Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
28 nov 2018
Trail del Cinghiale
27 nov 2018
NbmK (Amsterdam Marathon 2018)
19 nov 2018
Dagboek Spartathlon 2018
31 okt 2018
Van het grasveld in Combloux tot de finishstreep in Millau
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
* 31 jan 2006: Ultieme, intieme ultra in Schinnen!
* 18 jan 2006: Als in een warm bad ...
* 16 jan 2006: Een blaar voor Theo!
* 16 jan 2006: 4 kussen voor en na klavertje 4
* 2 jan 2006: 6 UUR LOPEN OP EEN BAAN IS SIMPELER DAN AUTORIJDEN
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Januari 2006
 
Ik ben afgelopen zondag de ultieme organisatie van een ultraloop tegen gekomen. In Schinnen werd voor ..(?) ste keer de Fat Ass Fifty georganiseerd door Ger Wijenberg.
Ik heb begrepen dat deze loop vroeger op andere locaties werd gehouden, maar tegenwoordig is het een loop “van huis uit”. Start en finish zijn gewoon bij Ger en Nadja thuis, de inschrijving is aan de keukentafel, iedereen krijgt koffie, thee en gevulde koek aangeboden en verkleden kan je in de woonkamer. Daar maakte ik gelijk even van de gelegenheid gebruik om de vele bekers en trofeeën van Nadja te bewonderen. Indrukwekkend!

De FAF is een loop van 50 km, georganiseerd in ronden van 4,17 km. Bij 12 ronden loop je dus 50 kilometer, met 10 ronden maak je de marathon vol. Ger heeft er een goed doel aan gekoppeld: alle opbrengsten gaan naar kindertehuis LEWA in Eldoret, Kenia.

’s Morgens is het zoals gewoonlijk heel gemoedelijk. Uiteindelijk zijn er 15 lopers voor de 50 km, Henk en Micha lopen de marathon, Björn en Lies zijn aan het opbouwen en lopen zo’n 30 km en Nadja traint zelf met Jos een duurloopje. Zij begint weer de voorbereidingen op het nieuwe seizoen en bovendien had ze zaterdag al 40 km gelopen! Hoezo zijn WIJ vreemd?
Niemand gaat voor de wedstrijd; iedereen beschouwt het als leuke trainingsloop. Ik zelf ook, want komende zaterdag is Apeldoorn en daar wil ik wat sneller. Vorig jaar had ik ook de week voor Apeldoorn prima gelopen in Steenbergen en de supercompensatie beviel me toen goed.
Overigens bleek dat de helft van de aanwezigen ook weer in Apeldoorn te bewonderen zal zijn.

De start van de FAF is gewoon als iedereen gereed is, Ger roept “pang” en gezamenlijk dribbelen we de weg af. Temperatuur net onder nul, zonnetje en bovenop een frisse tegenwind. Bovenop? Ja zeker, ik had het kunnen weten natuurlijk, Schinnen ligt tenslotte in het Limburgs heuvellandschap, maar de weg bleek vanaf de start flink omhoog te lopen gedurende de gehele eerste kilometer. Vooral op driekwart zat er nog een venijnig steil stukje. Daarna, om de zandgroeve (of was het mergel?), rechtsaf om vervolgens nog eens een kilometertje stevig vals plat te krijgen! Daarna weer flink afdalen, beneden twee keer rechtsaf en dan had je het rondje gehad. Voor de deur van hun prachtige hoeve stond een tafel met hete thee en cola, banaan, Engelse drop en later ook warme soep. Twee enthousiaste dames hielden op een laptop de ronden en de tijden bij, welke we later gemaild kregen.
Nadja en Jos liepen rondjes van zo’n 15 minuten, de anderen zaten net onder of boven de 20 minuten. Het parcours was behalve niet vlak, wel verhard, besneeuwd en hier en daar glad. Toch was er voor onze bescheiden tempo’s goed op te lopen. Er liepen veel Nordic Walkers en die hadden zichtbaar meer moeite met de gladheid. Ook een mountainbiker kon niet overeind blijven, maar gelukkig viel (letterlijk) het erg mee. Eerst een paar ronden gelopen met Hans (Roodzant) en Hans (Koeleman). Deze mannen lopen slechts één of twee marathons per jaar en doen het vooral voor de Comrades, waar ze trouwe fans van zijn. Zij waren uiteindelijk de enigen binnen de 4 uur, chapeau! Nog even met Simon gelopen, maar na mijn marathon (net binnen de 3.30 uur) had ik genoeg getraind en deed ik het de laatste ronden rustiger aan om te finishen in 4.14.32. Herman en Henri hadden hun dag niet en bleven deze keer net achter me. Volgende keer weer revanche. Henk liep de marathon; hij wilde niet forceren voor het Alaska avontuur van volgende week. Daarom had Han ook afgezegd. Heel veel plezier daar mannen!

