Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
9 dec 2017
42 kilometer (en een beetje) in 42 landen (door Albert Meijer)
4 dec 2017
Bertlicher Straßenlaufe - 3 december 2017
3 dec 2017
BTS 100 Ultra 2017 (DNF, 102KM(+5936m), 23:10:53, 115KM gestopt)
26 nov 2017
Van Abcoude tot Kampen
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* 27 feb 2008: Een perfecte dag werd weer geleefd!
* 26 feb 2008: Een laaglander tijdens La Magnétoise.
* 26 feb 2008: Magnétoise: rijmt op dwaas……
* 26 feb 2008: La Magnétoise -- We hebben gewonnen.
* 25 feb 2008: Jojoën in La Magnetoise
* 25 feb 2008: Hongerklop in de Magnetoise
* 24 feb 2008: La Magnétoise ... een "ultra" ultraloop van 64 km ...
* 17 feb 2008: Het is een topprestatie zo met z’n allen dit te beleven: de sfeer, saamhorigheid, gezelligheid ...
* 11 feb 2008: Trail des Lacs, Ethiopië, februari 2008.
* 6 feb 2008: Jogger Jo's escapades tijdens de Apeldoorn marathon
* 4 feb 2008: Marrakech : 8 dagen geen biertje gedronken
* Januari
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Februari 2008
 
La Magnétoise

3 jaar geleden was het weer dat ik nog eens één van de zwaardere 60+trails mocht bekampen, die 2 maal per jaar georganiseerd worden door de vrienden van “courir pour le plaisir”. Ik liep wel nog enkele malen de klavertje-vier-marathon vanuit Olne, maar meestal was het na het vierde rondje van de marathon redelijk op als ik terug bij de chalet arriveerde. Van Olne-Spa-Olne en la Magnétoise sleepte ik ook nog een beeld mee van een zware maar mooie wedstrijd, waarin ik regelmatig een klein stukje stierf. Toch was ik nu heel ontspannen en had ik veel vertrouwen in een plezante wedstrijd, omdat de conditie me wel OK leek na de perfecte week hoogtestage in Ethiopië, begin deze maand.

