Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
19 jun 2018
Zugspitz Ultratrail 2018
15 jun 2018
Ultra Fiord 2018
3 jun 2018
GTLC 105 km 2018
31 mei 2018
Keufelskopf Ultra
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
* December
* November
* Oktober
* September
* 26 sep 2005: Mijn 150ste marathon...en hoe nu verder?
* 26 sep 2005: Trail du Condroz of 14 muren van Hoei
* 26 sep 2005: Trail des Quatorze Murs
* 26 sep 2005: Vervolg van Ria Buiten in haar Rondje Nederland
* 20 sep 2005: NIEUW PARCOURS BEEKSE MARATHON NOG WAT ONWENNIG
* 20 sep 2005: Ria Buiten voorbij de helft in haar ‘Ronde om Nederland’
* 20 sep 2005: Oranje Boven Boot Marathon, veel bochten en veel muziek.
* 19 sep 2005: Ultra Marathon de la Grande Traversée des Alpes
* 18 sep 2005: Spannend tot het einde
* 17 sep 2005: TJONGE, WAT EEN GEZELSCHAP!
* 16 sep 2005: De kop is er af ...
* 15 sep 2005: Startnummer 55 : Jo Schoonbroodt verraadt zijn leeftijd ...
* 13 sep 2005: Zal het een beetje gaan ja...
* 13 sep 2005: Philip Verdonck en Inge Van Bergen opnieuw de beste in Mergellandmarathon
* 13 sep 2005: 75 km solo met z'n tweetjes ...
* 12 sep 2005: GE ZIJT GOE BEZIG
* 12 sep 2005: Dijkenloop en de Run
* 7 sep 2005: Verslag van Paul Kamphuis over zijn Tour
* 6 sep 2005: "Ik heb genoten van een wonderschone en goed georganiseerde marathon."
* 5 sep 2005: Ultratrail Tour du Mont-Blanc
* 3 sep 2005: “Pom pom pom, we gaan een blokje om”
* 3 sep 2005: Kraftloppet ofwel "De Krachtloop" te Finspang (Zweden)
* 3 sep 2005: Patrick Kloek in de ING Brussels Marathon
* 1 sep 2005: WO EINST DIE DAMPFLOCK SCHNAUFTE
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van September 2005
 

Deze titel vraagt om een uitleg, want deze vraag houdt nogal wat in. Niet voor u hoor, maar wel voor mij. Wat bedoel ik met deze vraag? Wel op 18 september 2005 liep ik mijn 150ste marathon. Later kom ik terug op deze vraag. Nu volgt eerst een terugblik op een periode van bijna 13 jaar marathonlopen met bovenstaande bekroning, afgelopen zondagmiddag in Hilvarenbeek, tijdens de 26ste uitgave van de ‘Beekse Marathon’.

Op 18 april 1993 liep ik mijn eerste marathon. Uiteraard zoals zovele mensen in Rotterdam. Nadat ik deze marathon had uitgelopen, had ik zoiets van, is dit nu alles? Niet negatief bedoeld hoor, maar meer een vraag…. Dus daarom ook nog in het najaar de marathon van Amsterdam gedaan. In dit eerste jaar, had ik dus 2 marathons gelopen. De eerst volgende jaren bouwde ik het aantal langzaam op. Het 2de jaar waren het er 3, het 3de liep ik er 4 stuks. Het 4de jaar kwam ik tot 5 marathons. Eind dit 4de jaar, 1996 stond ik op 14 stuks en toen kwam het idee om het aantal marathons uit te bouwen naar 25 stuks, het leek mij toen een mooi aantal.

In 1997 zou het dus logisch geweest zijn om er 6 te lopen, maar het werden er 10. In het daaropvolgend jaar haalde ik de 25ste binnen maar collega lopers hadden mij al verteld, jij stopt niet bij 25 en ik geloofde dat zelf ook niet. Dus beloofde ik mijzelf daarna, de 50 te halen en dan zou ik echt stoppen! In het najaar liep ik letterlijk en figuurlijk een blessure op en zodoende kwam ik niet verder dan 5 x 42,2 kilometer. Inmiddels was het 1999 en dat jaar werd afgesloten met het aantal van weer 10. In 2000 ging ik 12 maal van start en ook 12x door de finish.

Overigens, eind dat jaar liep ik de 50ste, maar stoppen, ho maar! Collega’s vroegen, nu door naar de 75, ik antwoordde;” we gaan maar gelijk door naar 100, want daar draait het toch op uit”! In 2001 werd het aantal flink opgevoerd, met maar liefst 18 stuks werden het er aanmerkelijk meer dan tot nu toe gebruikelijk was. In 2002 nog een ‘paar’ meer, 23 maal ging ik dat jaar door de finish. 2003 was goed voor 20 deelnames, met als hoogtepunt in het voorjaar mijn deelname aan de Rotterdam Marathon. Dit was namelijk mijn 100ste marathon. Een mijlpaal in een hardloop carrière. Maar wie dacht dat de honger was gestild. Nee dus! In 2004 waren het er ook weer meer dan twintig, 21 om precies te zijn.

En nu, op 18 september is het de 17de van dit jaar. Als je al deze aantallen bij elkaar optelt dan zijn dat er precies 150 stuks. Voor de marathon een indrukwekkend aantal. Daarnaast was ik in 2002 ook van start gegaan in de Brabant Marathon in Etten-Leur maar wegens de zeer zware storm, die tijdens de race op kwam zetten, is deze wedstrijd na de eerste van de twee ronden afgelast. Hetzelfde overkwam ons in de Mid-Zomeravond-Marathon van Diever in 2004. Helse wolkbreuken, donder en bliksem noopte de organisatie, om hier ook na twee van de vier ronden, de koers af te breken. Voor beide races gold toen, een terechte beslissing. Niet spelen met de veiligheid van de deelneemsters en –nemers, soms vergeten wij atleten dit wel eens en gelukkig zijn er dan mensen die voor ons de juiste beslissing(en) nemen.
Voor alle duidelijkheid, deze twee’ halve’ heb ik dus niet meegeteld!

