Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
9 dec 2017
42 kilometer (en een beetje) in 42 landen (door Albert Meijer)
4 dec 2017
Bertlicher Straßenlaufe - 3 december 2017
3 dec 2017
BTS 100 Ultra 2017 (DNF, 102KM(+5936m), 23:10:53, 115KM gestopt)
26 nov 2017
Van Abcoude tot Kampen
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* 29 apr 2008: Spoorzoeken in Limburg en de kracht van chocoladepudding.
* 29 apr 2008: Limburg zwaarste: en toch is het Limburgs mooiste.
* 28 apr 2008: Enschede marathon: toeval bestaat niet
* 26 apr 2008: Jan Knippenberg Memorial 18/19 april 2008 een echte uitdaging
* 22 apr 2008: Een maatje te klein
* 21 apr 2008: Hoofdgerecht en Dessert, of toch twee Hoofdgerechten.
* 21 apr 2008: “Life is good ”
* 20 apr 2008: 19-04-2008 Heerlen, Limburgs Zwaarste.
* 20 apr 2008: Limburgs zwaarste
* 16 apr 2008: Rotterdam 2008: Eigenlijk toch wel leuk
* 15 apr 2008: Castricum Duintocht 12 april
* 15 apr 2008: 3e Bratislava-marathon
* 12 apr 2008: Ultrafondus Méga Toff NL 12
* 8 apr 2008: 100 en 50 km Amsterdam, vele internationale deelnemers met bijzondere prestaties.
* 7 apr 2008: Alle drie Vlamingen op het podium
* 6 apr 2008: Voor elk wat wils
* 2 apr 2008: UMT: Velp-Twello
* 2 apr 2008: De UMT als oprechte bezigheidstherapie.
* 2 apr 2008: UMT: Melissant - Tholen
* 1 apr 2008: Marathon Köningsforst
* 1 apr 2008: UMT/NL 18
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van April 2008
 
Spoorzoeken in Limburg en de kracht van chocoladepudding.

Ja, dat was wat daar in het Limburgse met Limburgs Zwaarste!
Wat een loper allemaal op een dag kan meemaken.
Het programma van Willem Mütze is in zijn korte bestaan al uitgebreid besproken en gewaardeerd.
Afgelopen zaterdag bleek dat weer eens terecht want wat Willem ons voorschotelde was niet mis.
In de aankondiging stond dat er 70 kilometer afgelegd moesten worden en dat er in totaal 2234 hoogtemeters overwonnen moeten worden.
Hoe Willem aan die hoogtemeters is gekomen weet ik niet maar onderweg werd wel duidelijk dat hij het landschap erg goed kent en de klimmetjes ons her en der voor de kiezen wist te gooien.
Volgens de routebeschrijving die we van Willem meekregen kwamen het aantal kilometers op 71,8,maar een ultraloper maalt er niet om.
De route was prachtig,zeer afwisselend en bij tijd en wijle zeer spannend.
Van alles wat en dat moet men dan ook letterlijk nemen;het ontbreekt Willem niet aan parcourskennis.
Asfalt,steentjes,zand,klei,modder,dorpjes,rode verkeerslichten,een kasteel,een molen,
bossen,heide,weilanden,prikkeldraad,beekjes,heuvels,trappen,draaihekken,klaphekken.
Ik zal in vogelvlucht wat impressies geven wat we onderweg tegenkwamen.

Al vrij vlot kwamen we op de Brunssumerheide die me deed denken aan de Veluwe.
Ik hoop dat de Limburgers mij deze vergelijking vergeven;beschouw het als een compliment.
Dan was er ook die Wilhelminaberg bij Landgraaf,die berg van kolengruis met zijn trap van 525 treden naar de top waar men een mooi uitzicht heeft op het festival terrein van Pinkpop.
De afdaling was heel fraai over een smal pad waarbij een grote mate van alertheid ten pas kwam.
Het eerste deel van het parcours was trouwens prima te doen en dat kwam mij wel uit want de eerste twee uur kon ik moeilijk op gang komen,wat niet zo vreemd was na een drukke week met wat rugklachten die overigens het gevolg waren van stijfheid opgelopen tijdens de Fjoertoer een wandeltocht van 40 kilometer op Terschelling het vorige weekenend en ik moet bekennen dat dat wandelen vanuit de heupen iets anders is als lopen.
Na verloop van tijd ging het echter steeds beter en dat kwam met het oog op de heuvelzone goed van pas.

Achtereenvolgens kwamen daar de beklimmingen van Umbachsberg,Trintelen, Eyserbosweg,
Gulpernerberg,Dolsberg,Keutenberg,Sousberg en de Wilhelminaberg in Valkenburg aan de beurt,en dan heb ik het nog maar over de belangrijkste punten van al het klimwerk.
Als dat al niet genoeg was werden we vanaf Valkenburg via de trappen met de prachtige naam Genhoes naar de Kluis en de trappen naar Wallem gestuurd.
Verder prachtige vergezichten op de plateaus in een ietwat heiig landschap en soms messcherpe en onregelmatige afdalingen. Probeer de afdaling van de Wilhaminaberg bij Valkenberg maar eens uit en overtuig je zelf.
Genoeg te beleven als men er oog voor heeft en dan heb ik het nog niet eens over de vele fraaie bouwwerken die voor dit landschap kenmerkend zijn.
De heuvels op ‘wandelen’ en lopend afdalen bleek zaterdag trouwens voor mij de beste optie om over de volle lengte van het parcours de krachten te verdelen.

Er waren trouwens nog meer leuke dingen te beleven onderweg,onverwachtse dingen waar men achteraf een gezelschap nog mee kan vermaken.
Daar was die kwestie met die stier in dat weiland,een nogal forse stier,een joekel van een stier zelfs,met flinke horens.
Ik was daar bij dat weiland aangekomen met Stefan Vilvo en we wisten eigenlijk niet zo precies hoe we nou verder moesten.
Ja,vermoedelijk naar beneden want het was heuvelaf,maar die stier en dan verder?
Cornelia Bullig-ook erbij gekomen- had het idee om dan maar een eind verderop over het prikkeldraad te klimmen om dan de weg naar beneden te nemen,maar wat dan?
Henri Thunissen-ook erbij gekomen-verzekerde ons dat we toch echt door het hek en het weiland naar beneden moesten om daar ergens rechtsaf te moeten,althans zo was het vorig jaar.
Nou vooruit dan maar.Moeten we hier echt naar beneden vroeg Regina van Geene net aankomend nog?Jazeker,en daar gingen we dan.
Cornelia die een eindje verderop inderdaad over het hek geklommen was,met een vaart achter ons aan,de stier goed in de gaten houdend die overigens al kauwend het hele schouwspel op zijn gemak stond te aanschouwen.

