Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
14 aug 2018
Monschau Ultrarun nieuwe start
5 aug 2018
Kladno Sri Chinmoy 48 uur
3 aug 2018
Gross Glockner Ultratrail 110 km
26 jul 2018
Dappere renners gaan de snikhete Bokemei Run aan in het Westerpark!
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
* 31 jan 2005: De ideale voorbereiding
* 31 jan 2005: Tandontsteking en verzwikte voet doen Patrick Kloek opgeven
* 31 jan 2005: Croon Midwinter Marathon, mooi, koud en snel
* 24 jan 2005: Heen en weer, heen en weer
* 23 jan 2005: Drie op een rij voor Marc Papanikitas
* 22 jan 2005: Katwijkers lopen marathon van Marrakech
* 18 jan 2005: Ontspannen lopen tussen mooie natuur in het Belgisch-Limburgse Genk
* 18 jan 2005: Marc Papanikitas blijft winnen
* 11 jan 2005: Gerald Kloek strandt op 2 ronden van het einde in Grottenmarathon
* 10 jan 2005: Hij kwam, zag en overwon
* 10 jan 2005: Cedric Proot in de Grottenmarathon
* 3 jan 2005: De laatste van 2004 en de eerste van 2005
* 2 jan 2005: Edwin Lenaerts begint het jaar goed in Schinnen
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Januari 2005
 
Hoe bereid je, je voor op de marathon van je leven.
Als beginnende loper of als onzekere loper kan je heel veel hebben aan die goed bedoelde, maar immer weer terugkerende adviezen in loopbladen waarin de ‘specialisten’ elkaar iets te vaak tegenspreken terwijl ze elkaar zouden moeten aanvullen.
Marathonschema’s die je moeten voorbereiden op het grote moment, voedingsadviezen, kledingsadviezen, mentale voorbereiding en dan maar hopen dat je het nog snapt en niet
overtraind raakt. Kortom, een steun en toeverlaat voor elke loper.
Er zullen zeker waardevolle elementen in terug te vinden zijn, maar gaandeweg heb ik geleerd er achter te komen hoe al die informatie op mezelf van toepassing zou kunnen zijn.
Lekker eigenwijs en op gevoel een aantal keren op je bakkes gaan en dan naar de balans zoeken. Dit heet praktijkervaring opdoen en daar kán je van profiteren, heet het.
De meeste veellopers en zeker ook de ultralopers onder ons hebben voldoende ervaring om hun eigen rituelen te ontwikkelen wars van algemene schema’s en adviezen en als men al iets leert dan is het van collega-lopers onder het motto hoe doe jij het nou?

Na in 1989 mijn eerste marathon gelopen te hebben, dacht ik redelijk wat ervaring opgedaan te hebben en begon het opmerkelijk te vinden dat toch nog zoveel lopers herhaaldelijk de zelfde fouten bleven maken door zich onvoldoende in te leven in alle facetten die een marathon of nog langer met zich meebrengen. Heb ik ook wel eens meegemaakt, dus dat zou mij niet meer overkomen, dacht ik. Nou is het wel duidelijk dat lichtzinnigheid en/of zelfoverschatting nogal dodelijk kunnen zijn. Het laatste zal mij zeker niet zo snel overkomen, maar lichtzinnigheid zit blijkbaar nog steeds in mijn levenservaring opgesloten en als ik wil kan ik daar op een gulle manier gebruik van maken. Ja, waarom niet, het houdt hardloopleven spannend. Zo ook op de dag van de Midwintermarathon van Apeldoorn 2005.

