Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
14 aug 2018
Monschau Ultrarun nieuwe start
5 aug 2018
Kladno Sri Chinmoy 48 uur
3 aug 2018
Gross Glockner Ultratrail 110 km
26 jul 2018
Dappere renners gaan de snikhete Bokemei Run aan in het Westerpark!
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* 20 jul 2006: De 24 uur van Ihrhove
* 4 jul 2006: Derde Ultraloop rond Amsterdam
* 3 jul 2006: HET KAN DUS TOCH: IN ALMERE KUN JE VOOR 5 EURO EEN MARATHON LOPEN
* 3 jul 2006: Het schaartje en de geur van gebakken spek!
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Augustus 2006
 
Half juli was er voor de tweede keer een 100 mile en een 100 km bergloop in de Alpen, 40 km vanaf Salzburg, de Chiemgauer100.

Slechts zes ‘man’ deed de 100 mile met 6600 hoogtemeters, waarvan er vier het gehaald hebben.
De start is ’s avonds en er werd van te voren aangegeven dat de markering summier is en een kaart kunnen lezen dus noodzakelijk is.

Eén van deze zes 100 milers was de organisator zelf, Giselher Schneider. Zijn favoriete stratenloop is de Spartathlon en zijn favoriete trail is de Hardrock 100. Zo’n soort loop moest er ook in Europa komen, vond hij en dus organiseerde hij deze bergloop.

In ons hotel zaten nog meer doorgewinterde 100 mile berglopers. Twee Canadese stelletjes waren speciaal voor de 100 km bergloop hier heen gekomen. Natuurlijk waren we direct druk in gesprek over allerlei mooie loopjes en al snel vertelden ze dat hoe minder vlak het is, hoe liever het hun is.

De organisatie waarschuwde op de website dat er technisch lastige klimmen en afdalingen in zitten waarbij je geen hoogtevrees moet hebben.

Ook bij de 100 km bergloop werd er vanuit gegaan dat je de route op de kaart kan vinden, als de markeringen ontbreken. Want naast lintjes waren er pijlen, maar die waren van een soort (milieuvriendelijk) meel en die konden dus verdwijnen door regen.
En inderdaad de kaart bleek handig om na het verdwalen het parcours weer terug te vinden. Want afgeleid door de zorg voor een gevonden portemonnee mis je zo een pijltje
Op de 75 km is het eliminatiepunt. Na 19:00 mag niemand hier verder en dus de laatste berg niet meer op.

Volgens de beschrijving is het 100 km bergloop met 4400 hoogtemeters, verspreid over voornamelijk drie bergen, waarbij je van 700 m tot 1600 m klimt en weer daalt.

Naast rennen, klimmen, afdalen moet je soms letterlijk op handen en voeten over rotsblokken heen klauteren, m.n. de laatste berg. Benen van 2 meter zou hier wel handig zijn. Af en toe ga je over prikkeldraad heen of door een weiland en er zijn ook stukken met asfalt (7%), vooral rond de verzorgingsposten.
Het parcours gaat verder over alpine paadjes, grind, rotsen, rolling stones en een skihelling van gras die vol onbekende, maar erg mooie bloemen staat. De vlinders fladderen daar om je heen.

De luchtvochtigheid was 65-70%, dus prima te doen en aan het einde van de dag op 1600 m was het zowaar, ondanks het zonnige zomerweer, een beetje fris.

Jos Broersen had last van zijn maag en besloot, met nog 3 weken Trans Gaulle voor de boeg, bij 66 km te stoppen. Ook de ervaren Canadese ultralopers Rob en George moesten vandaag de strijd staken, in tegenstelling tot hun vrouwen die prima liepen.
En terwijl de drie heren gezamenlijk aan het bier bij de finish wachtten merkte Jos op:”Vrouwen! , je zit er ook áltijd op te wachten.”

Er werd een natuur/ trail/ erlebnislauf beloofd en die kregen we ook.
Mooie slingerpaadjes naast de ‘afgrond’, prachtige uitzichten, lekker klauteren en bijzondere flora. Leuk dus!
De sfeer was gemoedelijk en de organisatie was prima. Goede verzorging onderweg en binnen een week hadden we het dry-fit finishers T-shirt al in huis.