Ja,en daar was ook nog een tourtocht voor fietsers die hun eigen Amstel Gold Race aan het houden waren.
Willem had van te voren gezegd dat we bij de beklimming van de Gulpenerberg de fietsers waarschijnlijk zouden tegenkomen die daar een afdaling hadden.
Nou,we zouden ze wat vaker tegenkomen bleek later.
Toen ik de Gulpenerberg opliep kwam er inderdaad een aantal met een noodgang de berg af,maar dat ging wel goed.
Op de Eyserbosweg,waar ik vanuit het open veld naar het bos moest oversteken kwam ik er weer een aantal tegen die aan het klimmen waren.
Wat kunnen die fietsers onderling hard voor elkaar zijn zeg.
Stond er één op de weg stil om dat hij niet verder kon en een aantal anderen hem toeschreeuwen dat hij aan de kant moest.
,Ik kan niet meer,ik kan niet meer,ik ben kapot!’riep de jongeman met zijn laatste krachten.
Ik ben maar gauw doorgelopen en heb de rust van het bos opgezocht.
Op de Keutenberg was het helemaal feest.Ik naar beneden en die fietsers naar boven.
En er waren er nogal wat zodat een deel van de meute op een gegeven moment te voet moest.
En de gelukkigen die nog op de fiets konden blijven zitten maar ,Rechts!’ schreeuwen.
Of dat nou voor mij gold of voor hun medeploeteraars weet ik niet,maar mij deerde het niet.
Slalommend om de fietsers heen de helling af en dat ging zowaar nog goed ook,hoewel ik wel diegene was die zijn alertheid moest bewaren om botsingen te voorkomen.
Een leuke sport dat fietsen,maar die onderlinge gewoontes ontgaan me een beetje.


Dan komen we tot het volgende en wel hoe zoekt men zijn weg in dit landschap,vooral als men niet oplet of gewoonweg de routebeschrijving niet wil gebruiken.
Net zoals bij de Silvestermarathon van vorig jaar ging het gelijk al in het begin dus mis.
De eerste deelnemers zien de aanwijzingen niet,hebben niks in de gaten en de rest van de kudde loopt er achteraan.
Nou ben ik zelf zo eigenwijs om geen routebeschrijving te gebruiken en dat heeft ook zo zijn probleempjes.
Na 44 kilometer ging het bij mij mis en kwam ik in bebouwing terecht waar ik geen enkele aanwijzing kon vinden. Dan toch maar eens vragen hoe dat zit en krijg ik te horen dat er een aantal lopers juist die kant zijn opgelopen waar ik vandaan kom.Nou is die mooi zeg!
Teruglopend naar de Geul die ik eerder was overgestoken zie ik aan beide kanten van het riviertje lopers.Verwarring alom!Dat is leuk zeg!
Na rijp beraad wordt besloten om toch maar naar de andere kant van de Geul te zien komen en dat bleek de juiste beslissing te zijn.Men wordt er wel vindingrijk door.

Als het hierbij was gebleven,maar ik moest zo nodig het nog eens dunnetjes overdoen.
Niets vermoedend wat er nog zou komen keek ik in de slotfase uit naar de laatste verzorgingspost bij Klimmen en daar gebeurde een wonder.
,Gaat u maar even er bij zitten meneer,wilt u iets te eten hebben?’
,Koek,een stukje banaan of misschien wat pudding?’
Ja,pudding,chocoladepudding,zááááálig!Daar was ik aan toe.Wat is het leven verrukkelig.
Nou kan ik het laatste stuk wel hebben dacht ik zo en op weg maar weer en het gaande weg ging het eigenlijk steeds beter.
Met nog drie kilometer te gaan had ik een keer rechtsaf moeten slaan om over de snelweg richting Heerlen te lopen,maar ja,ik twijfelde,ging rechtdoor de heuvel af waar ik op liep en kwam een eind verderop bij een café uit,en ja,ik twijfelde,ik zag geen aanwijzingen meer.
Dan maar weer vragen.In het café hadden ze ook geen hardlopers voorbij zien komen.
,We kijken niet zo vaak naar buiten meneer.’Shit,dat is balen zeg.Dan maar weer terug.
Ik werd zo pissig dat ik de adrenaline in me voelde opkomen,wat tot gevolg had dat ik een vaart de heuvel opdenderde.
De laatste drie kilometer gingen vlot,zo vlot dat men zich kan afvragen wat er eigenlijk in die chocoladepudding heeft gezeten.
Bruisend van energie melde ik me bij de finish in de Sporthal Hadow waar Willem me stond op te wachten.


Een vriendenloop was het zeker afgelopen zaterdag,met een fraai en uitdagend parcours.
Een prima verzorging van uitermate vriendelijke vrijwilligers.Klasse!
De regen die later op de dag wat problemen gaf tijdens de afdalingen richting Valkenburg kon niet verhinderen om tevreden terug te kijken.
Dat spoorzoeken was ondanks het mislopen eigenlijk best wel spannend,je moet gewoon je best doen om zo,n tocht tot een goed einde te volbrengen.
Fysiek heb ik op een kleine krampaanval in de linkerhamstring na,geen problemen gehad en mentaal zat het wel goed
Met de vorm gaat het de goede kant op,gelet op het feit dat ik tegen het einde nog kon aanzetten en dat is een goede zaak in de voorbereiding op Del Passatore eind mei waar ik eindelijk eens me eerste 100 wil uitlopen.Komt wel goed.

Het ga jullie goed en Willem…nog bedankt.
De groeten van,
Herman Euverman.
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Limburg zwaarste: en toch is het Limburgs MOOISTE.