Uiteindelijk was volgens mij iedereen zeer tevreden. Ger had de sauna al flink opgestookt en ik ben er heerlijk in gaan zitten, wat een weldaad. Wel opvallend dat ik na 10 minuten nog steeds totaal niet zweette, kan je toch nagaan wat een ultra vergt van je eigen huishouding. Na een paar keer onder de douche en weer in de sauna ging het beter. Ik was net Jochem de Bruin, maar ik miste de Zweedse! Voor volgend jaar heeft Ger daarnaast beloofd ook het dompelbad gereed te hebben.
Daarna met z’n allen om de keukentafel, schaatsen kijken, erwtensoep met Palm Bier of naar wens Borsj met Vodka!!! Perfect, wat gezellig. Mevrouw Okkersen (sorry, voornaam ?) had nog een aantal mooie foto’s genomen welke we ook gemaild hebben gekregen. Dank, dank.

Eigenlijk zou dit een heel negatief stukje moeten zijn, omdat anders iedereen volgend jaar er bij wil zijn en dit ten koste gaat van de intimiteit, maar misschien vinden Ger en Nadja daar een oplossing voor ? Heel veel dank voor de goede zorgen en tot eens.

Ton Aker
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Zo voelde ik mij in Genk. Al een paar dagen voelde ik al een soort spanning: ik ga weer naar een wedstrijd. Niet om te lopen natuurlijk, dat is bekend, maar om te kijken, aan te moedigen, maar vooral om al die ultralopers weer eens te ontmoeten. Ik mis ze, ik mis het sfeertje en natuurlijk mis ik het lopen.
We waren net op tijd om de marathonners de eerste keer voorbij te zien lopen. Tranen drongen zich op, oh, kon ik maar weer mee lopen. Toen Marijke zich om ging kleden voor de ½ marathon liep ik Micha tegen het lijf. En toen bleek dat konijn een knuffelkonijn te zijn. Alsof hij me nooit meer los wilde laten. Even goed met hem gepraat, maar hij had het druk. Druk met de goed geoliede machine die de LPM elk jaar weer tot een fantastisch evenement maakt met een geweldige verzorging, een heerlijk ruime en warme kantine. Zonder strenge regel loopt alles perfect. Het heeft meer van een gezellig (nee, niet gesselich) familiefeest dan van een internationale marathon wedstrijd. Gewoon grote klasse.
Daarna langs de kant om de lopers aan te moedigen. En daar kwam de een na de andere naar me toe. Om me te omarmen, te zoenen, een hand te geven of gewoon een vriendelijke schreeuw. Enkelen bleven even staan kletsen, maar daarna snel weer door. Want ze moesten toen nog een kleine 40 km. En toen liep ik Jan Scheffer tegen het lijf. Hij en Ineke hadden voor mij een foto (van mij in enkele wedstrijden) met de namen van een hele groep ultralopers. Nogmaals kwamen de tranen dringen. Potverdorie, dit soort dingen had ik niet verwacht. Jan en Ineke, bedankt, de foto komt boven mijn bureau te hangen!
Mark liep natuurlijk weer op kop. Ogenschijnlijk niet zo hard, maar 2:34:30 is natuurlijk wel erg hard. Kwam Mark me voorheen voorbij snellen als een puffende locomotief met veel harde he’s en ha’s, nu zoefde hij over het parcours zonder al te veel geluid. Kennelijk zat zijn middenrif weer goed in zijn lijf. Daarom leek het natuurlijk niet zo hard te gaan.
En ach, die Mark zou vandaag voor mij lopen. Ik bij hem op de nek en hij maar lopen. En zo won ik dan voor het eerst een marathon. Mark, vriend, bedankt.
Na de wedstrijd in de kantine bij praten. Met Henry die hier vandaag 3:20 liep, met Jaques, met Henk S. die binnenkort die vreselijke kou in Alaska gaat trotseren. Met Dick van Es die het vandaag zo moeilijk had, met Hans en Bert, met Ghilain. Met Jannet, die hier in Genk haar eerste PR van het nieuwe jaar liep. Als ze onderweg geen vreemde mannen had staan kussen was ze nog sneller geweest. En natuurlijk met Ben die hard op weg is naar nummer 500.
Ik heb genoten van een prachtige dag, van prachtig weer, maar vooral van prachtige mensen. ’s Avonds was ik helemaal kapot, maar dat heb ik er graag voor over. Allemaal hartstikke bedankt.