Na die brugmarathon in Limburg, een week geleden, was het letterlijk en figuurlijk de wonden likken. Die blaren waren ook al een gevolg van lichtzinnigheid. Ik had gewoon mijn oude schoenen moeten aantrekken en de nieuwe langer moeten inlopen.
Hoewel die blaren snel aan het genezen zijn was het een week lastig lopen op een paar harde werkschoenen. Van hardlopen is de afgelopen week niet veel terecht gekomen.
Omdat ik in juni hoop tijdens de marathon van Graubünden in Zwitserland mijn 100e marathon te lopen, even los van die ultra,s moet ik het uitgestippelde programma wel zien vol te houden. Dus de Midwintermarathon moest gelopen worden. Geen probleem. Gewoon een kwestie van mijn hakken intapen en het ene been voor de andere zetten. Doordouwen!!!!
Een mooie marathon overigens. Vroeger kwam ik hier ieder jaar. Of ik liep de Mini Marathon, of de Asselronde, of de Midwintermarathon. Ooit nog eens een keer een prachtige 3.08 gelopen op de hele afstand. Een prehistorische tijd. Het was echter alweer een aantal jaren geleden, die keer in de sneeuw, dat ik hier voor het laatst gelopen heb. Voorinschrijving vond ik niet nodig en voor de rest zou er ook wel niet veel veranderd zijn. Het zou mijn 6e hele worden.

Nou adviseren ze in de loopbladen altijd ruim op tijd naar een wedstrijd te gaan om verrassingen te voorkomen. Ben ik volkomen mee eens. Het is mij ooit eens overkomen dat ik bij een boscross nog net mijn trainingspak voor het startschot in de jurywagen kon kieperen en na afloop alsnog mij inschrijfgeld kon gaan betalen, gewoon omdat ik de weg kwijt was. Perfect gewoon. Maar goed, laten we weer terug gaan naar de marathon. Laat ik maar van wal steken.

Zwolle, zaterdagochtend 29 januari 2005.
Half negen uit bed, eten, koffiedrinken, krantje doorbladeren, buiten is mooi weer.
Eens kijken, uuuh ja ik moet nog naar de bank voor wat inschrijfgeld en een paar biertjes voor het weekend scoren. De tas is al ingepakt, met alles erop en eraan. Geen zorgen.
Nog wat rommel in huis opruimen en dan tien uur de hort op. Ik kies mijn route naar bank en winkel zo dat ik vrijwel rechtstreeks de snelweg kan oprijden. Toch wel slim van mij.
Half elf op de snelweg en binnen een half uur in Apeldoorn. Moet te doen zijn. Zo gezegd zo gedaan. Elf uur ter hoogte van Het Loo. Het gaat voorspoedig. Op naar het Orderbos.
Ter hoogte van de Soerenseweg drukte. Wat is dit nou? Het verkeer loopt vast. Vroeger kon je hier gewoon doorrijden naar de kazerne voor de inschrijving. Na een kwartier bereik ik met moeite de poort van de kazerne en dan moet ik nog mijn auto kwijt. De dienst doende militairen zijn vriendelijk en kalm. Waar was hier ook al weer de inschrijving? Ik zit in het verkeerde gebouw. Dan maar een eindje verder op. Inschrijven. Wat was ook alweer mijn chipnummer? Oh ja! Wat zegt u, is het inschrijfgeld 30 euro? Ik heb maar 25 euro op zak.
De dame vraagt of ik een licentienummer heb. Ja, maar die ligt in de auto en ik heb al zo weinig tijd, zeg ik met enige vertwijfeling. Nou vooruit we vertrouwen u, zegt de dame. Dat wordt dan 22 euro 50. Ik ben gered. Rennen naar de kleedkamers. Loop bijna Els Annegarn van de sokken. Kom onder weg vele bekenden tegen die allemaal al ‘bepakt en bezakt’ zijn. Dag meneer Euverman, zegt Jack Hendrickx, hoe maakt u het? Nou dat gaat wel, maar ik ben eigenlijk een beetje laat. Haast, haast! Omkleden. Waar is mijn tasje met speldjes nou weer?
Shit, die staat nog bij de inschrijving. Daar heb ik mijn chip uitgehaald. Rennen. Dit is je reinste tempotraining. Tien voor twaalf als een van de laatsten de kleedkamers uit, in een vlot duurloop tempo richting start om daar om vijf voor twaalf achter aan te sluiten. Pffff!Ruim op tijd dus!Waar maak ik mij toch druk om. Praatje hier, praatje daar en dan van start.
De ‘ideale voorbereiding’.