Van ieder loopje dat ik doe wil ik een verslagje schrijven. Ik doe dit om mijn persoonlijke indrukken vast te leggen en te bewaren. Ik heb de indruk dat het mij soms niet lukt om datgene wat ik wil vastleggen in woorden uit te drukken. Vooral bij Limburgs zwaarste is dit het geval.

Eigenlijk wil ik in dit verslag mijn bewondering en dankbaarheid aan de organisatie en de uitzonderlijke schoonheid van de tocht tot uitdrukking brengen.

Laat ik maar eens beginnen met de organisatie. “Even een loopje organiseren” is makkelijk gezegd. Maar het doen en het goed doen is heel iets anders. Bovendien denk ik dat ik maar een fractie weet van wat er allemaal moet gebeuren en wat hierbij voor verassingen op je pad komen. Dus heeft Willem naar mijn mening iets voor elkaar gekregen wat aan het bovenmenselijke grenst. Zeker als je je realiseert dat hij niet bepaald de gemakkelijkste weg (dit is trouwens een hele mooie woordspeling!) gekozen heeft. Hij heeft niet gekozen voor een bepaald rondje dat x keer gelopen mocht worden of voor een groepsloop waar een of meer voorlopers de route aangeven. Hij heeft er voor gekozen om een grote ronde van bijna 72 kilometer te kiezen en dit “even“ te bepijlen. Trouwens mijn spellingscontrole kent het woord bepijlen niet, maar dit is helemaal niet vreemd als je je realiseert wat dit voor een gigantische klus is. Daarnaast weten we dat het verwijderen en veranderen van pijlen door mensen met een wel heel vreemd gevoel voor humor inmiddels in Nederland een nationale sport is. Dus is het maar goed dat je als organisatie de nacht voor zo’n evenement amper kunt slapen. Immers die nacht heb je nodig om de pijlen te controleren en bij te plaatsen. Ook is Willem iemand die vindt dat als er 5 verzorgingsposten aangekondigd worden er minimaal 6 moeten zijn. Gelukkig weet hij wat een verzorgingspost is. Ik bedoel hier hoort naast thee, sportdrank, cola en water ook minimaal Limburgse vlaai (en dan ook verschillende soorten), puddinkjes met slagroom, boterhammen, koekjes, zoutjes, ontbijtkoek en uiteraard kruiden bitter te staan. Uiteraard stuur je de lopers niet op pad met een of ander gewoon standaard startnummer. Neen, er moet een geplastificeerd nummer met een recente parkoers foto en de naam van de loper zijn. Bij aankomst dien je een finish certificaat te krijgen met uiteraard je naam en tijd, maar ook hier moet een foto van de start en jou in actie tijdens de loop opstaan. En na afloop krijg je dan nog een mooi reflecterend hesje met je eigen naam en “Limburgs Zwaarste” erop. Dit is dan ook de reden dat ik nu baal dat het weer langer licht is. Ik kan dus niet meer iedere avond pronken met mijn mooie hesje.

Ik denk dat het nu wel duidelijk is waarom ik vind dat de woorden dank en bewondering te zwak zijn om uit te drukken wat Willem en zijn helpers gepresteerd hebben.

Dan de route; ik ben een chauvinist en Limburger. Dus ben ik al heel snel enthousiast over ons Limburgse landschap. Maar dit was een zodanige aaneenschakeling van hoogtepunten dat het bijna te veel van het goede was. Ik kan hier geen woorden voor vinden. Ik weet niet of het met plaatjes lukt. In ieder geval wil ik graag verwijzen naar de site van Willem waar naast zijn aanzienlijke collectie plaatjes ook links staan naar de foto’s van anderen. Eerlijk gezegd lijkt het mij het beste dat iedereen zelf maar gaat kijken.

Toch ook nog maar even mijn ervaringen over het loopje. Ik had afgesproken om mijn loopmaatjes Thijs van Heugten, Henk Sipers en Roger Kempinski op te halen. Zuiver om logistieke redenen had ik afgesproken dat ik hen in Sittard bij het station zou oppikken. Dus nogmaals, dat ik niet met hen bij mij thuis had afgesproken heeft niets te maken met het feit dat zij de vorige keer dat zij bij mij thuis hadden afgesproken mijn complete voorraad gebak hadden verorberd. Na een zeer korte en voorspoedige reis kwamen wij bij de sporthal in Hoensbroek aan, waar het gezellig druk was. Als rots in de branding zat Willem weer achter zijn p.c..Ongemerkt snel was het 9.00 uur en konden wij na de gebruikelijke groepsfoto’s en de speech van Willem (Geniet, Geniet, Geniet) aan ons feestje beginnen. Er waren startplaatsen voor 70 gelukkigen. Uiteindelijk zijn ruim 60 lopers aan de start verschenen. Het eerste stuk vormde de groep een lang lint en werd er behoorlijk stevig doorgelopen. Tijdens de eerste drie kilometer heeft zich twee keer een kopgroep gevormd. Deze is ook twee keer omgevormd tot staartgroep. De eerste keer om dat de kopgroep zich verlopen heeft. De tweede keer omdat het peloton de toegevoegde waarde van het onder een meertje langs lopen niet zag en bovenlangs ging en dus de kopgroep weer recht in de ogen kon kijken.

Ondanks het feit dat de bepijling uitstekend was en daarnaast iedereen over een routebeschrijving op papier beschikte, hebben de meeste lopers zich een of meer keren verlopen. Gelukkig is ook dit een van de charmes van zo’n loop. Inmiddels is wel bekend dat ik in de categorie pijlmissende-eigenwijzelingen een van de toppers ben. Toch heb ik het er dit keer erg goed van afgebracht. De officiële route was 71.790 meter. Na 73.010 meter was ik weer terug op het startpunt. Afgezien van het missertje in het beginnen en het foutje bij het afdalen aan de achterkant van de trappenpartij bij de skibaan is het dus goed gegaan. De eerlijkheid gebied mij wel toe te geven dat ik dit aan mijn collega-lopers te danken heb. Vorig jaar heb ik mijn eerste grote misser gehad bij de afdaling van de Fromsberg. Ondanks het gezelschap van Bram, Prisca en Roger ging ik toen faliekant de verkeerde kant uit. Willem heeft mij nadat ik later weer de route gevonden had uitgelegd wat ik fout gedaan had. Tevens heeft hij mij een tijdje gelegen nog eens uitgelegd hoe het zit met rechts en links en dat als ik over prikkeldraad moet klauteren de kans groot is dat ik aan de verkeerde kant van een weiland zit. Dus dit jaar kom ik weer op hetzelfde punt en staat mijn vriend Thijs aan de goede kant van het prikkeldraad. Hij maakt mij dan ook op onmiskenbare wijze duidelijk door welk poortje ik naar binnen moet en inderdaad: dan is de route volstrekt logisch en stukken korter dan vorig jaar. Later heb ik nog een keer dankbaar gebruik mogen maken van Frans Cobben die pijlen prachtig vindt maar toch trouw de papieren routebeschrijving volgt. Degene die wil weten hoe de route liep en waar ik dus overal geweest ben verwijs ik naar de animatie op mijn site.