Theo de Jong

viridis provider planet.nl
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Een blaar voor Theo!

Memorabele dag vandaag. Mijn wederoptreden!
We gaan niet teveel zeveren over het verleden, iedereen weet wat er aan de hand was.
Het was zondag, het was koud, het was Genk.
Dus ideaal voor een “showke”.
Den deal met de coach was: “als ge onder de 2h50’ loopt dan zijn we weer op goede weg, de rest is meegenomen”
Het is 2h34’30’ geworden, dus we hebben veel rest meegenomen.
Voor mezelf had ik uitgemaakt dat ik vooral Theo zou meenemen. Na zijn hartproblemen stond hij er terug, weliswaar aan de kant. In gedachten liep hij met me mee, ik wist alleen niet dat gedachten op het laatste een kleine 70kg zouden wegen. Hij zat precies op mijne rug.
Je hebt niet genoeg superlatieven om Genk te beschrijven, vèèl meer dan “gesselich” zoals de Hollanders het zouden zeggen. Gewoon de max, niets meer en niets minder.

Nadat ik er vier keer op rij gewonnen heb, heb ik eindelijk mijn beloofde praatje met weduwe Persoons gedaan. Het was kort, het was onwennig, maar ik voelde de erkentelijkheid. Dat past gewoon bij deze wedstrijd. Kleine zaken, die de aaibaarheidsfactor van deze wedstrijd verhogen.

Blessuregewijs ben ik er goed vanaf gekomen. Op 6km van het einde een vrij pijnlijke kuit, waar ik eerder in de week al last had van gehad. Op 3km van het einde een blaar die sprong, klapband zoals we zeggen. Maar voor Theo had ik dit over.
Ik heb net een 17-tal km losgelopen, de buikspieren geven geen kik. Wat stramme hamstrings, nog wat gezeur in de kuit, (beter in de kuit dan van mijn vrouw), maar dat werkt de kiné wel weg. (Dat van de kuit natuurlijk!)

Nog een pluimpje voor Mark, Micha en gans het ADD-team. LPM is het beste bewijs dat je geen grootse zaken moet aanbieden om volk aan de start te krijgen. Er zijn geen toppers (oef voor mij), maar dat doet zeker geen afbreuk aan dit evenement. Deze marathon is een aanrader voor iedereen die marathons wil lopen.
Hopelijk tot volgende jaar …….en Micha, veel sterkte!