De slechte momenten
De meeste races verliepen voor mij gunstig. Maar ik zou niet eerlijk zijn, om niet te bekennen dat er ook een aantal zijn geweest, die op z’n zachtst gezegd zeer zwaar waren en waar ik veel bij heb afgezien! De Maasmarathon van 2000 was er zo een. De herinnering staat in mijn geheugen gegrift. Waarom, wel onze zoon René liep hier zijn 7de marathon, hij was toen 14 jaar oud. We zouden tot half koers samen lopen, maar zijn tempo lag voor mij duidelijk te hoog en het was die dag behoorlijk heet. Na 18 kilometer was ik al aardig opgebrand en liet hem maar gaan. Bij het halve marathonpunt was mijn kaarsje uit en op!! Ik besloot toen om uit te stappen, ik was bezig met mijn 45ste marathon en kreeg ineens het idee, dat ik met 44 uitgelopen marathons best tevreden kon zijn, maar……, bij de aldaar aanwezige verzorgingspost vroeg ik hoe ik zo snel mogelijk bij de aankomst kon zijn. Met de bezemwagen werd mij verteld; “en wanneer komt die” vroeg ik.

Een van de aanwezige personen belde met die ‘beruchte’ wagen en gaf even later door, over goed 20 minuten en ik stond er al een stuk of tien. Ik heb nog een kleine 10 minuten staan wachten en ben toen weer maar gaan (hard)lopen. Waarom? Ik weet het tot op heden nog niet! Op naar Maastricht, daarna terug naar Visé, waar ook de start was gegeven en ben dan uiteindelijk gefinisht, totaal uitgewoond en met een gevoel van……! Vult u zelf maar in! Op dat moment, vond ik het lopen van marathons absoluut niet leuk!

Maar een paar weken later was de kater verdwenen, toch gingen er nog enkele maanden voorbij, voor ik weer aan de start stond van een twee-en-veertiger. Nog zo’n memorabel evenement was de Marathon van Parijs in 2003. Daar er in het voorjaar een paar marathons wegens slecht weer niet door gingen moest ik, om dat jaar in Rotterdam mijn 100ste te lopen, uitwijken naar onder meer Parijs. Deze was één week voor de race door de Maasstad. Maar in de week voorafgaand aan dit evenement, werd ik plotseling ziek. Griep zal het wel geweest zijn. Ik heb deze marathon uitgelopen en stond een week later nog steeds ziek, aan de start van Rotterdam. Deze heb ik dus ook beëindigd maar door die ziekte, voelde het nou niet bepaald aan als een jubileum.

De Maas en Waalse Dijkenloop in 2004 werd afgewerkt bij een temperatuur van tegen de 30 graden en…… , geen schaduw. De warmte zorgde voor een uitputtingsslag en meerdere malen die dag stond ook ik op het punt om op te geven. Ik heb het niet gedaan maar was er wel dicht bij……! De Maasmarathon van 2005 was er ook een om niet te vergeten. Wat was het geval? Weken lang was de temperatuur redelijk om te hardlopen. En op de ‘dag van de arbeid’ 1 mei was het 30 graden en het was dus ploeteren mede gezien het feit, dat we niet de tijd hadden gehad om in deze temperaturen te trainen. Dit was een marathon, waarvan ik me later afvroeg, was het wel verstandig om die te lopen?

Treurig is zonder meer het volgende verhaal. Op een troosteloze zaterdagmorgen in december 1999 om halfzes vertrokken naar Bad Honnef in Duitsland. Dat ligt achter Bonn ongeveer 350 km rijden. Dit om de Siebengebirge marathon te lopen. Ik was samen met dorpsgenoot Jack Hendrickx. Toen we eenmaal Bonn voorbij waren en naar later bleek, de verkeerde afslag hadden genomen, was onze kans verkeken. Om een lang verhaal kort te maken, we konden het niet vinden! Om 10.00 uur was de start en om 10 voor 10 waren wij op ongeveer 12 kilometer van de startplaats. Te laat! Ik heb toen de auto aan de kant gezet en na de nodige krachttermen……, zijn we toen maar huiswaarts gegaan en waren hier om 2 uur. Dik 700 km gereden en geen meter gelopen, onvoorstelbaar!!

De mooie momenten
De eerste, de mooiste zonder twijfel…. , waarom? Wel, je weet wel waar je aan begint, maar niet waar je eindigt. Je hebt er zoveel voor getraind en in de week vooraf aan de wedstrijd slaan de zenuwen toch toe. Heb ik wel voldoende getraind, kan ik het wel aan 42 kilometer lang hardlopen. Maar als eenmaal op een bomvolle Coolsingel in Rotterdam het startschot heeft geklonken dan…. , dan zijn de wedstrijdzenuwen plotseling weg. Dan is het zover dan denk je maar aan een ding, geen woorden maar daden is het devies. Mijn doel was finishen en als het even kan binnen 4 uur. De wedstrijd, mijn eerste marathon is begonnen! Je gaat mee in de massa, niet wetende wat je de komende uren gaat beleven.

Ik probeer me zo goed mogelijk te concentreren, maar het is moeilijk. Ik ben op weg met een berg emoties, denkend aan Fleurtje, een van onze overleden honden, die mij op het spoor van hardlopen heeft gebracht. Samen renden we vaak door de uitgestrekte bossen. Ook het feit dat ik hier nu liep, een jarenlange droom was eindelijk werkelijkheid geworden. Je bent een van de deelnemers aan een topmarathon.