Willem heeft deze tocht steeds Limburgs Zwaarste genoemd. Ik heb hem steeds Limburgs Mooiste genoemd. Ik moet wel zeggen dat er ook wat momenten geweest zijn dat ik weer terug was bij de naam Limburgs Zwaarste. Als ik toch aan het opbiechten ben; er zijn momenten geweest dat ik gedachten had in de trant van: “eigenlijk is een marathon ook lang genoeg” en “wat is er mis met een parkoers zo vlak als Rotterdam”. Maar toen ik weer terug was in Hoensbroek was er geen discussie mogelijk: Dit is de MOOISTE.

Hier moet ik wel even duidelijk over zijn: dit geldt niet voor de laatste twee kilometer door Hoensbroek, maar ook hier zie je de hand van een goede organisator in terug. Het stukje van kasteel Hoenbroek tot aan de douche is uitermate geschikt om zo snel mogelijk te overbruggen en dus nog even gas te geven. Zeker omdat ik toen zag dat ik op 7:45 binnen kon zijn. Tot mijn grote verassing kwam ik uiteindelijk als nummer 9 binnen. Ik ben er nu dus van overtuigd dat mijn rustige duurloopje van afgelopen zondag in Rotterdam zijn rendement heeft opgeleverd.

Er is nog een puntje dat ik even kwijt moet. Ik heb voor het eerst sinds lange tijd ervaren dat ik ook kwaad kan worden. Hiermee bedoel ik echt pisnijdig. Op zaterdag was ook de Amstel-gold race voor amateurs. Zo’n 12.000 wielrenners mochten zich uitleven in het Zuiden. Dus toen ik de Keutenberg aan de achterkant afdaalde waren hele volkstammen bezig met het beklimmen hiervan. Dit kwam er op neer dat ze in drie rijden naast elkaar naar bovenliepen, dat daarnaast een rij zat die iets deed wat tussen lopen en fietsen in zat, en een rij die iets deed wat op fietsen leek. Uiteraard hebben die mensen net zoveel recht als ik om met hun hobby bezig te zijn. Let wel: net zoveel. Dus dat kleine beetje van goot wat ik nodig heb mogen ze mij best gunnen. Ze hoeven echt niet naar mij te schelden, spugen of slaan. Dit is nergens voor nodig. Zij zijn net zoveel recreant als ik en voor hen telt de prestatie ook en die wordt er niet mooier op als zij een seconde winnen door een loper een duw te geven. Zo dit is er uit en ook nog vrij netjes geformuleerd. Ik was trouwens blij dat ik mijn championchip nog aan mijn schoen had en ik hoop dat ik doordat ik over de mat gegaan ben hun hete tijdwaarneming verziekt heb en dat ze allemaal de nodige minuten extra aan de broek hebben.

Tenslotte: ik heb genoten en ja, ik heb ook afgezien. En of het nu 2235 of 2500 meter omhoog zijn geweest, of 700 of 725 trappen; hier zat mijn afzien niet maar wel bij de afdalingen: dit blijft voor mij een onprettig en soms zelfs pijnlijk iets. Dus gelukkig heb ik nog iets om aan te werken voor het echte werk begint.

Dit was werkelijk een tocht die ik voor geen geld zou hebben willen missen. Ik zal dan ook met veel trots mijn hesje dragen, zij het dat een van mijn loopmaatjes zich zo’n zorgen maakte dat er iets aan mijn hesje zou komen en dat hij het daarom uit voorzorg maar meegenomen heeft……Dus als je ooit een loper tegen komt met een mooi fluorescerend hesje met daarop de naam Henk Geilen dan kan het zijn dat ik dat niet ben.

Henk Geilen
Info provider loopplezier.tk
http://www.loopplezier.tk
http://home.hccnet.nl/h.geilen/index.htm
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Enschede marathon: toeval bestaat niet.

Op koninginnedag wordt mijn zoon 10 jaar. Een van de mooiste dingen bij de marathon van Rotterdam vond hij de grote ballonnen die boven sommige lopers zweefden. Dus een paar grote ballonnen leek mij een mooie verassing voor zijn verjaardag. Vooral de oranje ballonnen vond hij geweldig. Dit is natuurlijk een heel toepasselijke kleur als je jarig bent op Koninginnedag. Dus wilde ik persé grote oranje ballonnen voor hem gaan kopen. De laatste tijd heb ik het behoorlijk druk en ben veel op stap voor mijn werk. Dus de enige dag die overbleef om de ballonnen te kopen was zaterdag. Maar zaterdag zou ik ook deelnemen aan de Decke Toennes XL.

Donderdagavond kreeg ik een mailtje dat de Decke Toennes XL “abgesagt” was. Vreemd genoeg was mijn eerste reactie niet:”gelukkig nu kan ik zaterdag inkopen gaan doen”. Ik baalde; enerzijds omdat de XL al lang op mijn lijstje stond en er op de een of andere manier nooit van kwam, en anderzijds omdat ik in mijn geplande opbouw nog wat loopjes nodig had. Dus kon ik donderdagavond naarstig op zoek naar een alternatief. Wat mij wel aansprak was de Harzquerung. Toen realiseerde ik mij echter dat dit een reis vergde van zo’n kleine 500 km enkel. Bovendien was er voor na-inschrijvers geen plaats in de bus van finish naar start terug. Plotseling raakte ik er van overtuigd dat een weekendje rust ook heel goed voor mij was.