Ik kon met “oud-strijder” Rik Mariën meerijden tot Olne. Omdat Rik ook rustig zijn eigen wedstrijd liep gaf het mij, onder voorbehoud van een normaal wedstrijdverloop, de gelegenheid om al wat vocht bij te vullen en wat bij te babbelen alvorens Rik binnenkwam.
We hebben in Olne nog een kwartier de tijd om ons toilet te maken en de laatste voorbereidingen te treffen, alvorens we in één van de 2 bussen een plaatsje zoeken. Ik wens de Wouter nog even proficiat met zijn prestigieuze overwinning precies 1 week geleden op de Eiffeltoren. Wouter verbaast er zich over dat ik met “gewone” loopschoenen start. Ik heb nog nooit trailschoenen aangehad en ben er zelf ook nog altijd niet van overtuigd of dit de beste keuze is. Een beetje grip vind ik OK maar grote hompen modder aan de schoenen vind ik niet zo OK. In Magnée, waar de start is, wordt in de vlucht nog wat afgegroet, wanneer rond 5 voor acht een hoorn ons op weg zet. Ik vertrek in de achterhoede en weet niet goed in welk tempo of bij wie ik moet gaan lopen. We krijgen redelijk vlug een steile afdaling te verwerken en de 200-koppige bende wordt getransformeerd in een lang lint, waar sporadisch al in de eerste afdaling dient gewandeld te worden. Ik loop even met Johan Bogaert, spartathlonfinisher 2007, maar na een plaspauze in een slappe afdaling ben ik hem kwijt. Ik maak hier en daar nog een praatje en na een half uur kom ik bij Henk Sipers, die het nog volledig ziet zitten met zijn “Ethiopië-schoenen”, die hij zelf opgekalefaterd heeft. Hij maakt er vandaag een mooi trainingske van, voor de 6 uur van Stein volgende week. Ik kom langzaamaan op temperatuur en passeer een andere Henk, den eenvoudige “schravelaer” die mijns inziens soepel loopt. De waarheid is anders want Henk heeft veel last van zijn voet, die hij amper kan afwikkelen tijdens de oneffen afdalingen. Ik schuif verder op en het eerste vervelend stuk kondigt zich aan. Een heel vettige klim waar lopen praktisch onmogelijk is en waar de schoenen een goede doop krijgen. Het zuigeffect van de ondergrond doet al een eerste aanval op mijn niet al te frisse hamstrings. Ik zit achteraan in een groepje, voorbij steken lukt hier niet, waardoor de klim in een heel matig tempo gebeurt. Wat verder in een bos kom ik onverwacht terug bij Johan Bogaert, van wie ik dacht dat hij een stuk achter mij liep. Ook Michael Lorenz, een Akenaar waar ik in het verleden al talrijke kilometers samen mee afmaalde, tref ik hier aan. Nog wat verder komen we ook bij Avelino Anthunes, de Portugese Luxemburger waarin ik tot nog toe altijd mijn meerdere heb moeten in erkennen. Ik heb het gevoel dat we een mooi groepje vormen dat wel een tijdje kan samenblijven. Als ik in een flauwe afdaling, een kilometertje verder, de rem even los, valt er echter een kloof; enkel Johan is nog mee. Het tempo dat we lopen komt redelijk goed overeen. Op de technisch iets moeilijkere afdalingen moet ik Johan telkens enkele metertjes geven, maar wij vinden het best aangenaam in elkaars gezelschap. Het gezelschap wordt nog plezanter als we bij Luc de Jaegher komen. Hij wil vandaag ook nog eens lekker lopen, maar denkt toch dat hij een tandje te veel aan het rondduwen is. Schrik om te verdwalen is de grootste drijfveer om bij zijn metgezellen te blijven. Luc schuift even met ons mee en we gekken een beetje. In een lange klim op een boerenweggetje moedigt hij mij nog wat aan. Dat deed hij beter niet want even later zijn we Luc helaas kwijt. De eerste post wordt gepasseerd in 2 uur en een half en Johan en ik lopen praktisch de ganse tijd zonder andere lopers te zien. Een half uurtje later, bij de oversteek van een drukkere weg, zien we in de verte een viertal lopers op een kronkelende lange klim. ‘Die hebben heel goede benen” oppert Johan. Ik voel het niet zo en zeg Johan vooral niet teveel naar mij te kijken. Als we bij alweer een klim, na eerst enkele mountainbikers ingehaald te hebben, het viertal van daarnet inhalen, vraag ik wie hier de ‘goei’ benen heeft. “Gij”, zegt Johan, “gij zit me hier de ganse tijd op te jagen”.
De sfeer en het lopen blijft plezant. Om beurt krijgen we wel een dipje, maar telkens is de andere daar om er een beetje tempo in te houden. We kunnen op die manier nog enkele lopers ‘remonteren’. De tweede waterpost lijkt wel een vijfsterrenbuffet. Tot onze beider verrassing zouden we ondertussen opgeschoven zijn naar plaats 8 en 9. Wij laten ons hier ook even gaan, wat Johan toch enkele kilometers parten zal spelen. Mijn beste pijlen zijn ook verschoten want de hamstrings worden geteisterd door licht opkomende krampen. Zelfs wandelen wordt door dat ellendig hoopke spieren niet geapprecieerd. Gelukkig kunnen we meestal een lichte looptred aanhouden. De extra bevoorrading is heel welgekomen, maar noch de cola noch de zoutkoekjes of banaan lossen dit probleem op. We lopen zo op een gezamenlijke finish af, als Johan plots klaagt dat het even op is. Ik zeg dat ik me niet beter voel als ik nu door ga, maar na een paar honderd meter wandelen komt mijn doodgewaand competitiebeest terug boven. Ik zeg tegen Johan dat ik terug een beetje tempo wil en Johan laat begaan. Een kilometertje verder kom ik op bekend terrein in Olne. Ben ik er bijna? Ik overweeg even om terug tot bij Johan te lopen, maar eigenlijk is het te belachelijk. Ik loop maar door tot aan de finish waar ik op Johan wacht die een goede minuut na mij daar is, beiden nog mooi in de top 10.
In de douche is het nog rustig en zelfs op de massagetafel is er nog plaats. Achteraf de verdiende couscous met worst en de overmaat aan Leffe. Een perfecte dag werd weer geleefd!

