Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
13 aug 2019
Holland Ultra Tour, oftewel: uit in eigen land
1 jul 2019
Alvi Ultra Trail 2019
24 jun 2019
24 uur Stadtoldendorf
20 jun 2019
Trail des Cretes du Chablais
Verslagen in 2019
* Augustus
* 13 aug 2019: Holland Ultra Tour, oftewel: uit in eigen land
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Maart 2009
 
“ Laufen bis es nicht mehr geht, und gehen bis es wieder läuft”

Gisteren 21 maart 2009 was het een uitzonderlijk mooie lenteachtige zaterdag. Zo’n dag zoals je ze niet meer zo vaak tegenkomt, zon, stralende hemel, lekker briesje. Je kunt dan allerlei dingen doen die zo’n dag verder veraangenamen. Je kent het zelf ook wel, shoppen met de vrouw, in de tuin werken, terrasje pikken, enzovoort. Maar een select groepje mensen uit Nederland, Duitsland en België weet dat de topbesteding van zo’n dag eigenlijk alleen maar kan zijn : het lopen van Limburgs Zwaarste, een wedstrijd van ruim 70 km door de natuur van Heerlen, Brunssum, Landgraaf, Voerendaal, Gulpen en Valkenburg. Je kunt veel superlatieven gebruiken om te onderstrepen hoe mooi deze loop is en hoe goed het allemaal georganiseerd is, maar het grootste compliment is volgens mij als 90 hardlopers intens genoten hebben en aan de finish eensluidend zijn in hun bevindingen. Perfecte dag! Daarbij komt dat de organisatoren en verzorgers in al hun diversiteit, eveneens uitstralen ja hier hebben we plezier in, dit vinden we fantastisch om te doen.Van Mia één van die kanjers, die ons door het hele Mergelland hebben opgewacht en verzorgd, heb ik begrepen dat de hele organisatie wordt gedaan door slechts zo’n 10 mensen. Dat klinkt ongelofelijk als je het afzet tegen andere wedstrijden.