Hoe ging het dan met die marathon zullen jullie je misschien afvragen, want daar ging het toch om, of niet? Hoewel die voorbereiding er ook wel mocht wezen . Goed, met Van Morrison als muzikale-achtergrond lukt het ook nog wel wat over de marathon te vertellen.
Alhoewel de organisatie zijn sporen allang heeft verdiend kan er wel degelijk een goed woordje van af. Henk Borgmeijer als speaker, herkende mij en zag mij al rechtstreeks uit de grotten bij Maastricht komen. Geen punt Henk, je bent de beste speaker van de regio. Je hebt altijd een goed woordje voor de lopers over. Het parcours was vertrouwd en je weet dan precies waar de problemen zich in de bossen kunnen voordoen. De verzorging en de vrijwilligers waren uitstekend. De warme thee was perfect en ik heb genoten van de gesprekjes met anderen onderweg, hoewel ik enige kilometers moeite moest doen om naast Vincent Schoenmakers te komen om weer eens met hem te praten. Als je ziet hoe hij nog loopt dan kan je hem nog niet echt oud noemen en is hij nog zeker een taaie. Laat je nog niet kisten Vincent, daar ben je nog te jong voor.

Of ik nog problemen onderweg heb gehad? Nou, er zat wat in de nek wat niet lekker liep, maar zoals gezegd, doordouwen!!!! Slechts twee kleine dipjes gehad en ruim binnen de vier uur gefinishd. Gewoon een kwestie van niet overmoedig zijn. Ervaring heeft dan wel weer zijn voordelen. Nou nog iets aan die voorbereiding doen, want lichtzinnigheid wens je niemand toe of je nou een beginner bent of een gevorderde.
Thijm Konter nog bedankt voor de mentale ondersteuning, na de finish.
Organisatie van de Midwintermarathon, blijf vooral deze marathon in de winter organiseren.
Ik hoop dat het weer eens gaat sneeuwen. Men moet dan eens die bossen en heide zien.
Zonder rode sokken en op tijd zal ik er zeker dan bij wezen.

Herman Euverman.
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Het is eigenlijk wat laat om een verslag te schrijven van een wedstrijd die ruim een week geleden gelopen werd maar nu heb ik de opgave verteerd en kan verder gaan met mijn trainingen en wedstrijden.

Dit jaar begon erg goed voor me, 2X een tweede plaats dus was er hoop voor de derde wedstrijd in 2005. Heimelijk hoopte ik op de overwinning want mijn zwart beest (Mark) zou niet aan de start staan. Wel toppers zoals Wim Bart Knol, Filip Verdonck en Tom Hendriks. Gasten om zeker rekening mee te houden. Korte trainingen in de week zouden voldoende zijn. Maar dan sloeg het noodlot toe. In de vorm van een tandontsteking en heel de week antibiotica slikken. Hoewel dat niet echt goed is voor je lichaam voelde ik er toch bitter weinig van, beter nog, de pijn aan de tanden bleef uit. En door het vrij korte trainingswerk voelde ik dat de conditie goed was. Dus tevreden naar de start.
Peter haalde ons op in Bergen op Zoom, dat scheelde weer 14 km loopplezier zodat we even het parcours konden verkennen. Elke 500meter aangeduid, wel veel bochtenwerk maar prachtparcours. En zelfs een strookje langs het water, waar ik al meteen aangevallen werd door drie ganzen. Dan op naar de start. Het schot klonk en ik had me voorgenomen om 4,30min. per kilometer te lopen. In het eerste uur liep ik wat sneller en behaalde zo ongevraagd de koppositie. Dat dit snel zou veranderen wist ik ook wel. Maar ik liep op schema en het ging goed. Geen last van de tanden wat mijn grootste kopzorg was.