Edwin
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Een laaglander tijdens La Magnétoise.

Vele mooie en stoere woorden zijn er over La Magnétoise 2008 al geschreven,dus zal ik maar bij een bescheiden impressie laten,even bescheiden als mijn eindtijd was.

Een zeer drukke werkweek gehad.
Met de fiets gevallen.
Toch maar naar Olne.
Ontmoet aldaar Johan en Paul.
Johan kent frans en dat is handig.
Overnachten in kasteel Wigemont.
Een onrustige nacht met koortssigheid.
Toch maar van start.
Lopen tussen Magnée en Olne.
1890 meter hoogteverschil en de rest.
Met de bus naar de start.
De chauffeur die even niet weet waar naar toe.
Stoere mannen en vrouwen aan de start.
Veel rugzakken en camelbags.
Dan gaat het eindelijk gebeuren.
Heuvels,steile heuvels.
Afdalingen,steile afdalingen.
Blaffende honden op boerenerven.
Pratende lopers,hijgende lopers.
Roze stippen op palen en het wegdek.
Verkeerdlopende lopers!!!
Paden met kleine keien,paden met grote keien.
Illegale vuilstort in een fraai landschap.
Modder,water en vette klei.
Tot over de enkels in de klei en maar balanceren.
De zon breekt door.
Warmte en vochtgebrek.
De eerste lentevlinders.
Wandelaars en nieuwsgierige paarden.
Moutainbikers en racende quads op een bospad.
Een kapot gereden bospad door houthakkers.
De laatste drinkpost en de sprong over een beekje.
Er doorheen zitten in het laatste dal.
Iets teveel zelfmedelijden.
Herpakken in de slotfase van de laatste klim.
In 9 uur 11 finishen in een kakkelend chalet.
Na gedane rust is het goed autorijden.
Een kettingbotsing in de Roermondtunnel ontlopen.
Veilig thuis gekomen.
Een bijzondere dag,een bijzondere loop.
Een aanrader!!!

Herman Euverman.
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Magnétoise: rijmt op dwaas……

Loopplezier is absoluut mijn motto. Maar heel af en toe kost het mij wat moeite om het plezier van een loopje in te zien. Afgelopen zondag was een van die zeldzame gevallen. Wat was namelijk het geval. De Magnétoise, 64 kilometer ruige trail met een kleine 2000 meter omhoog stond op het programma. Alles was perfect. Het weer was grandioos om te lopen. Het was een parcours om van te dromen. Ik weet ook wel dat ik niet echt gebouwd ben om dartelend als een hinde de heuveltjes in de Ardennen op en af te vliegen. Maar ik beleef het meeste plezier aan die loopjes waar ik echt hard voor moet werken en die dus niet echt op mijn lijf (ook al kun je op dat grote lijf van mij heel wat schrijven) geschreven zijn. En mijn vorm was (dacht ik….) erg goed. Ik had een maand geleden nog klavertje 4 in hetzelfde gebied gelopen waarbij ik op 4 bekertjes water in 4:06 binnen was. Ik heb de afgelopen periode heel regelmatig een loopje gedaan en heb het gevoel dat het met mijn conditie wel goed zit. Ik heb zelfs afgelopen woensdag nog een oefenloopje gedaan met de echt snelle jongens. Hierbij liep ik 32 km in 2:20 uur, terwijl ik nog de hele tijd kon blijven praten. Dus ook mijn basissnelheid is redelijk. Dus ik dacht dat 9 km/h (zeg maar een dikke 7 uur) een heel realistisch doel voor dit loopje was.

Dus dat moest welhaast een garantie zijn voor vele uren grandioos loopplezier.