Het leuke van zo’n wedstrijd is, dat zich op allerlei prestatieniveaus avonturen afspelen. Laat ik jullie kort meenemen naar een achterhoede gevecht, waarmee jullie hopelijk ook een beetje beter zicht krijgen in deze wedstrijd en de organisatie ervan.
Samen met Panda Janssen (mijn jarenlange loopkameraad), de naam verwijst overigens naar een periode dat hij nog echt zo rond uitzag als een pandabeer, inmiddels afgetraind en goed gesoigneerd, stond ik aan de start in de Passart (Heerlen) helemaal vooraan. Fout natuurlijk want we zijn van de categorie langzame duurlopers. Dus na de toespraak van Willem Mütze (organisator van de wedstrijd), die kort samengevat kan worden in geniet en heb plezier, en het daarop volgende startschot, hebben we overzichtelijk de mannen en vrouwen aan ons voorbij laten trekken, zodat we even korte notie konden nemen van onze mededingers die dag. Ik had namelijk sterk de indruk dat deze kennismaking die dag de enige zou zijn.
De eerste obstakels lagen ons op te wachten in de Brunssumerheide, korte klimmetjes, hier en daar wel steil. In het begin word je nog enigszins meegesleurd door het tempo van de groep waarin je verkeert. Zo ook ik die dag. Bij de bekende zandberg in de Brunssummerheide (5km) merkte ik dat Panda niet meer achter me liep. Nu al problemen met de conditie kon niet zijn. Na vier/vijf minuutjes wachten, kwam hij boven en ik zag aan zijn bloedende arm, dat hij al de eerste duikeling had gemaakt, provisorisch afgeplakt met een te kleine tepelpleister, maar toch wel inventief gedaan. Hij had ook last van de knie. Samen liepen we voorzichtig doch gestaag door. De dag was pas begonnen. En dit is toch ons gebied. We trainen in het seizoen toch wel 3 à 4 keer in het heide- en heuvelgebied van de Brunssumerheide en de Tevenerheide. Na een uur komen we aan bij de eerste verzorgingspost. Toen ik dat zag, dacht ik wel, waarom heb ik allemaal die muesli en krachtrepen meegenomen. Wat een weelde aan keuzes om te eten en te drinken. Je had de neiging om er even goed voor te gaan zitten, maar allà we zijn bezig aan een hardloopwedstrijd, dus doorgaan. De elleboog van Panda ziet er nog steeds bloederig uit, ergens in de bebouwing van Schaesberg vragen we twee werkers aan een huis of ze in hun auto een verbanddoos hebben. Na lang zoeken komt de chauffeur erachter dat hij wel een doos moet hebben, maar dat die op dit moment niet vindbaar is, de buurvrouw komt in ochtendjas naar buiten en biedt hulp aan. Ze plakt een joekel van een pleister op de arm. Dat moet voldoende zijn voor de rest van de dag. Als tegenprestatie vragen de twee werkers of we even mee willen helpen om een rolluik de auto in te laden. Dat duurt enige tijd en ik zie collega lopers passeren die zich afvragen of dit soort zaken hun ook nog te wachten staat onderweg. Na een onverwachte pauze van 15 minuten gaan we weer verder.
Via Schaesberg richting de kunstmatig aangelegde Wilhelminaberg (16 km), met de langste trappenpartij van Nederland. Met een paar Duitsers en Belgen omhoog gewandeld. Aan de achterkant naar beneden “sjravelen”, proberen niet te vallen. Langzaamaan verlaten we, via Imstenrade en Benzenrade de bebouwde kom en gaan richting Putberg. Een leuke bijkomstigheid van het zo aangaan van een wedstrijd is wel dat je met allerlei mensen in gesprek komt en zo je repertoire over de ultrakalender in een keer wordt vergroot. Ik dacht dat dit een zware wedstrijd was, maar rond Imstenrade kom ik in gesprek met een Rotterdammer, die eind februari de TransGranCanaria had gelopen (123 km dwars over het eiland, ruim 4.000 hoogtemeters). Hij heeft allerlei details vrijgegeven van die loop die me meteen enthousiast maakten. Toen kwam ook snel de geachte bij me op, eind februari is het voor mijn vriendin toch ook eens leuk na een lange winter om alvast een beetje zon mee te pikken. Dus eens even in de week zetten, en dan vervalt het weekeindje Parijs voor een weekje Gran Canaria? Weer een leuke uitdaging.
