Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
1 jul 2019
Alvi Ultra Trail 2019
24 jun 2019
24 uur Stadtoldendorf
20 jun 2019
Trail des Cretes du Chablais
12 jun 2019
Verslag Keufelskopf Ultra Trail (KUT) 2019
Verslagen in 2019
* Juli
* 1 jul 2019: Alvi Ultra Trail 2019
* Juni
* Mei
* April
* Maart
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Oktober 2011
 
Vele verhalen heb ik al mogen lezen over deze tocht, die de legendarische boodschapper Pheidippides 2500 jaar geleden heeft moeten lopen. Hij liep in zijn eentje, en had geen loopschoenen. Er was geen asfalt en water en voedsel moest hij zelf maar zien te vinden. En hoe hij de weg wist?
Hij vertrok in september met zonsopgang en hij arriveerde in Sparta de volgende dag net voor zonsondergang.

Sinds 1983 wordt de loop jaarlijks eind september georganiseerd. De start is op de Acropolis om 7 uur, jawel zonsopgang! En om 19 uur de volgende dag sluit de finish in Sparta bij het standbeeld van Leonidas. Onderweg zijn 74 verzorgingsposten met vele versnaperingen aangevuld met eigen dingetjes die je tevoren in een plastic tas aan de organisatie geeft. Dat van je privé-dingetjes wat je niet gebruikt, doe je terug in de plastic tas en dat krijg je na afloop terug. Dit gaat altijd goed!!!
Verder hebben veel lopers een eigen verzorger. Deze mag de loper op 14 posten ondersteunen; op de andere posten mag hij dingetjes voor de loper in een plastic zak zetten. Overigens, de eerste 80 km mag dit niet. En ook buiten de 74 verzorgingsposten mag niets worden aangenomen. Overal rijden officials rond om dit te controleren. Vorig jaar nog is een oud-winnaar hiervoor op een laat punt uit de strijd genomen.
Sommige lopers hebben iemand bij zich. Anderen nemen de familie mee. En weer anderen, de traditionelen, doen het alleen. Ik heb iemand van het Sri Chinmoy Marathon Team bij me, Susameepan. Hij woont en werkt in Griekenland en kent dus de taal en cultuur. En gedurende de loop bleek hij ook nog verstand van het lopen te hebben, mooi meegenomen.
Uit de 24 uur heb ik de ervaring dat iedere loop anders is en dat je ook steeds andere dingen nodig hebt. Dat geldt natuurlijk zeker voor deze Spartaanse race.

De loop wordt georganiseerd door een moderne Griekse organisatie. Met ruim 100 vrijwilligers. Dat is heel bijzonder omdat vrijwilligerswerk in Griekenland zeldzaam is. Wij lopers zijn ze hiervoor zeer erkentelijk, zeker vanwege deze zware tijden.
Er zijn heel veel stakingen, oa van de luchtverkeersleiders en het OV. Gelukkig heb ik hier geen last van. Het inschrijfgeld is door de inflatie opgehoogd tot €400 euro. Dat is inclusief deelname en full-pension voor 6 dagen. Verder wil ik het niet over de crisis hebben.

De eerste 2 dagen verblijven we in Hotel London waar in iedere kamer 2 extra veldbedden zijn neergezet. Je kan hier amper de benen strekken. Het is krapjes, maar het gaat goed. Ook omdat wij ultralopers flexibel zijn en omdat we ook het een en ander hebben meegemaakt. Het eten is niet geweldig, maar in ieder geval goed doorbakken.

En op vrijdag 30 september is het eindelijk tijd voor onze excursie. Om 6 uur worden we door donker Athene naar de Acropolis gereden. Een tocht van 25 minuten. Kan ik dit imposante antieke gebouw eindelijk eens bekijken.
De start is om klokslag 7 uur. Eerst gaan we een kilometer naar beneden, een stevige afdaling. Wat zijn we blij dat we niet van Sparta naar Athene lopen! En dan op in het verkeer; rechts naast de drukke weg door de chaos van de Atheense spits. Op kruispunten staan modellen verkleed als agentes het verkeer te regelen. Blijkbaar hebben ze een betere invloed op het machismo en het temperament van de lokale automobilist. We lopen op het minst mooie gedeelte van de Spartathlon. Ook nog 10 km langzaam omhoog. En de volgende 10 km omlaag via een industrieterrein, allemaal langs een drukke weg. Maar ik heb veel op asfalt getraind en ook langs verkeer.
Gelukkig na 20 km komen we op rustigere wegen en passeren we de eerste dorpen. De sfeer wordt veel leuker. Ik heb wat gels en repen bij me en water met zout-oplossing. Dat is nodig, want zweten doe je al vanaf het begin.