Nu denk ik dat ik inmiddels wel genoeg ervaring heb om te weten dat je bij het lopen nooit de garantie hebt dat het allemaal perfect gaat. Ik ben er dan ook van overtuigd, en heb hier ook altijd naar gehandeld, dat je gewoon op je gevoel moet lopen en niet persé moet proberen een bepaald tempo te lopen. Maar zondag zat ik toch steeds stiekem te denken: “dit wordt een heel verrassende tijd”. Dit blijkt inderdaad achteraf ook het geval te zijn maar toch op een andere manier dan ik gedacht had.

Supergemotiveerd stond ik zondagmorgen om 5 uur naast mijn bed. Als ascetisch sportman had ik zelfs de voorkeur gegeven aan het op tijd naar bed gaan, boven het bestuderen van deep throat. Als ik op kantoor niet zou kunnen meepraten zou ik mijn collega’s wel de mond snoeren met een mooi relaas over mijn sportieve escapades. Dus na een stevig ontbijt kon ik richting Maastricht om Henk Sipers en Roger Kempinski op te pikken. De reis naar Olne ging uitermate voorspoedig totdat ik vertelde dat het nog maar 15 minuten was en ik dus precies op dat moment de oprit naar de verkeerde autoweg nam. Maar met hulp van de gps en mijn stuurmanskunst kon dit, onder dekking van de duisternis, nog redelijk in goede banen geleid worden.

Mooi op tijd in Olne kon het ophalen van het startnummer gecombineerd worden met het begroeten van vele goede bekenden. Volgens de lijstjes van de voorinschrijvingen waren er zo’n 190 enthousiastelingen aanwezig. Het overgrote deel heel van hen ging met behulp van 2 stadsbussen de reis naar het startpunt in Magnée ondernemen. Ik vond het trouwens absolute humor dat de stadsbus zich verreed, dus zo stom was het verlopen van mij vorig jaar dus toch niet geweest.

Ik schat dat de afstand tussen Olne en Magnée een kleine 8 kilometer is, toch hadden ze het terugtochtje voor ons lopers tot 64 kilometer kunnen beperken.

Bij de kerk in Magnée kregen we in perfect Frans een uitleg over de markering van de route dus niets stond een leuk dagje in de weg. ’s Morgenvroeg had ik Wouter Hamerlinck al met zijn vouwfietsje de berg op zien vliegen. Dus hij was perfect opgewarmd en kon ook als een pijl na het verstommen van de startsirene wegsprinten.
Om dat het eerste stuk omlaag gaat was ook ik heel snel weg. Ik ben immers niet ervaren genoeg om te weten dat je rustig moet starten. Nu ben ik wel een fan van bergaf lopen, mijn voeten zijn dit echter niet. Dus echt soepel ging het niet. Of om het anders te zeggen: soms ben ik een enorme stommeling. Ik had van de heren medici het vriendelijk verzoek gekregen om het deze maand een beetje rustig aan te doen. Nu kan ik niets met dit soort vage termen, maar achteraf denk ik dat zij 4 loopjes ( 60, 43, 45 en 64 kilometers) niet als rustig aan doen beschouwen. Kortom na een kilometer of 5 wist ik weer dat ik links ook een voet en een enkel had en rond kilometer 13 zat mijn linker enkel helemaal vast. Afwikkelen was volstrekt onmogelijk. En dit had ik helemaal aan mijzelf te danken. Met iedere stap werd ik hier dan ook fijntjes op gewezen. Gelukkig had ik mijn gps mee en wist ik dat ik nog maar 51 kilometer voor de boeg had. Stel je voor dat ik een stappenteller gehad had, dan zou het leed echt niet te overzien zijn geweest.