Na goed 33 kilometer de marathon was nu echt begonnen, maakte ik de balans op. Ik zat nog op schema om binnen de 4 uur terug te zijn op de Coolsingel. Maar het begon toch wel zwaar te worden, geeft niet prentte ik mij in. Het is niet zo maar een loop nee het is de MARATHON, mijn eerste en ik ben van start gegaan en zal hem uitlopen ook!
Toen ik dan de Coolsingel opdraaide en de duizenden toeschouwers me de laatste 500 meter naar de finish toe schreeuwden, toen sloegen de emoties weer toe! Hier loop ik, ik ga het halen, over enkele minuten, kan ik zeggen, ook ik heb een volwaardige marathon gelopen. Het moment, dat ik de finishpoort passeerde en de klok op 3.56.56 stil stond was het af. Ik kreeg mijn eerste marathonmedaille uitgereikt en besefte toen nog niet, dat er nog heel veel zouden volgen. De eerste weken na die gedenkwaardige 18 april 1993 leefde ik, dank zij de beroemde marathoneuforie in een roes.

Later dat jaar liep ik in Amsterdam mijn tweede marathon en vond dat het wat sneller mocht dan die eerste. De gehele dag was het regenachtig in onze hoofdstad maar ik liep in die stromende regen op 26 september aanmerkelijk sneller dan in de Maasstad. Hier stond de klok stil op 3.31.58. Ik was er dik tevreden mee, 25 minuten eraf gehaald. Dat smaakte naar meer!

Marathon Eindhoven 1996, hier liep ik mijn beste tijd ooit op de marathon. Op nieuwe schoenen nota bene! Zaterdag gekocht en 24 uur later stond ik er mee aan de start. In een regenachtig Eindhoven, finishte ik in een voor mij prachtige tijd van 3.28.51. Onder de drie en een half uur. 17 mei 1998 was ook een schitterend moment, wat dacht u van het volgende. De Marathon van Utrecht stond op de kalender en niet alleen voor mij! Ook voor onze – op dat moment - 12 jarige zoon René. Hij was er goed voor getraind en we hadden ook een medische keuring laten doen. Het moment, dat de man door de finish ging, iets voor mij, was voor ons beiden ook een toppunt. Later zou hij meer dan eens bewijzen, dat de lange duurlopen geen problemen voor hem opleverden.

Die eerste marathon ging in 4.06 en de 12de deelname aan een marathon op 16 jarige leeftijd ging in 3.17! We hebben samen aan de start gestaan van alle 13 marathons die hij heeft gelopen én uitgelopen. Een ongekende weelde voor een vader, dat u dat maar weet! Evenals alle trainingsuren die we samen hebben gemaakt. In oktober a.s. zullen we beide aan de start staan van de Eindhoven Marathon 2005. De stad waar hij nu studeert aan de TUE. Hij zal aanmerkelijk eerder bij de finish zijn dan ik, maar dat gun ik hem van harte. Kortom, een gouden joch.

Midwinter Marathon Apeldoorn 2000, was ook een speciale voor mij. Deze was op 5 februari en laat dat nou net mijn verjaardag zijn! Het is toch uniek, om op je 49ste verjaardag je 41ste marathon te hebben gelopen. Ik heb het gedaan, samen met mijn zoon. 18 september 2005, de 150ste allemaal uitgelopen! Daar ben ik dankbaar voor, dat ik de gezondheid had en heb om dit allemaal te doen. Ook dank ik hierbij mijn vrouw Willeke dat ze het mogelijk gemaakt heeft om dit allemaal te doen. Deze 150ste was dus in Hilvarenbeek onder de rook van Tilburg. Dit dorp verstopt tussen de bossen een rustig plattelandsdorp waar om 11 uur op de Vrijthof het startschot werd gegeven voor een 10 km loop een halve marathon, een 30 km en de 42.

Het waren 4 dezelfde ronden met elk een verschillende afstand en zo was er voldoende variatie in het parkoers. De keerpunten lagen op verschillende plaatsen op het parkoers, dit om aan alle exacte afstanden te komen. Na afloop kregen we ter herinnering een grote fles bier, gebrouwen in de plaatselijke brouwerij en ik werd door de speaker gevraagd om uit te leggen wat het is om 150 marathons te lopen. Ik heb het publiek in het kort datgene verteld wat ik hier heb opgeschreven. De laatste vraag van de speaker was “ zien we je hier volgend jaar weer terug, en ik antwoordde “ ik denk het wel”!!!

Daarnaast zijn er talloze marathons geweest, die tijdens het lopen minder leuk waren, maar die dat achteraf na verloop van enkele uren wel werden! Bijvoorbeeld marathons die in de warmte werden gelopen, dan spreek je over temperaturen van 25 tot 33 graden. Geen klein bier zou ik denken! Als je er mee bezig bent is dit een zware opgave, maar als het eenmaal achter de rug is en je kijkt er later op terug, valt het meestal wel mee! Hetzelfde voor de marathons die bij winterweer werden gelopen, zoals meerdere malen die van de Midwinter in Apeldoorn. In de sneeuw, de regen, temperaturen onder nul, ijs en ijskoud werd je ervan. Maar je wilde die medailles en je wilde in de uitslagen opgenomen worden en je wilde vooral…… , niet opgeven!

Motivatie
Motivatie om marathons te lopen, hoe kom je eraan en hoe behoud je dat? Het eerste is niet zo moeilijk, als je eenmaal met de loopmicrobe bent besmet. Ook ik ben via kleine afstanden eerst naar de halve marathons gegaan. Begonnen in 1984 en pas in 1993 liep ik de ‘Hele’. Ik had dus een goede basis opgebouwd. Ook ik wilde toen eens dat hele circus rond die magische 42 kilometer meemaken, de spanning vooraf, de hectiek rond een topevenement vlak voor de start. Het startschot, de meute in beweging.