Het eerste markerings-punt is de marathon. Tot hier moet je in een hoger tempo lopen. Maar alles is nog in orde; in mijn tas heb ik een shirt gestopt, kan ik van shirt wisselen. Na dit punt lopen we over een hele rustige kustweg met uitzicht op het mooie licht-blauwe Mediterrane water. En hier is de zon op zijn sterkst. Maar gelukkig heb ik steeds een flesje water in de hand. Af en toe een paar kust-dorpjes en rijke villa’s. En ook een vuilnisbelt. Ik vraag me eerlijk gezegd af waarvoor deze dient, want in Griekenland wordt alles toch gewoon op straat gedumpt.

Een grote markering is het 80km punt , het Kanaal van Corinthe. Eigenlijk een heel nauw kanaaltje.
Met het weer hebben we geluk, slechts 26 graden. Zowat even warm als in NL. En er verschijnt een wolkje voor de zon. Toch begin ik me misselijk te voelen. Ik ontmoet Susameepan voor het eerst na 8 uur en 40 minuten lopen. Ik neem soep van hem, eet pasta van de organisatie. Verder wat arnica en gezouten tomaat.

Echter de maag blijft zeuren en ik moet dingen uitspugen. Ik ben zeker niet de enige. Maar gelukkig mag het tempo nu zakken tot 7 km/uur oftewel lopen afgewisseld met wandelen.
Ik heb in de voorbereiding ook veel gewandeld en ik begin er voordeel van te merken.
Op de volgende grote post na 93km staat Susameepan klaar met een papje van speld, die hij heeft opgewarmd op een gaspitje. Precies wat ik nodig had, want de maag was verkrampt en de speld zorgt ervoor dat de kramp weer ontspant. De soep is een heerlijke aanvulling. Ik loop verder met flesjes met zoutoplossing: afwisselend himalaya-zout, magnesiumpoeder, en de magnesiumchloride die ik van Selim heb gekregen. De energiedrank gooi ik weg, oa omdat deze de hele dag in de zon heeft gestaan.
We gaan een spoorbrug over en ik kan genieten van een mooie zonsondergang. Na 12 uur 103km gelopen en vanaf nu volstaat 6km/uur.

Het wordt donker en in mijn plastic zak zit een jack. Veels te vroeg, want het is nog lekker warm. Mijn hoofdlamp had ik veel later gepost; KNUPPEL die ik ben. Gelukkig krijg ik een lamp van de organisatie. Ook zat in de zak een polsband met lichtjes opdat het verkeer je zal zien. Alhoewel er ook hier nauwelijks verkeer is.
Eigenlijk is dit de mooiste fase van mijn loop. Ik begin me comfortabel te voelen, maag verbetert aanzienlijk. En ik passeer een aantal lopers. Ik heb verscheidene malen in de nacht getraind en ik heb ook nu geen last van het duister. Op het 124km punt zit Susameepan in zijn auto te slapen. Ik wek hem, want anders is hij me kwijt. We zijn over de helft, nou ja in afstand.
Er volgt een lange afdaling. Ik vind het jammer dat het donker is, want volgens mij is dit een mooie omgeving. De post op 145km wordt na 18 uur bereikt en nu ben ik ook in tijd over de helft van mijn tocht. Ook staat op de post aangegeven dat het 99km tot Sparta is. Dat zijn dan wel te verstaan Griekse kilometers. Vanaf nu staat op iedere post de afgelegde afstand en de af te leggen afstand. En als je deze 2 getallen optelt, dan…. is de Startathlon bij elkaar of 244 of 245 of 246 of 247 km.
Tot mijn verbazing blijven we nog 7 km dalen, ik loop iets harder dan verwacht en Susameepan mist mij op de post. Gelukkig kan hij mij alsnog een speld-pap via een verzorgingspost aanreiken. Blijft goed smaken.