Mijn normaal gesproken goede humeur had hier wel enigszins onder te lijden. Bergaf deed pijn en bergop deed zeer en de vlakke stukken hadden ze vergeten. Het kostte me zelfs echt moeite om te genieten van de geweldige uitzichten. Ik werd vrij snel bergaf ingehaald door Roger en Erwin. Toen kwam er een vlak stukje en kon ik even een normale pas maken en haalde ik die mannen meteen weer in. En toen ging het weer omlaag en kon ik definitief afscheid nemen. Even later kwam Bram van der Bijl met soepele tred langs. Ondanks mijn ellende beleefde ik er veel plezier aan om Bram zo langs te zien vliegen, ook al realiseerde ik mij op dat moment dat Bram dus ruim voor mij binnen zou zijn en dat vanaf dat moment de voedselporties een stuk kleiner zouden worden. Dus zo goed als het ging ben ik richting de eerste verzorgingspost (km 24) gehobbeld. Heerlijk Spartaans met alleen water. Dit was tevens een van de weinige mogelijkheden om uit te stappen. Ondanks alle ellende heb ik dit echter geen moment overwogen. In dit kader speelde ook mee dat ik al bij de start een heel mooi functionsshirt gekregen had met heel groot op de rug “Magnétoise 64 km”. En ik ga echt niet lopen met een shirt als ik de wedstrijd niet uitgelopen heb. En dit shirt zal ik zeker met veel trots en plezier gaan dragen en het zal mij soms ook gaan helpen om mijn verstand te gebruiken.

Een paar kilometer hierna kreeg ik gezelschap van Mark de Boer. Ook bij Mark liep het op dat moment niet echt lekker. Ik denk dat Mark in zijn verslag de strekking van hoe wij ons toen voelden heel treffend weergegeven heeft.
Gelukkig begon Mark op een gegeven moment weer wat beter te draaien terwijl ieder steentje dat ik tegen kwam mij op niet mis te verstaande wijze op de voordelen van rustig in- en loslopen wees. Ik wist dat ergens achter mij Henk Sipers zat en ik dacht dat Henk maggiblokjes had. Dus dacht ik dat ik wellicht door mijn lichaam te belonen met zo iets smerigs als een blok maggi in je mond mijn geest kon verleiden om het signaal van mijn voet niet meer door te geven. Helaas had ik mij vergist en had Henk juist nu zijn maggiblokje vergeten. Zo goed en zo kwaad als het ging ben ik doorgehobbeld naar de tweede verzorgingspost ( circa km 44). Inmiddels hadden we ook gezelschap gekregen van Wim de Kwant. Ik dacht even dat ik in een fata morgana beland was, bij deze post stonden koekjes, zoutjes, powerbars en Cola. Ik weet nog steeds niet wat er met mij gebeurde maar ik kwam om de hoek en zag op 50 meter voor mij een heel aardige dame met een 2 liters fles Cola. Op dat moment was alle pijn weg en dacht ik jij bent voor mij. Ik neem aan dat het duidelijk is dat ik het hier over de cola heb! Het naar binnen schudden van die fles ging een record tempo. Het boeren daarna duurde heel wat langer. Binnen een minuut was ik een totaal ander mens. Ik weet nog steeds niet wat in de Cola zat maar ik kreeg mijn goede zin weer terug en kon zelfs weer ouwehoeren. Henk ging aan de slag met het bestrijden van zijn hongerklop en samen met Wim ging ik weer rustig door.
Ik kon mij de route nog redelijk herinneren en wist dat er nog een paar zware stukken kwamen maar dat er ook nu wat meer stukken zouden komen die wat minder een aanslag op mijn voet zouden zijn. Als de zuigmodder in de buurt van Banneux niet te veel roet in het eten zou gooien zou ik net onder de 8 uur binnen kunnen zijn.

Ook al waren er officieel maar twee verzorgingsposten, ik meende mij te herinneren dat er rond km 55 nog een derde post stond. Inderdaad was dit het geval. En naast water, Cola en zoutjes hadden ze hier ook bier en wijn. Niettegenstaande het feit dat dit er wel erg aanlokkelijk uitzag vond ik dat ik vandaag even geen traktatie verdiend had.

Het was uiteraard knap van mij dat ik mij nog veel van de route kon herinneren. Maar soms kwam die herinnering ook een beetje laat. Op een gegeven moment moeten we, ik schat een 800 meter, bergop door een riviertje. Heerlijke rotsen en water en toen we bijna aan het einde waren herinnerde ik mij zomaar dat er ook op 5 meter naast het riviertje een gewoon pad liep.

