Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
2 nov 2019
Ultra Raid der Catharen
24 sep 2019
The Great Escape 100 mijl
2 sep 2019
De Grand Raid: een serieuze uitdaging
17 aug 2019
Een geweldige etappeloop: de Holland Ultra Tour
Verslagen in 2019
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
* December
* November
* 30 nov 2006: DE ZUIDERZEE MARATHON MOET JE GELOPEN HEBBEN
* 29 nov 2006: Olne-Spa-Olne 2006
* 20 nov 2006: De lange Leenster lus
* 17 nov 2006: De 6 uur van Deventer [12 november 2006]
* 13 nov 2006: Math Roberts en Claudia Weber winnen 100 km baan Daventria
* 12 nov 2006: Ter nagedachtenis…
* 12 nov 2006: Gratis frietjes na Col de Maasbanda
* 12 nov 2006: Bottroper Ultra-marathon
* 11 nov 2006: Marathon Col de Maasbanda, Stein [5 november 2006]
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Juni 2009
 
Voor degenen onder ons die het Frans (en boek van schrijver Sartre) minder beheersen dan ik na een pittige spoedcursus in de week voorafgaand aan de 6-daagse van Antibes: de hel was niet de ultracollega's maar veeleer het door Paul van Hiel omschreven pokke- danwel urinepad. Hier heb ik geloof ik 437 keer alles wat ik aan verwensingen in de franse of welke taal ook kon bedenken in stilte moeten verwerken, dit omdat menigmaal de tropische hitte me monddood maakte. Herinneringen aan La Courtine kwamen in mijn gedachten en dat terwijl ik er nog nooit geweest ben (soort strafkamp voor militaire dienst in de vijtiger/zestiger jaren in Zuid-Frankrijk).
Laat ik dit gezegd hebben, voor het overige en in de stijl van Regina, voor de rest was was Antibes magnifique.Twee weken ervoor had ik nog zeer grondig (242km) en iets te hard! getraind zodat ik in de eerste week (vanaf Pinksteren) in Antibes nauwelijks een kwartier pijnvrij kon hardlopen en me al begon te verzoenen met de eerste 4 dagen van de wedstrijd te zullen moeten snelwandelen wegens vermoeden van een vermoeidheidsbreukje in middenvoet. Iedere dag volgde ik tot 17.00 taallessen en had 's avonds ook nog een partij huiswerk (o.a. uitzoeken alle synoniemen voor "houden van": ik vond er bijna 40! Die Fransen kunnen er wat van dus Sarkozy kan het feitelijk niet helpen en wellicht is Berlusconi van Franse herkomst?) Ik las ook de stelling van Martien Baars over de asfaltering van het parcours en bij mijn dagelijkse wandeltraining naar het stadium kon ik dit niet rijmen met wat ik aantrof: delen weliswaar verhard,stukken grindpad maar dan ook nog steeds zo'n hellepad. Achteraf moet ik gans eerlijk bekennen dat ik de wedstrijd zwaar onderschat heb met het idee dat ik wel even die 666 km zou kunnen realiseren. Wellicht op een makkelijker parcours en in ander klimaat.
Niet om excuus aan te dragen maar om te beschrijven wat voorafging: tijdens mijn taallessen werd ik gehuisvest in een appartement en op grond van mijn leeftijd werd dit upgraded naar iets met airco, een kleinkeukentje en helaas een tweepersoonsbed. Jonggeliefden zouden zich er uitstekend in hebben vermaakt want het matras liep naar een kuil in het midden. Ik kreeg er zelf rugklachten van, heb het matras de verdere dagen op de grond gegooid en matig geslapen. Zodra ik op mijn dagelijkse stadionbezoek op de zaterdag hoorde dat Holland reeds was gearriveerd, heb ik voor de voorlaatste avond het appartement opgezegd en me bij hun tentenkamp gevoegd. Samen heerlijk pizza gegeten, wijnje gedronken. Toen ik echter vertelde dat ik als traningsmethode hoelahoop-technieken overwoog kreeg ik de aanzegging dat ik uit het kamp verwijderd kon worden (zelf ben ik hier bloedserieus over als alternatief voor buikdansen en weet heel zeker dat al mijn yogalessen zeer goed van pas kwamen!)
Begonnen als een jonge hond (59) liep ik de eerste dag reeds teveel (128) dit werd de eerste of tweede avond ruim gecorrigeerd doordat een landurige stortbui mij - te koud gekleed - tot aan de rand van onderkoeling bracht, waardoor ik met moeite na wat hete soep bij de doorkomstpost tot de tent wist te schuivelen. In al mijn kleren zo de slaapzak in en zo'n beetje 20 - 25 km weggegooid. Mijn schema om elke avond braaf om 22.30 te stoppen om dan relaxed een glaasje (of drie) te drinken heb ik slechts een avond volgehouden. Ik kwam tenslotte voor een maximaal resultaat. later in de week heb ik echter bemerkt dat naarmate ik minder geobsedeerd door uursresultaten liep, de rondjes feitelijk