Prisca Vis
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
VERSLAGEN van Juli 2006
 
Even voor de duidelijkheid: je zegt dus Ihrhóve en niet Íhrhove. Het is maar waar je de klemtoon op legt. En als je in dat kleine Noord Duitse dorpje ooit verzeild raakt vergeet dan niet om de mensen te groeten met een vrolijk 'Moin'. Alle inwoners van piepjong tot hoogbejaard begroeten elkaar op deze manier daar en ik kan het weten want ik heb er in 24 uur tijd 101 rondjes gelopen op een parcours van 1621 meter.

'Is dat nou niet vreselijk saai?', is altijd het eerste wat mensen vragen aan me als ik vertel dat ik van plan ben om 6, 12 of in dit geval zelfs 24 uur hetzelfde rondje te lopen. Ook na mijn ontgroening op een 24 uur loop kan ik nog steeds volmondig stellen dat ik het in ieder geval niet saai vind maar ja, een beetje vreemd is het misschien dan weer wel. En dat maakt mij niks uit. Ieder zijn eigen ding en op 15/16 juli had ik mijn zinnen gezet op rondjes lopen in Ihrhove. Het staat qua parcours en beleving misschien wel haaks op het Pieterpad wat ik pas mocht lopen maar je bent gewoon met zoveel dingen bezig tijdens het lopen dat je geen tijd hebt om het saai te vinden. Je maakt een reis in je hoofd als het ware, en dat is één van de aspecten van het ultralopen die ik zo mooi vind want die ervaring heb ik tijdens een halve marathon bijvoorbeeld nog nooit gehad.

Vooraf had ik verwacht misschien wel een beetje te gaan hallucineren, overmand te worden door slaap of coördinatieproblemen te krijgen. Niets van dit alles. Wel heb ik 2 enorme dips gehad die mij dwongen om een kleine 3 uur rust te nemen, zonder te slapen overigens. Het was de eerste keer dat ik een poging heb gedaan om 's nachts door te blijven lopen en de slaap was dus (deze keer althans) geen probleem maar ik hoop bij een volgende poging die dips toch wandelend door te kunnen komen want dat scheelt al gauw 15 tot 20 kilometer op het totaal.

De entourage was heel eenvoudig. Een groep enthousiaste vrijwilligers van de plaatselijke atletiekvereniging Concordia hebben het wat mij betreft prima georganiseerd en ja, het is wat anders en minder professioneel dan in Apeldoorn waar vaak om kampioenschappen wordt gestreden en er waren maar 6 solo deelnemers op de 24 uur loop maar dat vond ik allemaal niet zo belangrijk. Ik wilde gewoon een keer een poging doen en of dat nou in Ihrhove, Keulen of Apeldoorn zou zijn maakte me niet zoveel uit. Voor een tweede keer ben ik nu in ieder geval weer wat wijzer geworden over bijvoorbeeld voeding en wat je allemaal wel en juist niet moet doen.