Uiteindelijk kwam ik na officieel 7:56:01 op een gedeelde 72e plaats aan de finish. Ik kan nu allerlei verhalen op hangen; ik wilde binnen 8 uur lopen, ik ben als 72e van de 190 binnen gekomen, ik heb rustig aan gedaan, tijd is niet belangrijk, uitlopen telt etc. Maar dit is allemaal gelul.

Het echte verhaal is: ik ben ongelofelijk stom geweest. Ik heb 8 uur gelopen met een hartslag van onder de 120 terwijl ik een snelle marathon op 171 loop. Ik ben dus niet kapot gegaan, in tegendeel: ik ben amper aan inspanning toegekomen. Ik heb lopen van dezelfde lengte met een verglijkbaar aantal hoogte meters onder de 6 uur gelopen. Conclusie 1 is dus: ik heb het vermogen. Ik heb zuiver en alleen ‘mechanische’ problemen gehad. Dit zal op een dergelijk parcours met mijn gestel en motoriek nooit helemaal te voorkomen zijn. Maar zo vroeg en zo erg was te voorkomen geweest. Dus conclusie 2: ik heb mijn verstand niet gebruikt maar ben als een complete idioot aan de slag geweest.

Moraal: gebruik je verstand en zorg dat je het eerste stuk ingelopen raakt.
Kortom ik heb heel veel geleerd en hoop dat ik hier iets mee ga doen. En gelukkig heb ik toch van het schitterde parcours en de geweldige ambiance kunnen genieten. En ook de couscous met worst (opmerkelijke combinatie) had ik toch wel verdiend. En … ik heb mij geen millimeter verlopen!

I will be back.

Degene die wil weten waar en hoe ik gelopen heb verwijs ik naar de animatie op mijn site. Daar kunnen ook met dank aan Henk Sipers en Wim de Kwant een aantal mooie foto’s bewonderd worden.

Henk Geilen
Info provider loopplezier.tk
http://www.loopplezier.tk
http://home.hccnet.nl/h.geilen/index.htm

 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
La Magnétoise -- We hebben gewonnen.