Met voorop de wereldtoppers, iedereen die is gestart met een bepaald doel voor ogen, de dramatiek die een marathon nu eenmaal met zich meebrengt. En de overwinningen, want niet alleen de eerste wint. De eerste wint het topevenement. Maar iedereen die de finish haalt, is a winner!! Voor het tweede, hoe behoud je de motivatie, ja, dat ligt wat moeilijker. Het moment, dat je elke keer weer een finishlijn passeert geeft de nodige voldoening. De euforie is, na zovele aankomsten wel een beetje verdwenen. Door het vaak achtereen lopen van marathons, gaat je snelheid nu eenmaal omlaag. Dus het streven om een nieuw PR te lopen, moet je maar vergeten. Ook is de klok niet meer die tegenstander die het bij de eersten wel was. Het heilig moeten presteren gaat er een beetje af.

Wat daarentegen wel blijft is, dat je nooit weet wat er gaat komen……! Elke marathon is een avontuur op zich en ik heb nooit de fout gemaakt om van tevoren te spotten met de wetten van de marathon! Nooit het lot tarten en nooit denken, oh dat doen we wel even! Nee goed trainen en zeker het geheel niet onderschatten, het is de basis van het succes.

Alpe d’ Huez
Een loop, die eigenlijk niet thuis hoort in het marathonwereldje, maar die ik hier toch wel wil vermelden is de bergloop Alpe d’ Huez. Een onvergetelijke ervaring is dat geweest. In 1995 heb ik die gedaan. Start in Bourg d’ Oisans in het hartje van de Alpen en in één ruk over een van de beroemdste bergen uit de Ronde van Frankrijk. Wat een indrukwekkende beklimming was dat! Vertrokken op goed 760 meter hoogte en via de 21 haarspeldbochten over een 14 kilometer lang traject, met een gemiddelde stijgingspercentage van 8%, naar de top van Alpe d’ Huez op meer dan 1800 meter hoogte. Toen ik daar de finish overging met de wetenschap, hier heb ik vandaag gelopen, hier, waar al die beroemde wielrenners uit de historie van de Ronde van Frankrijk, ook hun zweetdruppels hebben laten vallen en hebben afgezien. Waar (wieler)vreugde en -verdriet heel dicht bij elkaar komen. Toen ging er iets door me heen! Onbeschrijflijk….. , dit moet u ook eens doen!

De dag ervoor had ik het parkoers met de racefiets gereden. Dat waren dus twee beklimmingen over deze grote Alpen col in twee dagen. Je zou voor minder doen. Als nadien tijdens marathons het wegdek omhoog gaat, denk ik er altijd aan: je hebt Alpe d’ Huez ook gedaan. En dat helpt!

Vraag
Nu, nog even over de titel van dit epistel, de grote vraag: Hoe nu verder? In eerste instantie heb ik die vraag opgeschreven om er zelf over na te denken! Wat wil ik nog, op marathongebied? Stoppen met het lopen van marathons…? In geen geval! Minder marathons gaan lopen? Is te overwegen, zal moeilijk zijn. Doorgaan op hetzelfde niveau is een optie maar…. , ik zie de laatste tijd meer op tegen het vervoer naar de wedstrijden en niet zozeer tegen het lopen van die 42 km. Ik zit voor mijn werk al veel in de auto. Een andere mogelijkheid is, om wat minder dagen te trainen. Nu gemiddeld 12x op 14 dagen. Ook dit zal moeilijk worden, want ik ben verslingerd aan dat ‘verdomde’ lopen! Sinds 1993 al meer dan 50.000 kilometers gelopen!

En de tank is nog lang niet leeg, maar ook ik kan er niet omheen: de jaren gaan tellen, hoe dan ook…! Maar ik heb een prachtige opvolger, zijn naam: Rene Joosten.