Marc Papanikitas
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Zondag 15 januari vond op de Ardennen in Olne het klavertje 4 plaats. Een pracht van een marathon waarbij volgens de organisatie 1.000 hoogtemeters overwonnen dienen te worden. Het doet met recht zijn/haar naam: een geluk er bij te mogen zijn. Wanneer ik het relaas van Theo de Jong lees, ben ik me er terdege bewust geworden van het genieten. Maar Theo komt terug! Zie bijvoorbeeld zijn reactie op de 5e plaats. Prachtig toch!

Daarnaast besef ik dat sinds mei/juni 2005 er geen wegmarathon door me gelopen is. Het zijn alle natuurmarathons, trails en meer van dit soort. Of toch één eind september/oktober 2005 in Griekenland ... Vanaf 2006 wil ik (proberen) één marathon of ultra per maand in wedstrijdverband te lopen. De teller staat inmiddels op 99 voltooide marathons + ultra's waarvan 97 procent is afgelegd gedurende de laatste 3,5 jaar. Henry Kiens, voormalig Nederlands triathlon kampioen, een fitnessmaatje en plaatsgenoot adviseerde me meer tijd en kilometers te maken in de training en minder wedstrijden te lopen omdat deze toch qua snelheid (wat is snelheid?) iets sneller worden afgelegd. Alleen ik vrees de saaiheid van veel trainen. De laatste 2 weken zitten weer op 105 km. Het is maar goed dat sociale contacten niet mijn sterke punt is. Zou een dilemma kunnen worden.

Terug naar de marathon. Ik kom ruim 1,5 uur voor aanvang en ontmoet de organisator. Volgens mij heet hij Phil. Wat me van de vorige trails bij staat, is dat ook al heb je geen voorkeur voor mannen dat je ook mannen zoent. Nou niets voor mij maar laat ik eens lekker mee zoenen. Ik ga gelijk de mist in. De Belgen kussen één keer en laat ik er nu gelijk maar 3 nepkussen van maken. Phil zegt nog: "Nederlanders kussen altijd drie keer". We lachen maar eerlijk gezegd vind ik het niets.

De start wordt een kwartiertje uitgesteld omdat het giga druk is. Prachtig die drukte ... Lange Willem spreek ik nog voor de start. Vervolgens gaat er één of maf brandweergeluid of iets dergelijks af. Blijkbaar kunnen we beginnen. Nou ben benieuwd hoe het die ene Belgische hardloper verloopt. Hij zat naast me aan de bar en bestelde een jonge jenever...

De eerste kilometers zijn dalend waardoor het tempo er van meet af aan goed in zit. Toch vervelend dat er velen maar delen van de marathon lopen. Zodoende heb je toch snel de neiging te hard te vertrekken maar vandaag wil ik eens verstandiger lopen. De tegenovergestelde tactiek van Adrie van Dijk: bij dalen gas terug nemen en bij beklimmingen stevig doorlopen. Het gaat me wonder wel af. Bij één van de eerste vervelende afdalingen vanwege de zwerfstenen passeert Jos Vrancken me als een hazewind. Hij springt van steen naar steen. Nou niets voor mij. Ik zie me al horizontaal liggen tussen die zwerfstenen. Jos had het VPRO-programma nog gezien waar de Sahara-marathon werd belicht maar daarnaast was het eigenlijk van groter importantie dat ze de situatie van de vluchtingen aldaar lieten zien. In de uitzending zag ik nog een Verosol-shirt over het scherm flitsen!

De eerste 2 rondes verliepen super. Eigenlijk is de eerste ronde een opwarmer. Deze valt nog wel te doen. Gelukkig stopten er velen na 1 ronde waardoor je meer ruimte kreeg. Het was een aantal graden onder vriespunt waardoor de zandpaden nogal glibberig en hard waren. Hier en daar waren ze zelfs nog bedekt met een laagje ijs of sneeuw.

Het valt me telkens weer op dat het afdalen op de Ardennen me moeite kost. Persoonlijk vind ik dat het tempo te hoog licht om relaxt af te dalen. Daarnaast dragen die losliggende stenen ook hun steentje bij. Gelukkig houdt de natuur geen rekening met ons hardlopers. Je hebt je gewoon aan te passen aan de omstandigheden.