Gelukkig blijkt alles toch te kloppen en vanaf km 153 begint dan eindelijk de klim. Eerst 6 zware kilometers over de weg. Hoog zie je de lampen van de autoweg, daar moeten we dus eerst naartoe.
Daar is de post “Base of the Mountain”. Vanaf deze post is het een heel mooi gezicht te zien hoe het pad naar boven gaat. Aangegeven met lichtgroene lampjes en de lopers die daar lopen.
Hier staat mijn hoofdlamp en van Susameepan krijg ik mijn jack en een sterke zaklamp. Met 2 lampen ga ik de pas te lijf. De weg gaat over een stenen berg-paadje en is soms goed steil. De stenen veroorzaken wrijving op de hakken. Soms staat er iemand op de pas te kijken of alles goed gaat. En dan sta ik plotseling op de post “Top of the Mountain”. Ik dacht dat ik nog een heel stuk te gaan had. Scheelt ook weer. Eerlijk gezegd vond ik die 6 km voor de Base veel zwaarder!

Op de Top krijg ik gelijk een deken omgedaan, want er staat een koude wind. Dit was de plek waar Pheidippides een visioen van de God Pan kreeg, waar hem werd verteld dat de Goden op hun hand waren.
Ook ik krijg een gevoel van euforie. Tegelijk realiseer ik me dat de weg nog lang is en we nog wel wat van die 2400 hoogtemeters moeten krijgen. Ik doe de deken af , het lukt me zelfs om van shirt te wisselen. (Ik word ook geholpen door de mensen op de post).
En op naar beneden. 2 km steenpad omlaag. Men zegt dat de weg met een jeep of zo is aangestampt. In ieder geval is ie veel beter te belopen dan de vorige 28 edities.
Beneden blijft de koude wind waaien en ik besluit met jas verder te wandelen. Sowieso wil ik blijven wandelen tot het licht wordt om krachten te sparen voor de volgende zonnige dag. Ik word veel ingehaald, maar ja ik blijf bij mijn plan.
Verkeer is er alleen van de begeleiders. Susameepan maakt nogmaals een pap van speld en ook nog wat soep en gezamenlijk gaan we verder. Zodra hij me passeert schreeuwt hij Push, Push, Push. Doet hij overigens de hele tijd.

Na 178km lopen wordt het weer licht, …..inderdaad dit is de 24 uurs afstand! En tot mijn grote genoegen kan ik nog steeds vrij gemakkelijk rennen.
De laatste 50km gaan over een provinciale weg. Zodra je op de weg komt zie je dat ie flink gaat stijgen. Je ziet de weg lopen ergens hoog in de heuvels. In de zon en toch wel wat verkeer.
En inderdaad gaat het 6 km ononthoudelijk omhoog met om de 3 à 4 km een verzorging. Eigenlijk is het hier heel mooi in de heuvels, maar dat komt nu toch eventjes minder goed uit.
Ongeveer als ik boven ben is daar het moment dat de Self Transcendence 6 uur in het Amsterdamse Bos van start gaat. Ik sta er even bij stil en wens dat het ook daar een mooie dag gaat worden.

Ik kan nog rekenen; 219 km in 30 uur, dus 4.5 km/uur volstaat. Susameepan dwingt me te blijven eten. Drinken gaat vanzelf via de flesjes met zoutoplossing die ik in de hand heb.
20km voor het eind is Sparta in zicht, puntje beneden in het dal. Eerst krijgen we dus een lange afdaling. Passerende automobilisten weten waar je vandaan komt en beginnen als aanmoediging te toeteren. De afdaling heeft helaas invloed op mijn linkerquadriceps. Die begint pijn te doen vooral bij het naar beneden lopen. Ik moet wel wandelen. Eigenlijk de eerste fysieke klacht.
10km voor de finish heeft Susameepan weer de oplossing. Ik krijg een flesje met speciale olie mee en moet het blijven insmeren. Beneden aangekomen kan ik inderdaad weer rennen.