Dion Joosten



 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
De trail du Condroz of ook genoemd de 14 Muren van Hoei (B). Eerst was deze trail 75 km en dit jaar zou het 50 km worden maar dit werd een tijd geleden al gewijzigd in de marathonafstand. Het werd mijn vierde marathon deze maand. Eerst de marathon van Beneden-Leeuwen waar het heel warm werd. Ik liep 3 u 47 min, de start was te snel en na 23 km kreeg ik mijn eerste inzinking terwijl de temperatuur op liep. Ondanks dat werd ik eerste bij mijn nieuwe categorie: Mannen 50. De week erna de Mergellandmarathon, mijn thuismarathon, door mijn achtertuin. In mijn ogen een van de mooiste marathons van Nederland. Ik snap nog steeds niet dat 15 km verder in Visé in België er zoveel deelnemers starten en in Meerssen moet men, ondanks de perfecte organisatie, steeds vechten om voldoende deelnemers te krijgen. Mijn thuismarathon werd helaas alleen maar een goede training in het afzien. Ik liep er met rugzak en eigenlijk was het parcours daar niet geschikt voor daar er te veel lange stijgingen waren. De week daarna Bobbahnmarathon in Thüringen (D). 1000 hoogtemeters over het biathlonparcours en de Rodelbaan. Een hele zware die ik bijna helmaal samen liep met Han Frenken. Maar nu dus de Trail de Condroz, georganiseerd door René Depas en vrienden, ook organisator van de eenmalige, meerdaagse Trail des Chateaux enkele jaren geleden. We waren met 15 deelnemers daar er enkele kilometers verder een trail werd gehouden over 33 km. Samen met jos Vrancken was ik er naar toe gegaan. Na de start liep ik op een tweede plaats. Ik besloot toen wat snelheid te minderen daar de nr 1 Raphael Brabants (B) was en deze voor mij niet onbekend is. Met hem kan ik me niet meten. De wedstrijd bestond uit 2 rondes van 21 plus km met in iedere ronde 7 muren. Na 1,8 km kregen we de eerste muur en dat viel al vies tegen. Ik bleef mijn eigen tempo lopen en werd ingehaald door enkelen. Het bleef bergop lopen en de ondergrond was onverhard. Elke ronde hadden we maar 3 km asfalt. De afdalingen waren ook moeilijk daar je steeds moest uitkijken waar je liep i.v.m. de scherpe stenen en de boomwortels. Bergaf verloor ik veel tijd daar ik bang ben om te vallen ( de leeftijd??). Op km 12 was een drankpost met alleen water. Dit was van te voren bekend dus daar had je rekening mee kunnen houden. Ik had een bidonhouder bij me. Sommige beklimmingen waren zo steil dat je moest wandelen. Na de 6-de beklimming was de afdaling zo steil dat je bergop op dezelfde helling sneller zou zijn dan bergaf. Ik passeerde de halve marathonafstand in 1 u 53 min en pakte hier mijn eigen flesje met drinken en begon aan ronde 2. Jos had ik ingehaald maar hij bleef op afstand volgen. Toen ik de drankpost op 21,1 km verliet kwam hij net binnen. Tijdens de eerste beklimming van de tweede ronde dus de 8-ste muur, werd het een stuk zwaarder. Het was best wel warm in het bos en mijn voeten begonnen pijn te doen op de stenen. Ik had gaiters over de schoenen en had het idee dat de voeten te weinig ventilatie kregen. De volgende muren werden steeds zwaarder. Ik keek regelmatig om maar zag niemand. Ik verwachtte Jos eigenlijk maar hij was schijnbaar nog niet hersteld van de Trail de Mont Blanc. Ik moest stoppen i.v.m. mijn voeten. Ik stroopte de gaiters omhoog en dat voelde een stuk frisser maar de voeten bleven pijn doen. De laatste beklimmingen kon ik alleen maar wandelen maar in de achtergrond kwam niemand. Na de laatste beklimming kon ik weer mijn tempo herpakken en ik finishte in 4 u 3 min 58 sec op de vierde plaats. Winnaar was Raphael Brabants (B) in 3 u 5 min. In de Ardennen is hij bijna onklopbaar op de Trails maar in Meerssen werd hij ook al 6-de op de marathon.

In totaal waren het 1200 hoogtemeters over 36 km onverhard terrein en 6 km asfalt. Jos was ook helemaal kapot gegaan en finishte in 4 u 26 min. Hij liep er zijn 50-ste marathon/ultra en ik mijn 193-ste. De inschrijving was 5 Euro en na het finishen kregen we voor 3 Euro bonnen om iets te drinken of eten. We waren alle twee best wel tevreden daar het heel zwaar was. Van de 15 deelnemers waren er 7 gepland of ongepland uitgestapt op de halve marathonafstand. De organisatie was perfect maar helaas maar weinig deelnemers. René en zijn mannen zijn van plan volgend jaar een meerdaagse (3?) wedstrijd te organiseren en elke dag de marathon maar met net zo 'n parcours als vandaag dus ....... Maar ik ben dan paraat. Nu weer effe herstellen en op naar Eindhoven, met rugzak.

gegroet Henk Sipers Maastricht
http://www.adventure-runner.tk

 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
2 jaar geleden trakteerde Rene Depas ons op de voortreffelijke 3 daagse Trail de Chateaux. (44Km op vrijdag, 56 op zaterdag en zondags eerst 16 en daarna nog eens 6 met finish boven op de Citadelle). Vorig jaar moest hij noodgedwongen een stapje terugdoen (probeer het maar eens te regelen voor 3 dagen) en mochten we de Trail du Condroz over 75 Km lopen.
Voldoende signaleurs en mensen om drankposten te bemanden zijn moeilijk te vinden. Daarom dit jaar slechts een marathon die 2 maal een ronde van 21 Km omvatte. Niet zomaar een rondje maar een ronde met een grote R. 7 hellingen liet hij meetellen als Mur, analoog aan de Mur van Huy. De helling in de aanloop naar de eerste en de laatste naar de finish telde hij gemakshalve niet mee al zou menige Nederlander daar al moeite mee hebben.
Veel bos en plekjes waar normaal fanatieke wandelaars hun weg vinden.
Vooraf een negatieve opmerking. Niet aan het adres van Rene maar aan een andere organisatie. Zij bedachten dat op hetzelfde moment ook een Trail in de Venen moest plaatsvinden. Een 33 Km tocht nabij Xhoffrai bekend van de 80Km nacht Trail. Jammer genoeg trokken zij alle potentiële deelnemers naar zich toe. Zonde. Hierdoor waren er slecht 16 vooraanmeldingen waarvan er 8 niet kwamen opdagen en 4 na inschrijvingen.

Ik had met Henk Sipers afgesproken om 12 uur. Iets te laat was ik bij hem. Het verkeer werkte mee en ruim op tijd waren we in Hermalle sous Huy waar Rene ons al aan de ingang van de parking stond op te wachten. Hij had een leuk tentje geregeld dat al bevolkt werd door zijn vrienden. Deze zouden hem ondersteunen bij de verkoop van drank en zoals in België gebruikelijke worst op brood (sausice). Een vriend zou iets later arriveren op de fiets. Hij had de route helemaal gemarkeerd met oranje (ik zou eerder zeggen oker) pijlen punten en kruisjes.. Langzaam druppelde de eerste andere medelopers binnen, als eerste Raphaël Brabants met zijn collega Michel. Nog een vriend van Rene arriveerde met een heuse computer. Dat waren we niet gewend. Normaal hield Rene alles bij in een schriftje!!!!