Toen zag ik donderdag een berichtje dat er voor de marathon van Enschede een pacer gezocht werd. Naast een 3:15 pacer werd er ook een 4:00 pacer gezocht. Toen ik vervolgens las dat de 4:00 pacer met oranje ballonnen liep stond mijn besluit vast en heb ik de stoute schoenen aan getrokken. Tot mijn grote genoegen wilde de organisatie mij als pacer hebben.

Nu ligt Enschede ook niet bepaald naast de deur. Gelukkig is sinds kort de A73 verbonden met de A2 en is weer een stuk van Nederland voor ons zuiderlingen beter bereikbaar. Tevens zou ik dan ook eindelijk het stukje route van de A73 marathon mogen aanschouwen. Maar in al haar wijsheid had Rijkswaterstaat besloten om de tunnels in het weekend te sluiten. Net zoals de term uitstel van een marathon in haar terminologie afstel betekent, betekent het sluiten van twee tunnels dat de hele weg afgesloten is. Dus een snelle reis naar Enschede zat er niet meer in. Dus mocht ik om 6:00 thuis vertrekken om om 6:15 John Uitenbroek, Jo Schoonbroodt en Mouloud Abraik te ontmoeten. Samen zijn wij op stap naar Enschede gegaan. Op een uiterst plezierige wijze is de reis in het gezelschap van deze toppertjes voorbij gevlogen.

Ruim op tijd waren wij in Enschede aanwezig. Mouloud liep de halve marathon met het politieteam en moest zich op het politiebureau melden, maar zoals het een ware dienaar van Hermandad betaamt heeft hij ons eerst netjes naar de verzamelplaats voor de pacers gebracht. Hier kregen wij onze oranje hesjes en de ballonnen waar het mij om te doen was. Ik mocht samen pacen met Erwin Borrias. Aangezien ik de laatste maanden heel regelmatig met Erwin gelopen had stond dit dus weer garant voor een viertal genoeglijke uurtjes. Onze Bram was ook als pacer aanwezig en was door mijn komst gepromoveerd van 4:00 naar 3:45 pacer. Dus kon ik Bram het eerste stuk van de wedstrijd mooi in de gaten houden. Jo was ingepland als 3:15 pacer maar werd ter plaatse gevraagd om te ruilen met de 3:00 pacer. Dus ik hoefde mij geen zorgen meer te maken dat hij onderweg in slaap zou vallen.

Wij werden keurig naar de startvakken gebracht en konden al een voorproefje krijgen van het weer dat ons te wachten stond. De lucht was strak blauw en bij de start om 11:00 uur was het al 21 graden. In de loop van de middag zou de temperatuur oplopen tot 24 graden. Er stond wel redelijk veel wind dus dat maakte de temperatuur beter te verdragen maar was ook redelijk verraderlijk.

Netjes gingen Erwin en ik naar startvak 3. Dit is het startvlak voor lopers vanaf 4 uur. Het kostte mij toch wat moeite om in dit vak binnen te komen. Dit lag niet aan de ballonnen die ergens klem kwamen te zitten. Want ik wist inmiddels dat met ballonnen door een draaideur gaan wel enige handigheid vergt. Ook het aanraken van brandende lampen met ballonnen die met helium gevuld zijn levert interessante effecten op. Het lag ook niet aan de smalle ingang in het startvlak. De medewerker van de organisatie die toe moest zien dat er geen ongeautoriseerde personen in een startvak komen weigerde mij de toegang. Dit trouwens op een uiterst vriendelijke manier. Meneer u hoort bij de snelle wedstrijdatleten en die staan helemaal vooraan zei zij. Ik groeide op dat moment een meter. Ik was trots; eindelijk ziet iemand, die er duidelijk verstand van heeft, mijn kwaliteiten. Helaas bleek het iets anders in elkaar te zitten. Ik had een laag 3 cijferig startnummer en deze waren voor de snelle dames en heren. Sterker nog, het kostte mij toch wel enige overtuigingskracht om in het vak te komen. Zelfs een (dacht ik) niet te overzien knaloranje hesje met de tekst Pacer 4:00 kon maar ternauwernood overtuigen.

Maar goed uiteindelijk is het toch gelukt. In het startvak werden wij continu bestookt met vragen over hoe wij wilden pacen. Onze doelstelling was zo vlak mogelijk naar de 4:00 te lopen. Dus niet het eerste stuk wat sneller om zo een buffer op te bouwen. Concreet betekende dit dat wij dus 5:41 per kilometer moesten lopen. Omdat het toch behoorlijk warm was vond ik het belangrijk dat er bij iedere verzorgingspost voldoende gedronken kon worden. Daarom calculeerde ik de snelheid op 5:39. Zodoende bouwde je per kilometer 2 seconden op zodat je per 5 kilometer 10 seconden had om te drinken. Daarnaast zat ik persoonlijk nog even met het verschil tussen netto en brutotijden. Voor een loper telt, zeker als hij verplicht in een later startvak zit, de netto tijd. Van de andere kant als je iemand ziet rondlopen met groot 4:00 vind ik dat je er vanuit mag gaan dat hij op ongeveer 4:00 onder de finish klok door gaat. Dus ben ik maar gaan lopen op de brutotijden zodat alles wat zich onderweg aansloot op de beloofde tijd binnen kon komen en degenen die met ons later gestart waren iets extra marge hadden of zelfs nog sneller dan verwacht binnen zouden zijn.

Nu is 5:39 c.q. 5:42 lopen wel snel geroepen maar het rekent vrij vervelend. Normaal loop ik na een paar kilometer op een bepaald tempo en loop dat vrij vlak tot het einde. Alleen heb ik nooit zo veel grip op dat tempo. Ik loop zoals het loopt en nu moest ik precies op 5:39 uitkomen en dus dat tempo gaan zoeken. Voor mijn gevoel lag dit tempo een klein beetje onder het tempo dat die dag lekker voelde, dus moest ik een beetje inhouden en mijn stap iets verkleinen. Op zich wel een heel leuke oefening. Je ben dan alleen continu je aan het kijken waar je zit en aan het rekenen. Maar goed de halve marathon kwamen we door in officieel 2:00:20 (netto 1:59:16) en de finish haalden we in 3:59:48 (netto 3:58:43).