De omstandigheden waren pittig. Dat bleek ook wel uit de afstanden die Alfons Vekemans, de winnaar met 201 km, en Ineke Scheffers (129 km) liepen. Beide hebben persoonlijke records die toch een heel stukje verder liggen (240 km en171 km) Het was met 27 graden aan de warme kant, dat brak iedereen wel een beetje op geloof ik. Dat blijkt ook wel uit het feit dat ik 9 liter bronwater en 2 ½ liter cola weg wist te krijgen. Ook vond ik het parcours pittig: een stukje hobbelig gras, veel stoepjes op en af, een vervelend voetgangershekje en ook een stukje richting atletiekbaan waar groen tapijt was neergelegd wat eigenlijk het struikelen juist bevorderde. Het nadeel van het starttijdstip van 12:00 uur is dat we meteen in de hitte moesten starten. Het voordeel is dat we dan het ergste meteen wel gehad hebben. Achteraf blijkt iedereen moeite gehad te hebben met de warmte, ik hoor het in het Duits (en Zwitsers), Vlaams en Nederlands tenminste na de slijtageslag. Zelf heb ik eigenlijk geen grote problemen met de hitte. Heel veel drinken en een saharapetje op je kop wat je steeds nat houdt. Ik had mezelf voorgenomen om niet te snel te starten, niet meer dan 50 km in de eerste 6 uur te lopen. Dat ging vrij aardig. Ik liep soms een stukje op met Henri Thunissen die de 6 uur uitgekozen had of Theo Cloosterman, die het rond middernacht helaas voor gezien hield. Maar om het 2e blok weer 50 km te lopen was net iets te veel gevraagd. Op een gegeven moment besloot ik om te proberen als einddoel 100 rondjes te lopen om een richtpunt te hebben. Midden in de nacht krijg ik echter een grote inzinking die me ruim 2 uur uit het rondjescircus houdt. Daarna gaat het een tijdje weer redelijk maar dan ga ik er om 07:00 uur ’s ochtends nog even uit om een uurtje te liggen. Marina dwingt me een grote blaar op mijn rechterhiel te behandelen en een douche te nemen. Dat was het zetje dat ik nodig had en rond half negen ga ik weer langzaam beginnen wat aanvankelijk erg pijnlijk is. Toch zijn de volgende 3 uren voor mijn gevoel de beste van het hele etmaal. Het kan dus raar lopen. Om 08:30 had ik vrede met 150 kilometer als totaal maar ronde na ronde gaat het weer beter en ga ik in die 100 rondjes, dus 162 km, geloven. Om 11:30, als de zon alweer flink in kracht toeneemt, heb ik er 100 opzitten en daarmee vloeit de moraal ook weer uit mijn benen. Eén ronde wandel ik er nog maar bij en de laatste 10 minuten mogen we op de snikhete baan onze voorstelling afronden, op die manier hoeft de organisatie met het meetwiel niet zo ver te lopen voor de laatste restmeters.

Dan gaat de toeter en zit het er op en ben ik daar best wel blij mee. Net iets meer dan 165 km is het eindtotaal, ik kan er goed mee leven, zeker daar ik een paar uur eerder 150 km ook al mooi vond. Een aanslag op lijf en geest is het wel, zo’n wedstrijd. Afgelopen maandag merkte ik dat ik mentaal en fysiek toch wel diep ben gegaan. Een licht opgezette achillespees zal me voorlopig even het hardlopen beletten en mijn slaapritme was,mede door het warme weer, nog behoorlijk in de war. Verder had ik last van een ochtendhumeur wat tot laat in de avond voortduurde.

Wat de wedstrijd betreft was het grote winstpunt de periode van de laatste 3 uren. Het is ongelofelijk hoeveel je kunt als je een bepaald doel gaat stellen. Ook heb ik weinig last gehad van slaaptekort. Minpunt was dan misschien dat ik 2 keer een dip heb gehad die ik niet wandelend wist op te vangen. Dat moet een volgende keer echt beter kunnen. In ieder geval ben ik blij dat de sprong nu gemaakt is. Als volgend jaar Apeldoorn georganiseerd wordt ben ik vast van plan om daar die 165 km aan te vallen. Maar dat komt later. Eerst herstellen en dan weer wat kortere doelen nastreven.

Op mijn weblog staan nog wat foto’s. http://jvderve.web-log.nl/jvderve/

Jan van de Erve
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Bij thuiskomst afgelopen vrijdag lag het nummer voor juli/augustus van Runner's World bij mij in de bus. Snel voor het slapengaan het verhaal over Guus Smit nog even gelezen. Ik was geen vriend van Guus, hooguit een vage kennis (een paar telefoontjes, een paar e-mailtjes, een paar gesprekken vóór of na een loop), maar toch had de tragische geschiedenis op Réunion mij niet onberoerd gelaten. In veel (ultra)lopers schuilt uiteindelijk volgens mij wel een klein Guus Smitje. Ik ben daarop zeker geen uitzondering. Kortom, voldoende stof tot nadenken op weg naar Diemen.