Om 14:00 uur hield Rene een korte speech waarbij Raf als vertaler diende. En 4 over 2 waren we weg. Een groepje van 12 mensen. De eerste honderden meters als een compact groepje aangevoerd door Raf en Henk. Zodra de eerste meters omhoog gingen begon Raf zijn kunde te demonstreren gevolgd door William Vincent en daarachter Henk. Het gat werd snel groter. Ik liep in een klein groepje daarachter aan. De eerste Mur na 1,6 Km over 800m. Nog geen problemen. Alles liep vlot achter elkaar naar boven. Na een stuk plateau komt een gevaarlijke afdaling. Aangezien Henk al zijn 4e marathon deze maand loopt en niet zo’n goede afdaler is op moeilijk terrein heb ik hem weer vlak voor mij. De 2e Mur na 4,6 Km over 800m. Voor mij beginnen ze te wandelen en ik haal eerst Henk in en dan bijna de nummer 3 (Gregory Bilocq). Ik wordt gegroet en krijg de vraag of ik ook had meegedaan aan de Foulée Verte. Ja dus, zo iets moois laat je niet gemakkelijk schieten. Hij had ook meegedaan. Het gezicht kwam me al bekend voor. Pascalle Heijmans komt in haar lichtvoetig stijl voorbij dansen en laat ons snel achter zich. Het wordt vlakker en Gregory laat mij ook achter zich. Hij is tenslotte ook 20-30 jaar jonger. Een tweede jonkie komt snel voorbij en sluit aan bij Gregory. Na een langere afdaling een leuk stuk langs een beek komt Mur 3. Ik loop langzaam in op de 2 jonkies die aan het wandelen zijn. Vlak achter mij Henk en Michel. Boven zijn de 2 jonkies weer snel weg. Een stijl stuk omlaag en weer langs een beek. Ik denk dezelfde als eerst. Tweemaal door een zijbeek. De eerste staat gelukkig droog en in de 2e liggen grote stenen. Dan Mur 4, de gemakkelijkste. Maar hoe kom ik daar? De beek moet overgestoken worden en die is behoorlijk diep. Via een aantal gladde stenen bereik ik de overkant en klim op een houten half vergane vlonder. Ik begin aan de klim. Weer loop ik in op de jonkies. Zij slaan rechts af en weg zijn ze. Op het vlakke stuk en de steile met kleine kiezelstenen bezaaide afdaling hebben ze afstand kunnen nemen. Ik zal ze niet meer ze zien. De drankpost, bemand door de fietsende vriend van Rene, zijn zoontje en daar een vriendje van. Alleen water, maar dat smaakt goed. Ik begeef me op pad. Henk is ondertussen gearriveerd en vult een flesje. De 5e Mur is vlakbij. Maar ik twijfel even of ik goed loop. Het gaat zo lang vlak. Ik houd even in om Henk te laten bijkomen. Gezamenlijk lopen we naar het begin van Mur 5. Ik mag als eerste omdat ik tot nu toe sneller omhoog ging. Door een speling van het licht, de herfst kleuren en de gekozen kleur van de verf ga ik in een bocht rechtdoor. Fout. Ik zat naast het pad en Henk roept me terug. Hij neemt gelijk afstand. Zo snel gaat dat. Boven gekomen begint Henk er aan te sleuren. Met moeite volg ik. Een lange afdaling volgt. We komen weer bij de grote weg en dan scherp naar links en stijl omhoog. Mur 6. Le Plus dur. We hebben er 14 Km opzitten. Ik blijf rennen terwijl Henk al wandelend omhoog gaat. Halverwege passeer ik hem. Eenmaal boven heeft hij me snel bijgehaald en weer gepasseerd. Er volgt een mooi stuk. Ergens langs een afgrond liggen grote blokken steen. We komen op een kleine asfaltweg. Henk voorop. Ik op 100m en 100m achter mij Michel en daar weer achter Alain Aerts. Bij een klein restaurant slaan we rechtsaf en begint een snelle afdaling. Na een paar honderd meter gaat het echt steil omlaag. Henk is al snel niet meer te zien. We bevinden ons in Ombret Rawsa. Via een klein tunneltje komen we aan de andere kant van de grote weg. Hier begint Mur 7. Als eerste een trappenpad waar Henk weer vlak voor me zit. Daarna nog een hele klim verder omhoog naar en door het bos Tier d’Olne. Een afdaling naar een boerderij. En rechtsaf langs de N90. Op dit pad bevindt zich nog een leuk knipje. Henk loop langzaam uit en Michel en Alain langzaam in. In Hermalle sous Huy blijkt Henk 1 minuut voor te zijn (1:53 tegen 1:54). Ik hoef echter niet te drinken en kan gelijk achter hem aan. Een jonkie en Pascalle zijn gestopt. Ik lig dus op positie 5. en begin te dromen. 5e in een marathon! Op de asfalt is Henk beduidend sneller en al snel zie ik hem niet meer. Regelmatig kijk ik achterom. Ik ben niet zo bang dat Michel me inloopt maar Alain heeft de ervaring van de Tour du Mont Blanc. Ik verwacht hem ieder moment langszij. Ik begin aan Mur 8, dezelfde als Mur 1. Halverwege blijf ik met mijn rechter voet ergens achter hangen. Een vreselijke kramp schiet in mijn linker been. Ondanks de pijn loop ik door. Moeizaam en langzaam. Boven gaat het weer en ik heb slechts af en toe een pijn scheut. Als ik Henk voor me zie probeer ik te versnellen. Fout. Nog geen 10 m verder sta ik abrupt stil van de pijn. Mijn linker been is massief hard van de kramp. Ik probeer te rekken. En langzaam trekt het weg. Ik strompel verder. Michel komt langs. Problemen? Kramp. Oké en verder gaat hij. Alain komt langs. Kijkt bezorgt. Problemen? Kramp. Ook hij vervolgt zijn weg. Weg droom van een 5e plek. De afdaling gaat moeizaam. En de klim van de 9e Mur langzaam. Ik krijg wat meer tijd om om me heen te kijken en zie dingen die ik de eerste ronde niet zag. Mur 3 was op zich niet moeilijk, maar nu als Mur 10 wandel ik omhoog. Wederom over de gladden stenen over de beek en Mur 11. Gemakkelijk? Nu niet dus. Ik arriveer bij de drankpost. De zoon van Rene probeert me duidelijk te maken dat ik 5e ben en ik probeer hem duidelijk te maken dat ik 7e ben. Als ik mijn weg vervolg zie ik de volgende loper de stijle helling afkomen. De fietsvriend van Rene komt me tegemoet en maakt een foto. Hij draait zich snel om en fietst naar het begin van Mur 12. Wederom een foto. Ik probeer omhoog te rennen, voor de foto. Maar na 3 meter moet ik de poging al staken. Na 10 m is de achtervolger al bij me. Maurice Collignon. Ergens in de 60.We wandelen samen een stukje omhoog, maar Maurice kan sneller terug te beginnen rennen. Op het plateau blijf ik weer ergens met mijn voet haken en de kramp slaat toe in beide benen. Verder gaat het. Lange afdaling en nu pas zie ik dat links van mijn een soort grubbe is en aan de ander kant ook een weg loopt. Mur 13. Langzaam wandel ik omhoog. Het tempo over het plateau is behoorlijk laag, vind ik, en het verbaast me dat bij een lastig aangegeven punt ik een loper scherp naar rechts zie afslaan terwijl we schuin naar rechts/rechtdoor moesten. Ik kan hem niet goed herkennen maar vermoed dat het Maurice is. Voor roepen is hij te ver weg en als ik op het betreffende punt kom is niemand meer te zien. Dan volgt de asfaltweg en de steile afdaling en wederom sta ik aan Mur 7 nu Mur 14. Als ik moet uitwijken voor een auto blijf ik bijna met een voet hangen aan het spoor van een tram of trein baan die hier ooit heeft gelopen. Het gaat goed. Ik wandel de trappen op en ben verbaasd dat voor mij een loper omhoog strompelt. Michel. Hoe gaat het? Slecht. Ik moedig hem aan met de woorden: Ach nog een beetje omhoog en dan alleen omlaag en snel ben ik voorbij. Zonder spijt. Toen ik kramp had werd ik ook voorbij gesneld. De afdaling naar de boerderij, ik hoor vreemde en ook bekende geluiden. Ik kijk om me heen en er zitten 10 tallen ganzen op het land links van mij. (voor de kenners: grijs, met zwarte nek en witte veren onder de snavel). Bij de bocht naar rechts kijk ik achterom. Michel volgt toch rennend. Maar tussen hem en mij in loopt Maurice! Had ik het toch goed gezien daarboven en heeft hij zich verlopen. Ik krijg vleugels. Ik weet hoe snel hij mij daarboven achter zich liet. Ik pers al het mogelijke eruit. Af en toe kijk ik achterom. Wordt de afstand kleiner? Ja. Kan ik het lang genoeg volhouden? De muur van het kasteel. Leek alles tot nu toe langer te duren als in de eerste ronden, hetgeen natuurlijk ook zo is, nu lijkt het sneller te gaan. Ik heb de oren gespitst. Geen geluid van voetstappen. Het kasteel. De boerderij. Linksaf en 100 m tot de grote weg. Op het eind kijk ik om. Geen loper. Slecht 150 m tot de finish, Ik heb het gehaald in 266 minuten en 39 seconden en 6e in het algemeen klassement. Henk was bijna 23 minuten sneller. Raf bijna 80!!! Michel wordt laatste en heeft in de laatse 2 Km toch nog 5 minuten prijs gegeven.