Zondag 24 februari 2008 is het terug feestdag in Olne met de onweerstaanbare trail van 64 km met start in Magnée en aankomst in de enige echte chalet in Olne.
Na de 2 smogdagen op maandag en dinsdag met een negatief advies om te lopen ( hoe moet dat verder want het blijft er niet bij natuurlijk – zijn er al loop maskers ?) en op een zeer belangrijke Belgische dag met de staatshervorming en de begroting op de agenda ( maw het gaat hier om mijn toekomst en mijn budget) mag ik dit geen gewone dag noemen. Het grote nieuws is wel dat wij ( Oost-Vlamingen) vandaag onze slag hebben gehaald . Ja, wij Oost-Vlaanderen hebben het gedaan vandaag met de klinkende overwinning van onze Wouter Hamelinck. Onze Wouter deed dit 1 week na zijn prestigieuze overwinning in de 80 km trail van Parijs ( kleine 800 deelnemers) . Wij zijn daar fier op, hebben gefeest, de vlag uitgehangen en er enen op gedronken. Oost Vlamingen zijn niet chauvinistisch maar doen het gewoon – dank je wel Wouter, je bent onze topper maar tevens de ambassadeur voor de trailsport. Een Belgisch Trail Kampioenschap is dit jaar nipt afgeblazen maar als er nog een beetje druk komt dan is de erkenning voor deze prachtige sport verwezenlijkt.
Jammer dat Olne voor mij toch een hele uitstap is en vandaag lag de tijdsdruk op 7u 15 met het vertrek van de bus naar de start. Als je de bus mist is alles verloren, geen lekker gevoel omdat er niets mag tegen zitten op de weg. Om 4u 30 de wekker zetten en zonder de rest van de familie te storen de auto nemen voor een rit van 200 km. Gelukkig krijg je veel terug. Na Olne-Spa-Olne in november en le trèfle à 4 feuilles in januari volgt mijn derde deelname in 1 seizoen in Olne. Een nieuwe episode is ingegaan en daar heb ik geen spijt van. Trails is een must voor de mens met avontuur in het lijf , laat je verrassen door het parcours. Vandaag terug geen meter vlak met bijna 1900 hoogtemeters en evenveel naar beneden. Geen trail zonder water en slijk , zelfs na weken zonder regen slaagt men erin om van die heerlijk stukken blubber te vinden en uit ervaring zit er ook elke keer zo een onmogelijk stuk in waar er geen plaats is om fatsoenlijk een voet neer te zetten zoals vandaag een strook waar bosontginning plaatsvond. Super! Bij vorst was dit waarschijnlijk nog gevaarlijker geweest. Nee vandaag alleen maar lof over de omstandigheden , met een zonnetje in de kraag , geen wind ,geen regen en lekker lopen in de blote benen.
Het zou mijn dag worden, het gevoel was er. Bij aankomst s’morgens in Olne een opwarmer van Henk Geilen en Sipers is alleen maar olie op het vuur. Verder op weg naar de bus een opsteker met Suzan Maes en Jacques Vandewal en tevens onverwachte deelname van Paul Van Hiel. Na een (te)goede start komt na 2 uur wedstrijd reeds Edwin Lenaerts bij me en hij bracht mij in contact met Johan Bogaert. Tot heden kende ik wel de naam natuurlijk want Johan is de laatste Belgische geslaagde Spartathon loper. Die mannen gingen er tegen aan alsof de aankomst om de hoek lag en dank zij een sanitaire stop was ik terug een vrij man. Beide zijn voor mij een maat te groot en daarbij bedenk ik dan verder dat het halen van Sparta voor mij nog geen logica zal zijn. Het beste leek eraf ,toen al , oei mijn dag ? Het ging nog verder bergafwaarts toen we met 4 man een 1km te ver liepen parallel met de grote weg en dan nog eens 1 km terug met een steeds strammer gevoel in de benen en bekken. Terug op het parcours loop ik samen met Eifel bekende Bram van de Bijl. De rust en het lekkere tempo van Bram doen deugt maar ook dat blijft niet duren. Bij het wandelen op een steile helling ontbreekt zelfs de kracht om mee te kunnen, dit wordt een drama vandaag. We blijven wel samen en een babbel en kennismaking met Erwin Borrias brengt enige afleiding. Ik trek me duidelijk op aan die gasten en zonder hun gezelschap zou de dag er anders uitgezien hebben. Het eten van een reep doet wonderen en de uitgebreide drankpost rond de 44 km doet de rest. Een metamorfose ontplooit zich en de benen zijn er terug. Een afdaling gaat terug bijna als vanouds. Terwijl de meeste nu het tempo laten zakken , kan ik in deze eindfase mijn slecht middenstuk verwerken en ombuigen in een inhaalrace tot aan de aankomst. Wat een ervaring! De aankomst loopt door tot in de chalet waar onze Wouter zit te genieten aan de toog. Tijd voor hulde want we hebben gewonnen , wij Oost Vlamingen. Heerlijk!
Wat nog meer tot de waarheid behoort is dat iedereen die er bij was vandaag mag zeggen we hebben gewonnen. Ja iedereen heeft gewonnen, het parcours overwonnen, zichzelf overwonnen en de strijd overleefd. We hebben het gedaan La Magnétoise 2008, wat een kanjer. Hoe leg je zo iets uit aan je buurman, je vind de juiste woorden niet, hij zal je ook niet begrijpen. Voor mij hoeft de buurman niet te weten dat we gewonnen hebben, het is toch mijn gevoel en daar gaat het om. Wel zal de buurman zien dat ik maandag niet meer kan wat ik zondag heb gedaan maar ook dat gaat aan zijn neus voorbij want ik rij de auto lekker binnen dan ziet hij me niet uitstappen.

Luc De Jaeger-Braet
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]