In ronde twee beslis ik het tempo iets te verhogen. Op 21 km kom ik door in 1 uur en 49 minuten. Prima. Een tijd onder de vier uur ligt in het verschiet. Bij doorkomst van de derde ronde beslis ik even "grappig" te doen. Met een beker thee en een paar koekjes maak ik een buikschuiver ala Pierre van Hooijdonk. Eén verschil een grasmat beweegt met je buik mee, bij stenen ligt dit iets anders ... Een toeschouwster vraagt: "ca va". Ik op mijn beste Frans: "c'est bien". Ze moest eens weten wat er zich in mijn gedachten afspeelde.

Bij doorkomst van het 25 km voel ik me nog super. Tussen 26 en 30 km wordt het knap lastig om te blijven hardlopen maar het lukt. Deze 4 kilometers bestaan practisch uit 1 lange klim. Vervolgens het vooruitzicht van een lange afdaling. De vergezichten zijn weer prachtig. De Ardennen hebben een winterse uitstraling. Onderweg worden we gelukkig niet lastig gevallen door toeschouwers. De toeschouwers bestaan vandaag uit vooral honden, koeien, paarden en kippen. De kippen mogen gelukkig nog lekker vrij loslaten. De vogelgriep gaat hopelijk voorbij aan de Ardennen. De derde ronde sluit ik met een goed gevoel af omdat het aftellen nu echt begonnen is. Nog een kilometertje of negen. Geen eitje maar wel te doen.

Ronde vier vind ik zelf de mooiste omdat je mag grazen als een hardlopende koe in de weides. Fijn dat het gras bevroren is, voelt lekker fijn voor de voeten. Voordat ik ga grazen, loop ik eerst nog een stukje verkeerd. Een Belgische loper overkomt hetzelfde. We komen elkaar tegen. Ik sta voor een dilemma omdat er 2 lopers voor me gewoon hun weg vervolgen maar ik besluit toch te keren wat een wijs besluit is. De pijl op het 36 km punt stond links op de weg terwijl we rechts liepen. Ben ik nou zo dom? Misschien wel, een routeplanner garandeert me, na afloop, geen rechtstreekse reis terug naar Nederland. Ik heb veel van het be-Ruhr-tegebeid in Duitsland mogen bewonderen ...

Tussen 36 km en 39 km lijkt deze marathon echt meer op survivallen. Het gras is dus keihard maar nadat we klaar zijn met grazen en nog aan het herkauwen zijn mogen we een maïsland oversteken. Je verzint het niet maar ach mijn nieuwe Step One hardloopschoenen krijgen gelijk hun doping. Na deze marathon heb ik weer iets geleerd, de mais op de Ardennen wordt op klei grond verbouwd. Jemig wat zit er een klei onder mijn schoenen en over je dan pronerende schoenen of wat voor een zool er onder mag zitten. Het doet er niet. De klei onder je schoenen overheerst alles.

De laatste 3 kilometers zet ik lichtjes aan om toch te finishen in een eindtijd beginnende met 3 uur en wel 3 uur 56 minuten en een 2 handenvol secondes. Sneller dan/als vorig jaar maar in 2005 waren de weersomstandigheden anders. Dit is tevens een voordeel van trails lopen. Je eindtijd kan je bijna niet vergelijken met voorgaande edities.

Na de finish staat Phil me lachend op te wachten. Hij heeft een biertje in de hand. Ik krijg een slok. Vervolgens zoenen we elkaar 1 keer. Voldoende. 4 zoenen en een klavertje 4, toepasselijker kan toch bijna niet. Phil, tenminste als hij zo heet, vraagt of ik volgende maand de trail in Magnée ga doen. Tuurlijk, de 100ste!

Boe,

een herkauwende koe genaamd Henk Harenberg
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]