Ik pak mijn tas uit de auto en ga douchen. Raf waarschuwt voor het koude water, Henk is net klaar en zegt niets. Met moeite krijg ik mijn kleren uit en sta naast het stromende ijskoude water me te wassen. Even afspoelen en op weg naar een welverdiende Chinay brune. Mijn 50e marathon zit erop. Gezamenlijk drinken we wat en om een uur of half 9 gaan we naar huis. Jammer dat er zo weinig mensen zijn. Bij de Trail van de venen zal het nu gezellig zijn, maar ja. Ik heb liever hier gelopen bij een persoon die zoveel energie in een goede leuke loop heeft gestoken en geholpen werd door een handjevol sympathieke mensen.

Rustig rijden we naar huis. Ik ben vroeg thuis maar besluit toch naar bed te gaan. Ik vat bijna geen slaap, maar uiteindelijk lukt het toch. Omstreeks 12 uur ben ik wakker. Kramp in beiden scheenbenen! Ik ga mijn toetje eten en drink zoutwater. Buiten hoor ik nog mensen. Ik zal slecht slapen. Na de Tour du Mont Blanc was ik moe maar had ik verder geen lichamelijke ongemakken. Misschien toch niet helemaal herstelt? Een week eerder liep ik nog een 14,7 Km in een mooi tempo. Wel moe maar ook snel weer op adem. Over 3 weken is de Ultra Trail du Liege. Dan zullen we het weten.

Jos Vrancken.
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Het vervolg (zie ultraned dinsdag 20 september): Ria’s laatste dagen van het Rondje Nederland

Aanstaande zaterdag, 1 oktober, is de finish en zal Ria aankomen in haar woonplaats Biddinghuizen, nadat ze ruim 2005 kilometer heeft gelopen voor het goede doel.
Dit is een sponsorloop, van 70 km per dag, langs de grens van Nederland, om geld bijeen te brengen voor het onderzoek naar stofwisselingsziekten. Ria’s laatste week is begonnen.