De marathon ging eerst over een lange brede weg door Glanerbrug naar Gronau in Duitsland. En vervolgens over die weg terug, dan “om Enschede heen” via Lonneker naar het zuiden. Daar was het weer een hele lange weg die heen en weer genomen mocht worden. Tenslotte kwamen er drie glorieuze kilometers in het gezelschap van de halve marathonlopers door het centrum van Enschede.

Voor de gedetailleerde route verwijs ik naar de animatie op mijn site.

Er stonden behoorlijk veel mensen langs het parkoers en de sfeer was echt geweldig. Het publiek was echt wild enthousiast. Dit is schitterend zeker als je bedenkt hoe lang die mensen al in de zon stonden. Nu vielen wij ook wel erg op door de omvang van de groep en ik denk ook wel dat mijn onafscheidelijke lange broek, zeker gezien de temperatuur, ook hier aan bijdroeg.

Ook de speakers die op verschillende plaatsen stonden waren echt leuk. De jongen van de radio die mee liep om een interview af te nemen was ook leuk. Jammer dat hij te zeer buiten adem raakte om zijn vragen te stellen. Ook de heen en weer stukken hebben wel wat. Je ziet toch maar mooi wat er voor je in de wedstrijd gebeurt. Zo heb ik ook de reclame stoet gezien met miss Overijssel in een mooie open auto. En omdat ik rustig liep heb ik heel duidelijk kunnen zien dat met die miss niets mis was. Het is ook heel mooi om een school Keniaanse lopers te zien en dan een hele tijd niets meer. Van de andere kant kan ik mij ook voorstellen dat als je rond kilometer 28 begint aan het laatste heen en weer stuk en je merkt dat je krachten aan het slinken zijn en je ziet dan aan de overkant de snelle jongens hun laatste 3 kilometer ingaan dat je het hierdoor extra zwaar krijgt. Dit laatste was ook heel goed te merken aan onze groep. We waren een behoorlijk grote groep die heel mooi bij elkaar gebleven was. Tussen kilometer 30 en 32 begonnen we toch helaas vrij veel lopers te verliezen. Laten we maar zeggen dat het kwam omdat de hazen begonnen te zweten en dat deze stank ondraagbaar werd.

Uiteindelijk kwamen wij bij de markering van de laatste 2000 meter. Tot mijn vreugde zag ik dat ik gelukkig geen telfouten gemaakt had. Het kostte mij moeite om toen niet even volle petat te gaan. Ook kostte het moeite om niet even op de rem te gaan en om precies op 4:00 over de mat te gaan. Het mooiste moment was toen de omroeper begon te roepen daar komen de 4:00 pacers. Dames en Heren kijkt u eens op de rechter klok. Zo doen wij het in Enschede. Hier had u ook bij kunnen zijn. Ik hoop ook dat er nog ergens een foto boven water komt waarop ik met mijn ballonnen en hesje met 4:00 onder de klok sta die 3:59:48 aangeeft.

Kortom dit was weer een ervaring die ik voor geen geld had willen missen en zeker voor herhaling vatbaar is. Getooid in een mooi fluor kleurig shirt en met een paar heel mooie oranje ballonnen kwam deze jongen weer met een grote grijns thuis.


Henk Geilen
Info provider loopplezier.tk
http://www.loopplezier.tk
http://home.hccnet.nl/h.geilen/index.htm
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Jan Knippenberg Memorial 18/19 april 2008 een echte uitdaging

Het lot was bepalend maar deze uitgave brak met de traditie om jaarlijks tijdens het paasweekend of de Memorial of Rondje Texel te laten doorgaan. Wees eerlijk, het mooiste is toch om te lopen op de dag dat Jan 60 jaar zou worden. Niet dat ik organisator Hermy Heyman zoveel ongemak toewens door de terechte afgelasting. De liefhebbers voor een grote kluif kwamen ook dit jaar ten volle aan hun trekken. Het is een echte uitdaging geworden.

Je leeft en kijkt er lang naar uit. Je maakt er het topevenement van voor de eerste helft van 2008. Alles draait om deze wedstrijd. Het is een onderneming vol risico’s , alles kan verkeerd uitdraaien of beter niets mag mis gaan. De moeilijkheidsgraad is slechts gedeeltelijk van te voren in te schatten. De afstand staat vast, dit jaar is 100 EM 161km, wat voordien wel eens anders was. De richting van Vlaardingen naar Den Helder is vooraf afgesproken. Het start uur is 22 uur en de startlijn op de plaatselijke atletiekbaan van AV Fortuna. Zelfs de aankomstplaats ligt vast maar daar heb je twijfels over, terecht want in de historiek haalt minder dan de helft de aankomst. Ook de ondergrond staat vast namelijk de gehele kuststrook is er uiteraard strand en zand. Het getijde kan berekend worden dus je weet waar het zandscheppen wordt of noem je zo iets zand-klunen. Ook de maanstand is bekend, deze keer bijna volle maan mits geen bewolking. Wat echter de grote scheidsrechter vormt is het weer. Wind, regen en temperatuur zijn zeer grote variabelen die je pas de laatste dag en dan nog bij benadering, te weten komt. De wind is nog eens variabel en op te splitsen in de richting en de kracht. Het KNMI zegt “ een oost- tot noordoostenwind is matig tot vrij krachtig, aan de kust krachtig. Komende nacht zijn er opklaringen. De minimumtemperatuur ligt tussen de 3 en 6 graden en de oostenwind blijft doorstaan. Zaterdag overdag blijft het in het noorden waarschijnlijk droog en vooral daar is er kans op zon. Het wordt in de middag ongeveer 12 graden. De wind is steeds oostelijk en boven zee krachtig, windkracht 6”. Je begrijpt de Memorial is een natuurgebeuren waar je best je voorbereiding op neemt. Als alles tegenzit dan kan regen, hagel, sneeuw en mist de gevolgen van de wind en de temperatuur nog eens onder een vergrootglas leggen. Dat deed zich dan ook voor met Pasen en zoals reeds in de inleiding een terechte afgelasting vanwege gevaar van onderkoeling van het lichaam. Als ultraloper wens ik niet als een idioot uitgemaakt te worden en daar heeft de organisatie ons tegen beschermd. Het imago wat sommigen aan ultralopen willen koppelen is denk ik, niet door de meerderheid zo omschreven en mag best onderwerp van meningsverschil zijn maar mag niet ontaarden in krachtwoorden en gebrek aan wederzijds respect. Een atleet die voor een tocht bij storm,vriestemperatuur en neerslag wil vertrekken heeft daar geen organisatie voor nodig om zijn hobby te beoefenen, die kans krijgt hij meerdere keren per jaar. Een organisatie kan niet dezelfde risico’s nemen als een individu. Met het feit dat Rut, Wouter en Ton met Pasen toch vertrokken zijn, heb ik geen moeite en het siert Rut en Ton dat ze er terug waren. Wouter leeft naar een nog groter avontuur en als voorbereiding daarop was Limburg zwaarste beter, anders stond hij hier ook aan de start. De lokroep naar deze wedstrijd is dermate groot onder de deelnemers dat bijna iedereen er terug was en daar best moeite heeft moeten voor doen. De bikkels waren op de afspraak en er was kans genoeg om te bikkelen. Ieder zijn strijd en ieder zijn verhaal achteraf. Prachtig. We begonnen aan hetzelfde en uiteindelijk was het bij iedereen weer anders, vreemd. Maakt niet uit, een verhaal is een verhaal, je wilt ten slotte toch niet verhaalloos door het leven gaan. Wie er bij was heeft zeker een verhaal. Een Jan Knippenberg Memorial verhaal is toch bijzonder.