Zo liep ik 9 minuten per ronde. Goed voor ruim 80 km mijn doel vandaag. Na anderhalf uur voelde ik mijn benen moe worden maar gaf niet toe. Het zal wel overgaan, dacht ik. Zoals verwacht werd ik gepasseerd door Wim Bart. In het tweede uur van de wedstrijd wisselden we nog dikwijls van positie maar rond het derde uur nam Wim Bart het commando over. Even later kwam ook een rustig gestarte Filip opzetten. Hij was ook op temperatuur gekomen. Want het was frisjes, om niet te zeggen koud. Men voorspelde zelfs winterse buien.
Ik bleef mijn tempo gelijk houden en kreeg na drie uur weer wat last van de maag. Overgeven zonder dat er iets uitkwam. En de darmen werkten ook al tegen. Ook Filip had daar weer last van want meerdere malen wisselde ik de derde plaats in voor de tweede omdat hij een sanitaire stop moest houden. Na drie uur was het dan mijn beurt. Dat ging allemaal erg snel maar weer kwam er niets uit. En de benen bleven maar loodzwaar aanvoelen. Toch wou ik niet van opgeven weten. Tot we het vierde uur zouden ingaan. Normaal begint dan de wedstrijd pas, maar voor mij zou dat bijna het einde betekenen. Bij het oplopen van het zandpaadje verzwikte ik mijn voet. Ik voelde het wel maar schonk er geen aandacht aan. Het deed immers geen pijn. Tot 200 meter verder op het bruggetje ik even uit gleed op een gladder stuk en meteen voelde ik een stekende pijn in de onderkant van mijn scheenbeen. Ik wist het al meteen, het was over en out. Ik probeerde nog wat te wandelen maar het hielp niet. Na 4,15 uur wedstrijd en met amper 52,500 km in de benen moest ik mijn mooie derde stek verlaten en mijn broers voorbeeld volgen en ook uit de wedstrijd stappen.

Jammer voor zo’n prachtorganisatie. (Sorry Peter). . (Sorry Peter). Hij na 25 km. Drie wedstrijden in drie weken tijd vol gas geven zal er ook wel voor iets tussen zitten maar het doet toch pijn om een wedstrijd te moeten staken voor het eindsignaal. Gelukkig is het en zes urenloop zodat mijn afstand toch nog telt want bij opgave van een marathon heb je zelfs geen tijd staan en telt deze niet.

Nog even dit, in de week na de wedstrijd moesten er 6 tanden getrokken worden,(3 weken later volgen de volgende reeks) dus wat weg is kan ook niet meer lastig zijn. Men is dus reeds gewaarschuwd…

Kloek Patrick
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
De Croon midwintermarathon vind ik één van de mooiste marathons. Een prachtige route door bos en heide, door de Apenheul en villawijken van Apeldoorn. Het is zeker geen gemakkelijk parcours, met vele kleine klimmetjes en lange stukken vals plat. Maar evenzo zijn er ook lange afdalingen. Kortom, een afwisselende, verkeersvrije route met soms mooie vergezichten.

Het is de derde keer dat ik start in de Croon Midwintermarathon. In 2003 was het erg koud met sneeuw, hagel en ijzel en vorig jaar was het vooral winderig met veel regen. En dit jaar zijn de weergoden ons goed gezind. Van (mid)winterse omstandigheden is vooralsnog geen sprake. Maar eenmaal op weg valt de koude mij (notoire koukleum) toch tegen. De eerste tien km houd ik mijn handen, ondanks mijn handschoenen, diep in mijn mouwen terug getrokken. En gaande de wedstrijd wordt ook mijn gezicht ook steeds kouder. Onder het lopen heb ik daar weinig last van, maar na de finish heb ik moeite met articuleren. En de laatste kilometers loop ik weer eens met koude voeten. Dus wat mij betreft kan het voorjaar niet snel genoeg komen.