Inmiddels gaan we via Trintelen richting Eys voor al weer de 3e verzorgingspost (31 km). Een landschappelijk mooi gedeelte. Mooie vergezichten. Dit is waar Willem het over had aan de start, genieten en nog eens genieten. De Eyserbosweg volgt, volgens wielrenners de zwaarste van Limburg. Dat kan zijn over de weg, maar de knorren die we straks nog krijgen rond het Gerendal zijn voor hardlopers een stuk zwaarder te nemen. Binnendoor via Cartils komen we na wat gedraai eindelijk weer zo’n held in het Limburgse land de Gulpenerberg tegen. Inmiddels ben ik net als Panda niet meer in staat hier nog maar enige schijn van hardlopen ten toon te spreiden. Het gaat even wat minder. Het lijkt alsof we deze berg op handen en voeten nemen. Boven aangekomen bij het kruisbeeld even stilgestaan en verzocht om ons de rest van de tocht nog genoeg energie te geven. Krachten van boven moet je nooit onderschatten.
Dwars door Gulpen richting Wijlre waar in de schaduw van de Brand bierbrouwerij alweer een verzorgingspost voor ons is ingericht (43 km). Even ben ik gaan zitten op een bankje en heb de dag tot nog toe de revue laten passeren. De meest bijgebleven uitspraak die dag kwam van een Duitser, waar ik een tijdje mee gebabbeld heb en die nu meer dan toepasselijk leek op de situatie waarin ik verkeerde, hij zei op een gegeven moment “Laufen bis es nicht mehr geht, und gehen bis es wieder läuft”. Een waarheid als een koe voor de ultraloper, waar ik me sinds vandaag ook toerekenen mag.
Voor de eerste keer lopen we vandaag fout. En dat komt echt niet door de markering, want de route is overal perfect aangegeven, maar door het feit dat als je geanimeerd aan het praten bent, je gewoonweg niet meer alert bent op de markeringen en het pad blijft volgen waarop je je toevallig bevindt. Inmiddels zitten we in het Gerendal en dus is de Keutenberg kortbij. Op dit gedeelte van het parcours stijg en daal je continu en het zijn daarbij ook niet de minste stijgingen en afdalingen. Panda gaat in een afdaling wederom onderuit, op dezelfde arm en zit flink onder de modder. Dalen ligt hem sowieso niet vanwege de slechte toestand van zijn knieën. Maar door dat vallen vandaag gaan de afdalingen nog moeizamer dan gewoonlijk. Maar hij heeft voldoende karakter om door te gaan. Ik dacht bekend te zijn met het gerendal, maar ik heb paadjes bewandeld van de hors categorie zoals ze dat zeggen in de Tour de France, die me geheel onbekend waren. Hier kom ik in ieder geval terug om te trainen. Wat is het toch mooi om de natuur per voet te bekijken. Uiteindelijk eindigt ook het gerendal en wel in Valkenburg, kort erdoor en aan de andere kant weer omhoog via de schaelsberg. Gelukkig liggen ook hier nog een paar heuveltjes die we dan ook maar meteen meenemen. We naderen langzaamaan onze laatste verzorgingspost, en worden daar vrolijk opgevangen door Mia en haar collega. Panda en ik rusten hier even uit, hij heeft pijn en zit erdoor, terwijl ikzelf nog flink wat energie heb. Ik kom toch niet aan met nog reserves over? Mia moedigt ons aan en zegt nog één klim en nog maar 9 km te gaan. Klinkt niet meer ver. Panda geeft aan niet meer te gaan hardlopen, heeft te veel pijn aan de knieën. Iets voor Retersbeek, op nog zo’n 7 a 8 km te gaan, spreken we af dat ik doorren. Ik krijg het koud en wil niet te veel afkoelen. Ik zet het op een drafje, ik passeer het paar uit Leeuwarden dat ik eerder op de dag ook al een paar keer ben tegengekomen, twee enthousiastelingen die samen echt genieten. Verderop kom ik weer Jos Vranken tegen, een sympathieke Limburger, die ik eerder ook al ben tegengekomen en besluit samen met hem tot aan de finish door te rennen. Na bijna 10 ½ uur bereik ik het punt weer waar ik hedenmorgen ben vertrokken. Inmiddels is het donker en koud. Frappant is dat ik na 71 km en 790 meter niet last krijg van spierpijn of blaren, maar van het bekende runners high. Dat is toch het mooie van zo’n dag.
Willem Mütze en zijn team wil ik van harte bedanken voor het mogelijk maken van deze mooie dag.

En tot slot wat krijg je allemaal voor het luttele inschrijvingsbedrag van € 15,-- per persoon:
-een ongekend mooi parcours, off-road afgewisseld met beperkt aantal asfaltwegen;
-ruim 2.200 hoogtemeters, dat is echt meer dan je denkt;
-een duidelijk over de gehele lengte gemarkeerd parcours;
-een plattegrond en de route ook nog eens in tekst;
-6 verzorgingspunten, of moet ik zeggen zes kleine buffetjes;
-een geplastificeerde oorkonde met foto’s van deelnemer en parcours inclusief de eindtijd;
-een geplastificeerd nummer op naam;
-een aandenken aan de dag, i.c. een badhanddoek met een persoonlijke boodschap erop geborduurd.

Je hoeft eigenlijk zelf alleen nog maar te lopen ….. en niet vergeten te genieten!!!!

Wim Reumkens

 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]