De laatste post staat aan de voet van Sparta. Als ik fruit pak, gooi ik pardoes de hele bak om. Als gevolg van vermoeidheid verdwijnt de coördinatie in de vingers. Ik heb er nooit bij stil gestaan, maar het komt bij heel veel lopers voor. Zeker bij mij.
In Sparta lopen we tussen het verkeer en vanuit de huizen worden we toegejuicht. De weg hier is moeilijk aangegeven, dus ik volg de loper voor me. Ik was gewaarschuwd door Carel en Jannet.
Om de een of andere reden gaat het hier altijd goed. Ook als ik plotseling een agent voor mijn neus krijg, die me naar rechts stuurt. Susameepan die net voor mij rijdt, mag deze straat niet in.
Deze autovrije straat volgt na de laatste afslag en 500 meter voor me zie ik vlaggen.
Het is een soort boulevard met veel terrasjes. Hier zitten veel lopers en begeleiders die de lopers toeschreeuwen. Ik kan gelukkig steeds beter rennen en storm op de vlaggen af. Waar ik nu gelukkig ook Leonidas zie staan.

Na 34 uur en 20 minuten sta ik bij het beeld en is mijn finish een feit. Van 3 in het wit geklede meisjes krijg ik een olijvenkrans op mijn hoofd, ik moet drinken uit een bowl met heilig water, en ik krijg nog een hele mooie glazen prijs. (sorry ik weet geen betere omschrijving, maar het is echt héééél mooi) Daarna word ik door fotografen op de foto gezet. Even later is ook Susameepan erbij (hij moest omrijden en de auto zien te parkeren). Ook hij kan me op de foto zetten.
Daarna word ik weggeleid naar de medische afdeling. Waar ik een stoel krijg en worden de schoenen en sokken uitgedaan en in een heet zout bad gezet. Ik krijg water en een broodje kaas, die ik met moeite kan opeten. Voeten zien er verder mooi uit, komt ook door de adviezen die ik van Ann heb gekregen. Twee gevoelige blaartjes aan de buitenkant van de voeten, gevolg van de stenen op de Sangas.
Ik krijg 2 witte platvoet slippers onder de voeten. Die lijken heel klein, maar na 3 dagen weet ik dat ze weldegelijk groot genoeg zijn; maar na de finish zijn de voeten gewoon gigantisch uitgezet!

Na afloop hoorde ik dat met mij ook Jan van de Erve, Ernst Daniël en Gerrit Maasland in Sparta zijn uitgekomen. Evenals 6 Belgen o.a. Luc de Jaeger, die mij onzichtbaar is voorbijgekomen, en Pat Leysen die ik onderweg vaak heb ontmoet. Van de 143 finishers was ik nr 71, een redelijke middenmoter dus.

De dag erop krijgen we nog een sjieke lunch op een mooie locatie in de buurt van Sparta, waarna we de busreis naar Athene krijgen. Kunnen we zien waar we hebben gelopen. Een tocht van slechts 4 uur. Eigenlijk 5 uur omdat de bus in Athene panne kreeg. Je moest langer in de bus zitten, maar verder was het voor mij niet vervelend. Wel viel het me op dat een bijna lege bus met Spartathlon-bobo’s ons voorbijreed en niets heeft gedaan als hulp. Ach, ….ik bedenk maar ‘ het had ook vrijdagochtend op weg naar de start kunnen gebeuren’!!!!!!

In de laatste warme kilometers heb ik ook de lippen opengehaald en even later kreeg ik last van de keel en raakte ik de stem kwijt. Volgens Susameepan komt het door het zoute water wat ik heb gedronken. Op de laatste dag was er een gala in een donkere ruimte. Geen leuke plek als je schor bent.
De finishers krijgen een medaille en certificaat uitgereikt. Met een tiental-foto’s van de finish. Ik kreeg als enige geen foto. Peter, begeleider van Jan van de Erve, ging verhaal halen en tegen hem is verteld dat het kan gebeuren dat er van iemand geen foto’s aanwezig zijn. Tsja, het blijven Grieken.

Het is een genoegen dit te hebben mogen voltooïen. De organisatie vertelde een sponsor te hebben voor 2012 en 2013 en laten we hopen dat het tij dan voor Griekenland is gekeerd. Ik denk nog progressie te kunnen boeken. Ook als het warmer weer is, of regen. Susameepan is enthousiast om nogmaals te gaan. Volgend jaar ga ik me op de 48 uur richten. Maar eerst een maandje siësta.
Ik ben iedereen dankbaar voor de ondersteuning. Oa de deelnemers aan de Self Transcendence 6 uur die tegelijk in Amsterdam was. Oud-lopers als Jenni, Erwin, Carel en Jannet voor de adviezen.
Ann voor de oefeningen. En Susameepan voor de begeleiding ter plaatse.

Nitish Zuidema
(nitish <at> goldenboat.net) 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]