veel makkelijker te doen waren en op de donderdagavond heb ik magistraal gelopen en diverse toplopers kunnen bijbenen en de latere winnaar zelfs weleens gelapt: die hadden inmiddels wel reeds 100 - 170 km meer op de teller. Vrijdagmiddag voelde ik voor het eerst mijn scheenbeen en besefte dat het weldra gedaan zou zijn met echt rennen; gelukkig kan ik vrij aardig snelwandelen, een erfenis van eerdere blessureperiode. Ook op het heetst van de meeste dagen heb ik van die techniek kunnen profiteren. Heel ander aspect is het volgende: door de blaren te laten behandelen door Suleimanji,een grote franse arts, passen je voeten nog nauwelijks in je schoen. Dan zijn er 2 opties: openknippen zoals Cees (v.der Woude - onze trouwe supporter en eigen chef de cuisine van het hollands kamp met Regina en Tom) deed voor Regina of zoals in mijn geval het filosofisch benaderen. Beeld je in dat je geen voeten hebt en je kunt er ook geen pijn van voelen; nu ik thuis zit te schrijven weet ik zeker dat ik voeten heb en ze deden de afgelopen 3 dagen gruwelijk veel pijn (sorry Regina) alsof er duiveltjes met vlammende toortsen je zolen aan het schroeien zijn! Openknippen leek mij niet verstandig omdat we telkens 2 steile hellinkjes moesten nemen en steun voor de enkels mij onontbeerlijk leek. De vrijdag (5e dag) finishte ik om 16.00 met ca. 487 km en zonder die schenen zou ik zeker nog een poging gewaagd hebben voor de 600. Nu zou er heel wat minder in het vat zitten. Evenwel, doordat ik de zaterdag dreiging bestond te worden ingehaald door mijn sympathieke deense buur die notabene rookte, weigerde ik de handdoek in de ring te gooien, snelwandelde ondanks de hoge temperatuur met het uur sneller en perste er in het laatste uur zelfs een tempo uit van tegen de 7 km/uur. Dit heeft mij helaas een gemolde achillespees opgeleverd maar ook 2 plaatsen omhoog in het klassement. Gevolg van dit alles is dat ik op zondag assistentie nodig had naar de trein richting vliegveld Nice van Paul van Hiel c.s.,Willy Jonkers, Vincent Schoemakers en op Schiphol met een VIP-behandeling ben verwend; door een juffrouw opgehaald met kar en later per rolstoel naar kofferbelt tot aan de plek waar mijn vrouw en zoon geparkeerd hadden. een zoete wraak voor de ruim 3 uur vertraging (tot 01.00 nota bene) die Transavia bedacht had voor de terugvlucht.
Wat valt er nog meer te vertellen. Bij de prijsuitreiking bleek dat niet alleen communistische kameratski's elkaar aflebberen maar mannen in het algemeen. Wat prikt zo'n baard! Ik zag mijn kans schoon en heb organisator Gerard (van die baard) in mijn beste Frans gezegd dat ik eventueel volgend jaar ... als hij de andere zijde (hellepad) zou laten asfalteren. Zelf pleit ik voor een nieuwe formule, nl. 10 x je leeftijd is minstens zo zinnig want het komt vooral op geestkracht aan en niet op pure snelheid. Zo liep Regina regelmatig zo straf door dat ik haar nauwelijks kon bijbenen. Veel repect voor haar performance en evenzeer voor Tom die zich ondanks tegenslagen toch weer door de 600 knokte. Mijn zeer grote dank ook aan Cees van der Woude die het centrum vormde van het hollands kamp.
Gevraagd aan Christophe Laborie bij het passeren van de 800 km of hij niet verschrikkelijk moe was kreeg ik als antwoord dat hij veel, zeer veel honger had. Zelf liep ik na afloop triomfantelijk een uurtje rond, vergat wat bij te eten en sloeg bij de douche bijna tegen de vlakte wegens glucosetekort. De tweede keer dat de winnaar mij verbaasde was tijdens het slotdiner waar hij een sigaretje zat te roken. Zou het dan toch gezond zijn?
Nu heb ik nog een probleem: waar koop je (spijker-)broeken 28 inch nu ik nog eens zo'n anderhalve kilo ben afgevallen? Een gezelliger optie is er ook nl. meer bokbier drinken. Er is ook goed nieuws: de deen die mij met rennen niet wist in te halen wist ons te vertellen dat men voor volgend jaar al vergevorderd is met organiseren van een 6-daagse in zijn land (Bornholm?)met temperaturen die wij beter gewend zijn. Zodra ik hier meer van weet zal ik dit op Ultraned bekend maken.

Tot slot collega's: ik ben echt geen groots ultraloper en als ik er plezier aan kan beleven waarom dan jullie niet eveneens; denk er eens over na en je kunt altijd te rade bij Theo Cloosterman, Regina, Ubel Dijk, Tom Hendriks en ondergetekende.

Jos Akkermans
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]