Als begeleider had ik op het laatste moment nog mijn buren weten te overhalen. Weet je, de JKM is een hele onderneming en als zich dat ongeveer 300 km van je deur afspeelt dan is de terugweg ook nog eens een verhaal apart. Overhalen was voor die mensen een groot woord want ze zagen er een hele belevenis in en wilden dit meemaken. Ook die mensen hadden achteraf een heel verhaal. De zondag, de dag na de Memorial, zijn we samen gaan eten, het minste wat ik kan terugdoen en daar hebben we alles herbeleeft. Ook hier een fantastisch verhaal gehoord, het zag er heel anders uit maar een prachtverhaal, maakt niet uit.
Mogelijks is er tussen het hoofdgerecht en het nagerecht alweer een nieuw verhaal opgestart. Vreemd. Texel Pasen 2009 !!! Voor wie van verhalen houdt moet maken dat hij er bij is en mijn buren gaan terug mee, ook zij houden nu van verhalen.

De wedstrijd zelf dan met 23 solo en 3 estafette teams, ruikt naar grove selectie vanwege de geringe deelname en de angst bij de afwezigen. Er hangt een bepaalde aroma rond deze wedstrijd, dat is duidelijk. Vooraan Wim Bart Knol met Jan-Albert Lantink in de buurt en Rut Zoutman op de gluur. Het podium was vooraf reeds gekend, wie komt daar in de buurt van die kleppers, niets is minder waar want er zijn maar heel weinig zekerheden in het leven. Bij de dames was het geen drummen voor op het virtuele podium te staan ( past niet bij het imago van Jan) maar eerder een kwestie van tijdig aan te komen of overleven. Eén ding is voor iedereen geldig, je moet het maar doen en lef hebben in je hersenpan om eraan te beginnen. Ria (alweer), Prisca en Jenni super de super.

Dat het zand en strandlopen een aparte discipline is, is mij nu duidelijk. De achillespees van WB Knol wou niet meer (km 115) , wie heeft zijn kuiten niet kapot geduwd, gestampt, gepijnigd, gemarteld, mishandeld, gekraakt, gescheurd, opgeblazen, verzuurd … Met plezier vrienden, het hoort bij een verhaal. Mensen met ambitie voor 2010, begin nu al eens aan een strandloopje van A naar B, maakt niet uit waar je die zet. Jan-Albert loopt zich de eeuwige roem in met zijn prachtoverwinning en Rut zie ik, lees later, onder de douche nog.

Na de opwarming van 21km van Vlaardingen via Maassluis naar Hoek van Holland bleken Knol en Lantink hun ambitie waar te maken. De rest liep op oogafstand van elkaar, nog geen haast. Aan verzorgingsposten zie je altijd veranderingen in de groepjesvorming. Zo kwam ik voor het eerst oog in oog met Dik Jagersma. Stevige kerel bleek later (2de in de einduitslag) maar samen trapten we netjes in een laagte op het strand en samen hadden we elk een natte voet, leuke kennismaking met de Nederlandse kust. Strandlopen in de nacht, daar gaat niets boven. Nog voor Scheveningen heb ik Dik zijn hielen gekust en hem laten gaan- te rap voor mij. Kortbij zaten Johan Bogaert met pitzl op gele muts en jawel Prisca Vis, ook nu niet langer een onbekende. Ook hier even in de schaduw van gelopen om toch met minder kracht die pittige wind te overwinnen maar in de straten van Scheveningen laat ik alles los en kom verder solo door het leven. Ook Prisca laat alles lopen, zij het op een andere (sanitaire) manier. Ooi, ooi … Johan , Dik en Wim Callens komen samen op het strand en vormen een hecht trio dat stand houdt tot aan de finish, goed voor 3 maal een 2de plaats. Er stonden geen gemeenteborden langs het strand maar zo ergens tussen Katwijk en Zandvoort moet het geweest zijn, toen gebeurde het. De loopstrook tussen vloedlijn en losse zand was verdwenen, zo maar, onopvallend, ongevraagd en toch … klunen ja, kloten ja (sorry) … ervaring in trials deze winter in Olne kwam van pas, een onregelmatige pas, zoeken naar iets vast onder het rubber, een slipper, nog beter gluren, kijken waar de voorgangers hun weg gevonden hebben en dan denken/hopen dat jou pad beter is. Tempo weg, de Memorial is gaande maar nog niet in de finale, daar is het nog veel te vroeg voor. De voorraadschuur staat open, de trekpaarden komen in tranche. De manen wapperen in de windkracht 4 à 5. Daar kwamen we toch voor!!! Het wordt nog een echt verhaal als dat zo blijft. Ook zalige momenten duiken op als het heel zacht licht wordt, enig mooi langs de kust, in alle eenvoud onder het gebulder en gerommel van de golven. Ijmuiden komt in beeld, limiet 8u 45 zal voor sommigen toch al nipt worden. Grootheden als Cees Verhagen, Ernst Daniel, Henk Harenberg, Ron Bakker, Arjan van de Berg, Wim Douw en Piet Abma houden het hier voor gezien. Exit. We schuiven op in de volgorde. In de vaste post snel andere schoenen en kousen aandoen nadat het zand van tussen de tenen gepeuterd is. Weg wezen voor een derny achter een fietser voor een minder geslaagd stuk in het parcours. Corus gezien. Fietser bedankt en actie op het strand. Even Lex de Boer gepolst, genen vetten meer. Nu de voeding goed blijven verzorgen, een gepast tempo vinden en toch nog even proberen te genieten van het lopen vooraleer de lol eraf is. Op zoek naar het terrein waar ik vorige week nog 60 km liep namelijk de Bos-Duin-Strand loop van Castricum en van aller Willem Mutze in samenspraak met Sv de LAT. De vuurtoren staat er nog in Egmond aan Zee. We leven van verzorgingspost naar de volgende, fantastische mariniers die weten wat topsport is, of beter wat doodgaan is, de aftakeling, de black out, de verbetenheid, de overlevingsdrang, de angst die weg moet. Nu niet te lang blijven hangen en toegeven aan jezelf maar denken aan het feit dat je het vandaag gaat halen, het kan en mag nu niet meer stuk, no way !!! Een ongelooflijke opsteker is het busje dat van ver te wuiven staat bovenop de strandopgang bij Huisduinen, nog slechts 10 km te gaan. Het eerste torentje van de Marinekazerne in beeld, kippenvel, het komt , het is er … het is voorbij.