Dinsdag 20 september 2005
Grote delen van de route voerden vandaag door België. Weids landschap, idyllisch kronkelende weggetjes en eeuwenoude dorpjes. ‘Het is hier prachtig, de mensen wonen hier heel vrij. Ik vind het heel prettig zo ver te kunnen kijken tijdens het lopen, aldus Ria.
Een verslaggever van Radio Zeeland liep vandaag een kwartiertje mee en zond rechtstreeks uit.
Woensdag 21 september
s Morgens ging het lekker. Het was eb, dus stevige ondergrond. Wel moest ze vaak om de golfbrekers heen lopen, dat betekent extra loopafstand op de toch al lange route. Soms ook van die harde ribbels op het strand, dat loopt niet lekker, dan toch maar door de duinen, en weer werd de route langer met nu ook klimmen en dalen.
Al met al liep ze vandaag zo’n tachtig kilometer. ’s Middag werd het vloed, dus moest ze door het rulle zand lopen. Op de veerboot tussen Breskens en Vlissingen kon ze uitrusten, maar de ruim veertig kilometer die nog volgden waren zwaar, doordat het zand steeds muller werd.
Donderdag 22 september
Vandaag een zonnige dag. Kan Ria nog bruiner worden dan ze al is? Waarschijnlijk niet. Door het vele buiten zijn van de afgelopen drie weken ziet ze eruit alsof ze zo van een Spaanse costa komt.
Mooi weer was het, zelfs eigenlijk iets te warm voor Ria. Bij aankomst in Rockanje stond er een voetenbad voor haar klaar en een bak met ijsklontjes om haar benen te verkoelen
Vrijdag 23 september
Vandaag liep Ria weer lekker. De ultralopers Prisca Vis en Simon Pols vergezelden Ria vandaag. En vanaf Maassluis liep ook beginnend ultraloper Peter Witkam mee. Al tegen drie uur kwam Ria aan in Hoek van Holland, waar kleinzoon Douglas op zijn oma stond te wachten met een cadeautje.
Zaterdag 24 september
De etappe nam z’n aanvang op de plaats waar gisteravond de stoffelijke resten van zanger André Hazes door middel van vuurpijlen in de lucht boven de Noordzee werden geschoten. Het publiek had massaal afval en lege bierblikjes op het strand achtergelaten, waar Ria vanmorgen doorheen moest. In Katwijk liep Ria dwars door, de laatste strand-km’s van, de halve marathon, die haar als tweede dame aanmoedigden. Daarom nam Ria maar een andere straat. Zo kwam ze bij de finish toch nog de ultralopers Machichy, Andre van der Zwan en zijn vrouw,Ton Epskamp, Simon Pols en Prisca Vis tegen. Van de speaker mocht Ria over haar goede doel vertellen en vervolgens duwde een man direct 5 euro in haar hand. Samen met Prisca ging ze daarna verder op weg; richting IJmuiden. Onderweg kwam ultraloper Bert de Haar spontaan water brengen. Ook stond ultraloper, Cees van der Woude, die vanwege herstel na een ernstige ziekte, nog niet mag hardlopen, op bij Duindamseslag haar te wachten. Hij had er vier kilometer wandelen voor over gehad om Ria te kunnen begroeten op het strand. Ria stelde dit gebaar zo op prijs dat ze, samen met Prisca, Cees heeft begeleid op zijn wandeltocht terug naar zijn auto bij Langevelderslag. In IJmuiden stond een groepje fans uit Biddinghuizen Ria op te wachten.
Zondag 25 september
Na het lopen van de 23e etappe in het Rondje Nederland bereikte Ria vandaag het meest Noordwestelijke puntje van Nederland (Op Texel na, maar Ria doet de Waddeneilanden niet aan).
Vandaag: 72 Kilometer strand met een duwtje in de rug van Moeder Natuur in de vorm van een stevige zuidenwind. ‘Heerlijk die wind, ik vlóóg gewoon over het strand! Gelukkig kwam ik net voor de vloed binnen, dus hoefde ik niet door het mulle zand te lopen’. Ook vandaag weer wachtte een aantal mensen uit Biddinghuizen Ria op bij de finish. O.a. twee zusjes en een broer van Ria waren er en de dorpsvoorzitter. Stanza van Nunen, van de Loopgroep Biddinghuizen liep vandaag een aantal kilometers met Ria mee.
Totaal gelopen 1587,5 kilometer. Nog te gaan: zes dagen en 417 kilometer

Feestelijke finish:
Op zaterdag 1 oktober zal Ria om 19.00 uur finishen op het Plein te Biddinghuizen. Ria vind het natuurlijk ook leuk als er ultralopers komen. O.a. Loopgroep Biddinghuizen zal Ria tijdens de laatste kilometers van haar ronde om Nederland vergezellen. De Algemene Vereniging voor Dorpsbelangen Biddinghuizen organiseert rondom de aankomst van Ria Buiten een groot dorpsfeest. Naar verwachting zullen landelijke media aandacht gaan besteden aan de aankomst op 1 oktober.
Ballonwedstrijd:
Elk kind krijgt de kans om de aankomst een extra feestelijk karakter te geven door met een ballon in de hand Ria te verwelkomen. Voor 1 euro kun je op het plein, vanaf 1800, een ballon kopen.
Die euro gaat in zijn geheel naar de stichting onderzoek stofwisselingsziekten, want de firma Bol stelt alles gratis ter beschikking. De Ladies’ Circle heeft prijzen voor diegene van wie de ballon het verst neerkomt.
Op een kleine aanvulling na, is dit een samenvatting van de tekst op Ria’s website, geschreven door Rita van Westen. Op deze website is alles uitgebreid te volgen.Zie: http://www.biddinghuizen.org/riabuiten

Prisca Vis

 

 
[ top pagina ]