Het is zaterdagochtend 1 juli 2006 en ik breek met de traditie van de 2 voorgaande jaren (regen en haast) (http://www.ultraned.org/n_item/f2296.php http://www.ultraned.org/V_item/f2951.php). Ik ben bijtijds vertrokken en de zon schijnt. In Amsterdam hangen posters voor een voorstelling op 9 juli 2006 van Peter en de Wolf. Muziek, die tijdens de crematie van Guus Smit werd gespeeld. Hoe toevallig! Ik ben op weg naar de derde editie van de Ultraloop rond Amsterdam. Guus zou vast ook wel eens een keertje hebben meegedaan. Het heeft helaas echter nooit zo mogen zijn. Mijn eigen deelname aan deze loop was overigens op voorhand ook niet 100% zeker. Niet volledig fit en met de Swiss Jura Marathon (http://www.swissjuramarathon.com) in het vooruitzicht had ik zo mijn twijfels. Toch maar gegaan.

Om 9.00 ging een klein gezelschap van start (waaronder een Duitser en een in Cambodja woonachtige Nederlander). Al snel liep ik alleen. Het zou voor mij een stille omgang worden, een fenomeen, waar Amsterdam een patent op schijnt te hebben (maar dan in een ietwat ander verband). Het was warm, ja, misschien zelfs wel heet. Toch leverde dat geen noemenswaardige problemen op. Ik nam ruim de tijd om rustig en voldoende te eten en te drinken. Bovendien stond er de nodige wind en was het parcours ten dele beschut. Hé, marsjes bij de eerste verzorgingspost. Alex Wijsman staat er bij. 'Marsleider' staat er op zijn badge. Hoe toepasselijk!

Het halen van de pont van 12.20 over het Noordzeekanaal wordt weer een 'mission impossible'. Dan maar de volgende, ook goed. De veerbaas van het pontje over het Noord Hollands Kanaal had het wedstrijdverloop goed in de gaten gehouden en wist mij te melden, dat ik met een beetje inspanning nog wel derde zou kunnen worden. Hij bleek in theorie gelijk te hebben, maar de extra inspanning, die daarvoor nodig zou zijn geweest, liet ik achterwege. Het parcours was nagenoeg gelijk gebleven. De grootste wijziging was vlak voor het einde. De Nescio-brug, de langste voetgangersbrug van Nederland, was in het parcours opgenomen. Op weg naar IJburg viel mijn oog op een gebeurtenis, die zich onderaan de dijk afspeelde. Was dit een behendigheidsspel, waaraan de deelnemers geacht werden deel te nemen? Was dit een demonstratie van oude Amsterdamse ambachten en beroepen? Een man zat met zijn lat te poeren in een andere man zijn gat (ik rijm, ik rijm!!). Willem Mütze was natuurlijk weer in geen velden of wegen te bekennen om dit aandoenlijke tafereeltje digitaal vast te leggen. Spontaan kwam bij mij de twijfel op over de betekenis van SV de LAT (http://www.delat.nl). Was het nu Sport Vereniging de Lange Afstand Tippelaars of Sex Vereniging de Lul Anus Techniek? Wie het weet, mag het zeggen! (Ultra)lopen: je komt nog eens ergens en je ziet nog eens wat. Deelname in 2007 van harte aanbevolen!

Waarschijnlijk ten overvloede het volgende. De Franse organisatie Courir et Decouvrir (http://www.couriretdecouvrir.com) is van plan om in de zomer van 2007 (waarschijnlijk tussen 15 juli en 30 augustus) een etappe-loop te houden over de Via Alpina (http://www.via-alpina.com) tussen Triëst en Monaco. De 1800 km en 80000 meter hoogteverschil worden onderverdeeld in zo'n 40-45 etappes. Geïnteresseerden worden verzocht zich te melden bij de organisatie.

Bram van der Bijl
anvdbijl provider xs4all.nl
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Beste Jannet,

Met stijgende verbazing heb ik je verslag: http://www.ultraned.org/n_item/f3411.php over de Buitenmere marathon van 2 juli gelezen. Het bracht me even uit mijn evenwicht, omdat het leek alsof je het gras voor mijn loopschoenen wilde wegmaaien en mijn lezing over de marathon er eigenlijk helemaal niet meer toe doet. Natuurlijk ben ik razend nieuwsgierig naar wat er over mij geschreven wordt. Je hoopt natuurlijk loftuitingen te ontvangen van medeschrijvers. We willen immers allemaal wel eens gestreeld worden.

