Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
2 mei 2018
Trail Innsbruck
13 apr 2018
Der Rheinsteig
2 apr 2018
Pfalztrail 3 daagse
25 mrt 2018
Lentemarathon Amstelveen 25-03-18
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
* 29 jan 2009: Omringdijk etappe 2
* 23 jan 2009: Op de wielerpiste.
* 21 jan 2009: La Trefle a Quatre Feuilles: een loop met een lach en een traan.
* 19 jan 2009: Les 4 Feuilles trail marathon.
* 19 jan 2009: Mourir pour le plaisir
* 14 jan 2009: Stuurman aan de wal of was het de 'drunken sailor'?
* 13 jan 2009: Nord Eifel Ultra (NEU)
* 13 jan 2009: 11-01-2009 Genk (B), De Louis Persoons marathon te Genk
* 12 jan 2009: DE Louis Persoons Memorial
* 12 jan 2009: Eerste etappe Omringdijk
* 12 jan 2009: Marc Papa wint koude LPM in 2.35
* 6 jan 2009: SM-loop: Een waardige afsluiting van een gedenkwaardig loopjaar
* 6 jan 2009: Een ultradroom
* 3 jan 2009: Gezamenlijke GRATIS Marathon+
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Januari 2009
 
Omringdijk etappe 2
Soms doe je dingen omdat ze moeten gebeuren. Soms doe je dingen zonder er bij na te denken. En later blijkt dat wat je gedaan hebt wel bijzonder goed van pas komt. Je zou achteraf dan kunnen zeggen dat je dat bewust gedaan hebt. Je bent immers zo ervaren en slim dat je wist dat je er heel veel profijt van zou gaan krijgen. De eerlijkheid gebied mij echter te zeggen dat ik vrijdag en zaterdagmorgen twee dingen gedaan heb die mij tijdens en na afloop van het loopje zaterdag erg goed van pas zijn gekomen maar dat van bewust handelen absoluut geen sprake was. Vrijdag zijn bij mij een paar plekjes met huidkanker weggehaald en zaterdagmorgen heb ik om mijn beste bidon een plastic zakje gedaan. Als ik een feuilletonschrijver was zou ik nu een voorlopig einde aan mijn verhaal breien want de vraag wat dit met een loopje te maken heeft kietelt de nieuwsgierigheid voldoende om lezers te laten terugkomen.

Hoe het ook zij; zaterdag stond etappe 2 van de Omringdijk op het programma. Tussen de 55 en 60 kilometer (afhankelijk van het wel of niet vinden van het bonuslusje) puur Hollands landschap. Ook al zat er, door het ontbreken van initiator Bram, een kleine domper op de feestvreugde, ik verheugde mij toch op het loopje. Het was de bedoeling om de tocht te vervolgen daar waar we de vorige keer gestopt waren. Bij het station van Schagen dus. Nu wist ik van de terugreis vorige keer dat dit een treinreisje van bijna 3,5 uur was. Toen ik echter met behulp van de NS-planner keek bleek de reis nu ineens ruim 4,5 uur te mogen duren, ik zou dus weer langer dan ik de voorafgaande nacht in bed had gelegen in de trein mogen zitten.
Nu weet ik als loper inmiddels dat het verschil tussen wind mee en wind tegen behoorlijk van invloed kan zijn op de tijd die je nodig hebt om een bepaalde afstand te overbruggen. Maar dat dit ook voor een trein zou gelden leek mij vreemd. Daarnaast vond ik het ook razend knap dat dit, zeker omdat de wind in Nederland niet steeds uit dezelfde richting komt, zelfs in de reisplanner verdisconteerd kon worden. Hier moest dus iets anders aan de hand zijn. En inderdaad:er zou aan het spoor gewerkt worden. Maar dat was geen probleem: de NS zou mij eerst naar Nijmegen brengen en dan van Nijmegen rechtstreeks naar Schagen. Nu is inmiddels wel bekend dat ik problemen heb met rechts en links; ik heb echter helemaal geen probleem met het verschil tussen Oost en West. Toevallig weet ik dat Nijmegen in het Oosten ligt en Schagen in het Westen. En ook al was het heel aanlokkelijk om voor hetzelfde tarief én extra veel kilometers te maken én extra lang in de trein te zitten, toch heb ik van dit genereuze aanbod afgezien. Het streelde trouwens wel mijn ego dat niet iedereen dit mooie aanbod kreeg, want de NS had ook busvervoer geregeld. Dat de eerste bussen echter niet zo vroeg als de eerste treinen vertrekken vind ik volkomen logisch, immers ook buschauffeurs hebben het recht om op zaterdag een beetje uit te slapen.