De Belgen , dames en heren, waren tot heden slechts maar met 2 deelnames zonder succes, aanwezig in deze Memorial. Tijden veranderen en vergeet nooit dat de Belgen de dappersten van alle Galliërs zijn. Een delegatie van 3 subtoppers kwam en overwon deze noordelijke klepper met glans. 3 starters en evenveel finishers, wat een succes. Allen in de top 5, wat een succes. Johan Bogaert en Wim Callens , we vormden samen een onuitgegeven trio waar nog lang zal over gesproken worden en wij nagenieten. Vaak met minder woorden dan de Nederlanders maar we leren ook op dat vlak snel bij.

Soms is het leven eigenaardig maar ik heb terug andere mensen leren kennen op de Memorial. Hermy Heymann onder andere maar ook Mevrouw Knippenberg en de 2 zonen van Jan aan de aankomst. Opvallend gemoedelijk en zeer warm. Begrip en waardering dat we dezelfde dingen wilden beleven als haar man en hun vader. De gehele aankomstplaats vond ik fantastisch. Aankomen op de Koninklijke Marine in Den Helder, eerst de dijk af, een zalig klimmetje als toegift, prachtige inkompoort, ere rondje op terrein en dan de mast in marine stijl als het ultieme eindpunt maar begin van ontlading. Een perfect gevoel van voldoening. Foto nemen met de grote vlag met daarop Jan op het strand, bijzondere medaille met Jan en zijn hond. Mij is het gouden lint opgevallen als teken van enorme waardering voor wat Jan Knippenberg heeft betekend.


In de kleedruimte kennis gemaakt met Rut Zoutman. Ongelooflijke vent die ook zijn verhaal had en zijn gelijk wilde halen dat het wel degelijk kon om zo kort bij elkaar 2 x deze tocht te maken. Zijn wil om toch binnen de 20 uur limiet te finishen en op de uitslag te komen. Ik kwam hem tegen bij de verzorgingspost op 21 km van het einde, totaal kapot. Daar waar de marine bus op de flank van de duin stond en van ver te zien was, daar zat Rut geparkeerd in strijd met zichzelf. Geen haar op zijn kale kop dacht aan opgeven, in tegendeel er alles maar ook alles uitpersen om die 20 uur en de finish te halen. Tijd zat maar alles was op in zijn lijf en daardoor een stuk afzien waar geen woorden meer voor zijn. Schreien helpt, het ging daarna beter zegt Rut in de kleedruimte. Als dat geen verhaal is dan weet ik het niet meer.

De volgende aankomst na Rut was Ria Buiten, eerste dame in 19 uur 52 min. Alweer een prachtprestatie van deze dame, alle edities meegedaan tot heden. Wat het totaal op 7 aankomsten binnen de limiet brengt. Er komen daarna nog 4 atleten binnen waarvan Lex de Boer de eerste is. Rond Ijmuiden begon de echte Memorial voor hem vermoed ik, maar Lex ging door en overwon de strijd. Ook Prisca Vis kwam eraan, ze maakte een zware tweede helft. Wat wil je als je de eerste 100 km geen eten en drinken kan inhouden. Wie zou dit haar nadoen? Wat een kei, misschien beter een rots! Kijk vooral naar de foto die Bas Beentjes uit Haarlem van haar kon maken, beter toneel kan men niet spelen en aldus een promotie voor de ultrasport, idem voor de hele reeks foto’s van Bas. Het venijn zit in de staart en grote bewondering voor Ton Aker en Erwin van Diemen, zij haalden netjes Den Helder waardoor 11atleten hun tocht volbrachten. De geschiedenis herhaalt zich, geen 50 % haalt de finish.

Na de voorgaande edities in 1996, 1997, 1998, 2000 en 2002 hebben ze 6 jaar moeten nagelbijten. JKM 2008 is er gekomen in een vorm zoals Jan hem liep, met voor de eerste keer een 100 EM loop de naam waardig in afstand en moeilijkheidsgraad. De langste strandloop staat er weer, men mag er fier op zijn.

Dank voor de vele uren van voorbereiding en overleg aan het gehele organisatie team. Dank voor de perfect service. Dank aan de Koninklijke Marine. Dank aan de familie van Jan.

Watervliet Luc De Jaeger-Braet

Link Dik Jagersma (copy-paste).
http://www.dehardloopkrant.com:80/artikel.php?date=2008-04-24%2010:44&id=Eindeloos%20lopen%20op%20de%20grens%20van%20land%20en%20water

 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]