotel alleen vanaf het noorden te bereiken was. En ik kwam de eerste keer uit het zuiden. Nadat ik uiteindelijk op de goede weghelft zat moest ik zo vanaf de (snel)weg met een bocht van 90 graden over gebroken asfalt het parkeerterrein oprijden. Alle keren daarna heb ik steeds goed gekeken dat er niemand vlak achter me zat (want dat doen Italianen nogal graag, er vlak achter rijden).

In het hotel wisten ze niets van mijn komst, dus dat bellen de dag ervoor had weinig uitgehaald. Ze spraken vrijwel geen engels, dus toen ze eerst (heel lang) gingen bellen dacht ik nog dat het een probleem zou zijn, maar achteraf werd mij duidelijk dat ze belden met de organisatie van de Ultramarathon, omdat de Nederlandse ploeg er ook verbleef (evenals het Australisch team) en ze niet snapten waar ik ineens vandaan kwam. Uiteindelijk was duidelijk dat ik voor de open race kwam en kreeg ik alsnog een kamersleutel. En ik kon voor dezelfde prijzen als de nationale ploegen overnachten en eten. Dus dat viel alvast mee.

Vrijdagochtend zag ik het volledige Nederland team in tenue in de hotellobby zitten, de lopers Jan Albert Lantink en Ida Verduin, hun persoonlijke begeleiders Pieter en Jan en de teamleiders Liesbeth en Johnny. Ze nodigden mij gelijk uit om ook mee te gaan naar de openingsceremonie en de pastaparty. Dat was allemaal wel aardig om mee te maken, maar het waren vooral leuke mensen om te ontmoeten. Bij de ploegpresentatie en de pastaparty en uit enkele andere gebeurtenissen bleek wel dat Italianen zaken graag chaotisch organiseren.

De dagen voor de race was ik donderdagmiddag even kort naar Tarquinia gegaan en was vrijdag naar Tuscania gereden. Allebei stadjes met een mooie historische kern uit de 13e en 14e eeuw. En daar op terrasjes en bankjes in de zon een boek gelezen. Zaterdag 8 november 2008 stond ik dus voor mijn gevoel best uitgerust aan de start. Het parcours was de eerste 10 km aardig vlak (volgens het hoogteprofiel zelfs licht aflopend met 0,5%) en met een waterig zonnetje en een lekkere temperatuur kon ik goed een tempo van 10 km/uur lopen. Daarna werd de weg wat meer heuvelachtig maar ook mooier en ik kon steeds in het goede tempo blijven lopen. Na 20 km had ik wel nog even mijn voeten ingesmeerd met anti-blaren-gel, maar die paar minuten kon ik wel lijden. Na 24 km was er een flinke afdaling waarna het weer vlak zou worden. Na 30 km zat ik precies op 3 uur. Tussen km 32 en 37 was er een lange rechte weg met een flink windje tegen, maar ook daar ging het goed. Maar al vrij snel nadat ik voor het eerst op het rondje van 14,2 km kwam viel mijn tempo naar beneden, naar duurlooptempo. En dat ging niet eens bewust. Ik weet niet wat er gebeurd zou zijn als ik het tempo toch op 10 km/uur zou houden, maar voor mij gevoel moest ik het lagere tempo maar aanhouden. Veel te vroeg natuurlijk en 10 uur was zo zeker niet meer haalbaar. Maar nog vreemder was dat ik 5 km verderop ineens stopte met hardlopen en ging wandelen. Dat was me in Florence ook overkomen. Er was niet een echt duidelijke reden voor. Ik zat niet stuk en had ook niet bijzonder veel pijntjes. Dus al vrij snel ben ik weer gaan dribbelen, maar steeds na een paar km ging ik weer wandelen. En eigenlijk is het vanaf dat moment steeds zo gegaan. Elk rondje heb ik wel overwogen te stoppen, en dat zou daar ook makkelijk gekund hebben omdat ik in elk rondje steeds op een paar km van de finish langskwam, maar steeds als ik daar in de buurt was ging ik toch maar de bocht om en moest ik dat rondje wel weer afmaken en sukkelde maar weer verder.

Rond half zes werd het aardig donker, en toen moest ik nog 30 km lopen, 2 rondjes en het laatste stuk naar de finish. De organisatie had de weg mooi verlicht met brandende kaarsschotels (of hoe heet dat), maar daardoor zag je alleen de vlammetjes en niet meer het wegdek. En het asfalt was niet overal even glad. Daarbij betekent een autovrij parcours in het Italiaans een autovrij parcours met een beetje auto’s. Soms in colonne achter een politieauto en soms ook niet. Soms rustig rijdend, maar soms ook niet. Gelukkig kregen we wel een lampje mee van de organisatie waarmee ik af en toe mijn aanwezigheid op de weg kon laten zien.

Ondertussen bleef ik worstelen met de nog te lopen afstand. Echt stuk zat ik niet, maar toch lukte het niet om op tempo door te gaan. Als wandelen niet zo lang zou duren zou ik de laatste 50 km waarschijnlijk gewoon uitgewandeld hebben, maar omdat dat totaal niet opschoot ging ik steeds maar weer dribbelen. Ik heb nog geprobeerd om dan steeds een duurloopje van 5 km te doen, en dan even te wandelen, maar 5 km was dan steeds weer iets te ver. Meestal werd het 2 tot 3 km dribbelen en dan een paar honderd meter wandelen. Na 12, 5 uur was ik eindelijk binnen, met de laatste paar 100 m heuvelop nog hardlopend richting finish.

Ik heb een mooi weekend gehad, met lekker weer in een mooie omgeving, en leuke mensen ontmoet, maar het lopen was helaas geen succes.

Arnold van der Kraan
(avdkraan provider kabelfoon.nl) 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]