Voor de start heb ik wat met Ben Mol staan kletsen over zijn ervaringen in 24-uurslopen. Ik wil in Apeldoorn mijn eerste 24-uur lopen en dus is de kennis van een crack als Ben altijd welkom. Maar evenzo zijn de daarover verschenen artikelen op Ultraned van Anton Smeets zeer leerzaam. Dan volgt al snel het aftellen en samen met Lex de Boer kom ik een minuutje later over de startlijn. Op een drukke marathon als de Croon Midwintermarathon is het na de start altijd lastig je weg te vinden. Veel mensen lopen nog te kletsen, lekker breed naast elkaar. Maar dat hoort erbij. Dat kletsen wordt straks, evenals de drukte, wel minder. Na een kilometer of twee haal ik Vincent Schoenmakers bij. Met hem heb ik even gekletst over zijn Zes uur van Steenbergen. Hij liep daar, met zijn ruim 65 jaar, bijna een PR! Even verder een praatje met Rob Steiger. En zo hop ik van de één na de ander. Ubel Dijk is het volgende kletspunt en waarna Jack Hendrickx volgt. En dan zijn we al bijna vijf km onderweg. Die eerste vijf km gaan, door al dat geklets, in ruim 26 min. Te langzaam naar mijn zin. Dus versnel ik. De volgende vijfjes gaan gemiddeld in net iets minder dan 24 minuten. Ondanks de heuvels en stukken vals plat gaat het als een trein. De laatste tijd gaat het eigenlijk steeds wel erg lekker. En ook nu weer.

Het lange rechte stuk langs de provinciale weg gaat in het begin wat traag, een stuk vals plat, maar eenmaal over de top gaat het zalig lang naar beneden. Een heerlijk stuk om te ontspannen. Aan het einde scherp rechts af, een eind omhoog tot de bekende scherpe bocht naar links en waar we weer naar beneden kunnen rennen. Aan het eind ervan duiken we de Apenheul in. Die zit vol met venijnige klimmetjes. Nu valt het nog wel mee, maar ik weet van vorig jaar dat straks, in de volgende ronde, die klimmetjes zeer vervelend zullen zijn.

Buiten de Apenheul lopen we, gescheiden door een hek, samen met de Asselrondelopers naar de finish. Zij hebben hun 28 km erop zitten, maar wij moeten nog een ronde van 15 km. Eerst over een golvend fietspad door het bos. Er heerste vooral rust in het bos. Er zijn maar weinig lopers in mijn buurt. Wel hoor ik hier en daar wat zingende zwarte mezen als teken dat het voorjaar er aan zit te komen. Ook hoorde ik een paar reebokken roepen. Het lijkt net het blaffen van een hond. Verder heerst er rust.

En ik draai nog steeds lekker en haal nog steeds mensen in. De klimmetjes laten zich nu goed voelen, maar na een klim komt steeds weer een afdaling waar ik de verloren tijd weer goed maak. Af en toe haakt er iemand aan, meestal maar voor eventjes. Vanaf kilometer 35 echter loopt er steeds iemand vlak achter me. Ik geef het tempo aan, hij volgt in hetzelfde stap ritme. We lopen zo gelijk op dat ik af en toe omkijk om me er te van vergewissen dat er inderdaad iemand achter me loopt. Als we weer op de provinciale weg komen zie ik al snel het 36 km bord. Vanaf nu worden alle kilometers aangegeven. Ik klok ze en zie dat ze nog steeds in ongeveer 4:40 gaan. Prima, dat wordt weer eens dik binnen de 3:30. Dan de gevreesde Apenheul. Weliswaar geen aap te zien, maar toch wordt het daar knap lastig. Peter Bentage uit Duitsland, de man die al een kilometer of vijf vlak achter me loopt, komt naast me lopen. Hij zegt iets over een ‘Teufelstreppe’. Hij bedoelt daar vast het lange rechte stuk omhoog naar de finish mee. Ik antwoord niet, ben te druk met mezelf bezig. Ik probeer mijn tempo te handhaven, maar het gaat moeilijk. Toch zet ik door. Als we de Apenheul verlaten nog 800 m omhoog, over Peters ‘Teufelstreppe”. Halverwege staat Marijke met een paar vrienden om me aan te moedigen. Dat geeft weer wat kracht voor de laatste honderden meters. Speaker Borgmeijer ziet me al aankomen. Op zijn bekende wijze roept hij me toe: En daar, is dat Theo de Jong, is dat nr. 167? Ja, ja, het is Theo de Jong. Theo, Theo wat ga je hard, meer dan 15 minuten sneller dan vorig jaar. Maar ja, wat wil je, met zo’s achternaam blijf je jong”.

Ik hoor hem met plezier aan, 3:25:46 is voor mijn doen dan ook een snelle tijd waar ik blij mee ben. Dan krijgen we de medaille omgehangen en, veel belangrijker, een flesje sportdrank aangereikt. En dan, na wat geklets op een drafje naar de kazerne en lekker onder de hete douche, heerlijk.

