Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
13 aug 2019
Holland Ultra Tour, oftewel: uit in eigen land
1 jul 2019
Alvi Ultra Trail 2019
24 jun 2019
24 uur Stadtoldendorf
20 jun 2019
Trail des Cretes du Chablais
Verslagen in 2019
* Augustus
* 13 aug 2019: Holland Ultra Tour, oftewel: uit in eigen land
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Maart 2009
 
Limburgs zwaarste  - 21 maart 2009
 
Misschien ben ik als onervaren ultraloper niet direct de juiste man op de juiste plek om een verslagje te schrijven over Limburgs zwaarste. Maar meerdere factoren droegen ertoe bij dat ik hier op gezegende leeftijd de allermooiste loopervaring van mijn leven mocht optekenen ! En die voldoening wil ik wel even delen.
Enerzijds was dit pas mijn  derde Ultra (twee dit jaar) en anderzijds waren er een aantal rampjaren aan voorafgegaan . Een chronisch pubisletsel (door overtraining lees het proberen volgen van mijn snelle broer Edwin  tien jaar geleden ), klierkoorts, de ziekte van Lyme , zwaar moto-ongeval met driedubbele schedelbreuk en  anderhalf jaar chronische vermoeidheid tot gevolg...
Tot zover het rampscenario . Dankzij mijn zoon (toen 13) ben ik twee jaar geleden met hem terug wat cols (mijn eerste liefde) gaan opfietsen waardoor stilaan de conditie en de energie terugkwam. En ook de goesting om eindelijk eens terug meer te gaan lopen. Alhoewel ik mezelf al jaren voorloog dat 10 km lopen ook heel bevredigend kan zijn droomde ik in stilte van Ultras bij de geweldige verhalen van Edwin. Ik draaide de knop om in september 2008 door volgende gedachte: als ik al die pech kan overleven kan ik ook een dag aan één stuk lopen . Limburgs Zwaarste leek me dus een mooie uitdaging en binnen de 10 uur moest me dit lukken hield ik mezelf voor.
Met een tachtigtal nemen we breedlachend de start om halfnegen’s morgens richting Brunssumheide , een tot nu voor mij onbekend mooi stuk natuur waar we de eerste kleine heuveltjes voor de voeten krijgen . Goed als opwarming voor later op de dag. De zon is van de partij en maakt alles nog een stuk mooier. Zo gaat het vlotjes naar de trappen van Landgraaf , op de plaatselijk steenkoolterril. Na de afdaling verschiet ik mij een hoedje als Edwin mij, na een kleine wegvergissing van zijn kant, plots grappend inhaalt en beweert dat ik goed bezig ben. Op dat moment besef ik echter al dat ik een stuk boven mijn stand bezig ben. Maar geef toe, wie kan er echt traag starten als je een week amper gelopen hebt ? Na met een man of acht een extra heuvel beklommen te hebben door foutlopen (het zou niet de laatste keer zijn), beslis ik wijselijk om een versnelling terug te schakelen . Ik doe geen enkele moeite om het groepje te volgen en zie Edwin en de snelleren langzaam van me wegkruipen. Ik zoek zelf mijn weg wel vanaf nu , en zo heb ik het graag : the lonely cowboy, eeuh runner….
Het duurt toch nog een hele tijd eer men mij begint te passeren . Het is al voorbij het Eyserbos waarna ik dan ook nog eens ,door deze vlotte jongens even te goed in het vizier te houden , met een omweg richting Gulpen loop. Even geen lintjes meer , maar “de hoop” van Gulpen zorgt gelukkig voor een gemakkelijke orientatie . Daar wordt het voor het eerst effe echt moeilijk en geven bepaalde spieren aan dat ze zin hebben in kramp . Dus ik doe het rustigaan met wat meer wandelmeters en goed drinken en zo lukken de volgende heuvels toch weer wonderwel. Na de Keutenberg komt er me weer een groepje op de hals gevallen . Echt snel gaan ze ook niet meer maar ik kies er toch voor om mijn eigen zeer gematigde tempo aan te houden . In Valkenburg wordt het weer even extra meters lopen want ik mis de pijl naar het sprookjesbos . Rechtsomkeer met een loopcollega  en ja, de lintjes hangen er inderdaad, maar de hallucinaties beginnen natuurlijk stilaan toe te nemen gezien het aantal uren dat we al te been zijn…Later horen we dat er op dat punt toch een aantal mensen , bewust of onbewust dat bergje gemist hebben .
Blijkbaar waren er dit jaar veel lintjes verwijderd door vervelende mensen , die vast zitten in hun eigen negativiteit. Want je moet al een vrij zieke geest hebben en slecht in je vel zitten om dergelijk idiote streken uit te halen . Tot daar een kleine psychologische evaluatie. Therapie kan misschien nog helpen voor deze groep.  

Na Valkenburg nog wat klimwerk richting Klimmen, what’s in a name… Het ergste zit er nu op en de bevoorraders aldaar hoor ik graag zeggen dat het de laatste 10 km grotendeels vlak is. Terwijl ik lekker aan ’t eten ben komt Henk  Sipers ook tot bij me. Na een puddinkje vertrek ik iets voor hem omdat mijn benen nu toch serieus aan’t slabakken zijn en kramp niet veraf is. Henk zal me wel vlug te pakken hebben is mijn idee. Maar dat gebeurt niet: ik krijg de knop nog omgedraaid en wandel amper dat laatste stuk .
Plots schieten mij de tranen in de ogen wanneer ik weer besef dat ik drie jaar geleden nipt aan de dood ontsnapte en nu dit nog allemaal mag meemaken.  In 8u32 min arriveer ik redelijk geradbraakt maar met een ongelofelijk goed gevoel bij de sporthal, liefst anderhalf uur sneller dan ik verwacht had. En dit met meer rustdagen dan loopdagen als voorbereiding en een weekgemiddelde van amper 60 km …. Was het de schoonheid van de natuur of de limburgse vlaai bij de bevoorrading die me vooruit brandden ? Of heb ik op mijn oude dag na die lange inaktiviteit toch nog wat groeimarge. Wie zal het zeggen . Dit wordt in elk geval nog weken nagenieten van deze loop, mede door de ongeveer 150 fotos die ik onderweg nog gemaakt heb van alles mooie plekjes.

Edwin was hier al voor de derde keer (op drie) van de partij en vanaf nu begrijp ik ook waarom hij er telkens weer bij wil zijn. Een organisatie als deze kom je immers echt nergens tegen . Een prachtig natuurparcours over de Zuidlimburgse heuvels , bevoorradingen die tot in de puntjes verzorgd zijn (met oa Limburgse vlaai a volonté , wat wil een geboren limburger meer !! ) , als aandenken een gepersonaliseerde handdoek met uw naam erop en nog een geplastificeerde plakette met de eindtijd en enkele aktiefotoos van jezelf tijdens de loop.

Willem tracht deze prachtige loop te beperken tot een 100-tal deelnemers, en dat is wel goed zo, het draagt alleen maar bij aan de gezelligheid . En de kleinschaligheid vind ik één van de grote charmes.
Een geweldige dankuwel voor Willem en zijn hele team en ik hoop gewoon dat ik de komende jaren heel mag blijven en nog vaak naar Limburg kan terugkomen !!
 
Luc Lenaerts   

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]