Inderdaad gaf het een zucht van verlichting te kunnen lezen dat mijn slanke, Afrikaanse kuiten me in een jonge vent veranderen. Toch behoeft je verslag aanvulling. Misschien herinner je het niet meer precies, maar je moet geen leugentjes om bestwil opschrijven. Jouw Jos staat aan de kant en maakt een foto terwijl je hem juist gepasseerd bent. Ik loop 40/50 meter achter je en zeg tegen Jos: ‘van achteren is ze ook mooi, leuk dat je ook die kant niet vergeet’. Het was beter geweest onze gehele marathon conversatie op te schrijven. Weet je dat je me beschuldigde van te roekeloos met mijn lichaam om te springen. Dat je zei dat het een paar jaar geleden met mij helemaal uit de hand zou lopen, omdat ik veel te veel en te onstuimig liep. En dat je me zaterdag een compliment gegeven hebt omdat ik wijzer geworden ben.

In je verslag heb je ook verzwegen dat je de eindtijd vandaag onbelangrijk vind. Immers je gaat over 6 weken een wedstrijd van 100 km lopen in Leipzig en beschouwt deze marathon louter als training. Je wilt daar onder de 11 uur lopen. Ik zei nog dat je zo’n tijd gemakkelijk kunt verwezenlijken gezien je fraaie tijd in Diever vorig jaar op de 100. Je had ook moeten schrijven dat ik met nog ongeveer 5 km te gaan, heel lijzig en timide met pijn in mijn hart tegen je moest zeggen dat het moeizaam met me ging. Hierna werd je achterkant steeds kleiner, tot je als een zwarte stip de laatste bocht naar de finish nam.

Hoewel het lijkt dat ik nog steeds een sterk zwak heb voor vrouwen, zeg ik om suggesties en roddelpraat te voorkomen, dat ik een uitermate groter en sterker zwak heb voor hardlopen. Geen bedrog, valse schijn, manipulatie of dwang, maar gezelligheid, betrokkenheid en gedrevenheid bind ons, hardlopende mannen en vrouwen. Zo zit het Jannet, maar dat wist je zeker al.

Wat je niet kunt weten Jannet is, dat ik eigenlijk de voorkeur gaf aan de Guldensporen marathon op zondag in België. Die doen mee in het Marathon & Ultracircuit en graag wil ik daar mijn plaats in de top 10 behouden. Maar die dag hadden we een familiedag en dat gaat natuurlijk altijd voor. Toch ben ik graag naar Almere gereden. Vorig jaar, toen Jan van Raalte hem voor de eerste keer organiseerde, waren we al lovend. Ze hadden toen 40 deelnemers, dit jaar zelfs 64 en dat zijn allen tevreden klanten. Je hebt de sfeer goed beschreven. Wat we onderweg niet besproken hebben, maar wel erg aangenaam was, dat je meer dan de helft van het parcours in de schaduw liep, wat met de sponzen en sproeiers van de vrijwilligers toch veel verfrissing verschafte. Je schreef het al: een geslaagde dag voor 5 eurootjes. Ik denk dat daar geen enkele organisatie onder kan duiken. Zeker niet als je voor dat geld ook nog een paar slippers en een medaille krijgt. Bovendien waren er prijzen in alle categorieën. De organisatie deed professioneel aan. Bij de finish werd meteen aangegeven wie voor een podiumplaats in aanmerking kwam, zelfs stadsmarathons verzuimen dit.

Jannet, mijn rondetijden zijn: 57.34 – 58.03 – 57.02 en 59.22, totaaltijd 3.52.03. Ik lees dat jij in een negatieve split van 9 seconden gelopen hebt, maar je eindtijd zal een minuut met mij verschillen, denk ik. De totale uitslag zal nog wel op UN verschijnen.

Toch vond ik het vreemd Jannet dat jij in een temperatuur van 29° met een jas aan op het podium ging staan. Gerry, die naast je stond had een blote buik. Ik hou het op loopidealisten met een eigen stijl, waar het uiterlijk met jas of blote buik, ook nog met winnaars bekers, een schitterende belichaming is van de geest.

Vincent Schoenmakers
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]