THEO DE JONG
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Als een meute twijfelaars die de weg kwijt waren, zo liepen 75 marathonners over de brug bij Stein, steeds maar heen en weer. 12 keer heen en 11 keer terug over de grens, trap op en helling af, keer op keer. Ze liepen de E314 Border Bridge marathon.
De start was onder de brug in België, de finish bijna op de brug in Nederland. Voor de start met zijn allen “lang zal die leven” zingen voor Han Frenken. Hij is, tezamen met de gestroomlijnde Stein ultra-organisatie, de onvermoeibare organisator van ‘anders dan andere’ marathons, zoals deze E314 Border Bridge Marathon. Han en consorten, bedankt!!
Na de start snel naar de trap, 50 treden omhoog, dan op de brug richting Nederland. Daar volgde een steile, onverharde afdaling. Vervolgens weer onder de brug door en steil omhoog naar de doorkomst met verzorging. Doodvermoeiend waren na die steile klim de paar honderd meter vals plat op de brug, vals plat van het meest valse soort dat je je maar kunt voorstellen. Maar op de brug, lekker voor de wind terug naar België. Daar dan een lange lus naar beneden onder de brug door, dan weer de 50 trappen omhoog enz. enz. En die ronde moesten we 11,5 keer lopen omdat Han zijn marathonleeftijdverjaardag (prachtig scrabblewoord, zeker 15 keer de woordwaarde) vierde.

De eerste ronde was een opwarmertje en gelijktijdig een soort inspectieronde. Het werd me snel duidelijk dat het geen gemakkelijke marathon was. Maar toch ging het lekker, na twee ronden van dik 18 minuten volgden rondetijden van ruim 17 minuten. Het leukste vond ik steeds weer de steile afdaling. Daar denderde ik naar beneden om daarna weer de steile helling op te kruipen. Die helling vond ik veel zwaarder dan de trap op Belgisch grondgebied.
Na een ronde of drie, vier besef ik dat er weer eens een tijd van onder de 3:30 inzit, en dat op dit zware parcours. Tempo handhaven is daarvoor noodzaak. Daarbij is Henry Okkersen een goed richtpunt. Hij is snel gestart en ligt na vier ronden ruim drie minuten voor. Als ik de brug nog af moet loopt hij er, aan de andere kant van de snelweg al weer op. Maar na ronde vier begin ik heel langzaam in te lopen. En dat stimuleert enorm. De afstand tussen hem en mij wordt elke ronde kleiner. Als ik nu de helling afschiet is hij nog niet eens op de brug. De volgende ronde kijk ik hem al bijna in de rug. En in de laatste ronde loopt hij nog maar 300 m voor me. En ik loop sneller. Langzaam, eigenlijk veel te langzaam kom ik dichter bij. Nog 100 m, nog 60, nog 40 m. We zijn bijna bij de afdaling. Daar zal ik hem pakken. Maar, 30 m voor de afdaling kijkt hij om, ziet mij en schiet, als door de bliksem getroffen naar voren. Ik erachteraan, maar 40 meter goed maken op 300 m is te veel gevraagd. Hij redt het, ik net niet. Hij wordt 13de ,ik 14de van de 75 lopers. Toch niet gek voor twee van die ouwe kerels. En met mijn tijd van 3:28:54 ben ik zeer tevreden.

Na de finish brengt het busje ons naar de warme douche en daarna naar het Sociocentrum waar een pastamaaltijd wordt geserveerd. Daar worden ook de winnaars in het zonnetje gezet (het wordt met steeds dezelfde winnaars wel eentonig) en wordt het inleggeld aan de Stichting Down’s Syndroom overhandigd. Ruim 700 euro, lang niet gek. En als de 69-jarige Horst Preisler is gearriveerd, wordt hij gehuldigd voor zijn 1000ste officiële marathon!

Al met al een leuke marathon met al die grensoverschrijdingen. Wie had eigenlijk zijn verplichte identiteitsbewijs bij zich?

THEO DE JONG
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]