Door een strategische keuze van mijn vertrekstation kwam ik uiteindelijk toch rond 10 uur in Schagen. Inmiddels had ik vanaf Amsterdam ook gezelschap gekregen van mijn medelopers. Dit waren Wilma Dierx, Erwin Borrias, Selim Ilkin en Arnold van der Kraan. Ik mijn verslag van de eerste etappe heb ik de voorspelling gedaan dat het aantal deelnemers aan etappe twee 50 procent hoger zou zijn. Het doet mij deugd dat deze voorspelling uitgekomen is. Ter controle etappe 1: 4 lopers, etappe 2: 7 aanmeldingen en uiteindelijk 5 lopers. Dus 7 is 175 procent; 5 is 125 procent. Gemiddeld dus 150 procent. Controle berekening: fysiek aanwezig (5 lopers= )125 procent plus in gedachte bij ons (1 Bram=) 25 procent geeft samen 150 procent.

Toen wij in Schagen uitstapten liep de hele trein vol met lopers. Even dacht ik dat het allemaal mensen waren die ook mee wilden maar zich in de datum vergist hadden en dus naar Hoorn wilden. Bij navraag bleek dat niet het geval maar lopers uit de regio die ons alle ruimte op de dijken wilden geven en daarom ergens anders gingen lopen.

Het deed mij goed om te zien dat de gaten in de organisatie die door het wegvallen van Bram ontstaan waren spontaan opgevuld werden. Wilma werd navigator en Erwin gaf toelichting op de bezienswaardigheden. Het was ook ideaal loopweer, dus aan alle randvoorwaarden voor een perfect loopje was voldaan. Wel moet ik zeggen dat er in het eerste stuk van het parkoers een aantal stukken zaten die mij tegenvielen. En dat is natuurlijk een hele geruststelling. Op een gegeven moment dacht ik dat ze in de kop van Noord Holland ook al bergen hadden, alleen viel mij op dat daar niet bepaald een frisse Alpenlucht hing. Uiteindelijk ben ik tot de ontdekking gekomen dat nog steeds niet alle afval die wij produceren te verbranden is.

De laatste tijd heb ik tijdens mijn loopje niet al te veel last van mijn onwillige enkel. Helaas heb ik nu weer geleerd dat je nooit te vroeg mag juichen. Ik was dan ook in eerste instantie heel blij met onze pauze in Medemblik en dat kwam zeker niet alleen door het gebak. Sterker nog, ik vond het niet eens erg dat ik ijs in plaats van slagroom kreeg. Toen ik echter weer op gang moest komen ging het enigszins stroef. Dan is starten op zaterdagmiddag tussen het winkelende publiek wel een extra stimulans. Ik ben er nu van overtuigd dat indien je de eerste kilometer amper een stap kunt zetten dit veel meer indruk maakt dan wanneer je lichtvoetig weg spuit. So wie so is het prettiger voor de fans dat ze wat langer van je capriolen kunnen genieten.

Maar goed, toen ik eindelijk weer op gang was ging het gelukkig gewoon goed. Misschien kwam dat wel doordat ik na een paar honderd meter overvallen werd door de gedachte dat ik weer iets geniaals gedaan had. Toen ik namelijk mijn bidon leeg had en die dus wilde ruilen voor het volle exemplaar uit mijn rugzak bleek ik een plastic zakje met drinken bij mij te hebben. Omdat ik dat natuurlijk veel flexibeler vond dan een bidon heb ik van de bidon meteen afscheid genomen. Ik heb even overwogen om deze bidon dan maar te offeren aan de goden van het IJsselmeer. Maar toch besloten dat net als een piek op een kerstboom boven op het topje van de afvalberg een veel mooiere plaats was.

Inmiddels was ik er ook achter gekomen dat ik iets minder geniaals gedaan had. Ik had twee weken geleden tijdens de NEU mijn looprugzak in Duitsland achtergelaten. Gelukkig hadden mijn kinderen nog een mooi rugzakje met ongeveer dezelfde kleuren. Sinds zaterdag weet ik dat de kleur van een rugzak niets zegt over de bruikbaarheid. Na 21 kilometer ging aan de linkerkant het plastic onderdeel dat het riempje aan de rugzak bevestigt kapot . Na wat gefröbel heb ik dit kunnen verhelpen en ook al kwam dit het draagcomfort niet echt ten goede, het ging. Na 42 kilometer begaf ook de andere kant het en was ik blij dat ik inmiddels ruime ervaring had met het repareren van riempjes. Ondanks dat merk je op een gegeven moment toch wel dat een volwassen kerel van 194 centimeter een ander formaat rugzak nodig heeft dan een jongetje van 10 jaar.

Ondanks dit kleine ongemak was het laatste stuk van Medemblik naar Enkhuizen ontzettend mooi. En dat dat echt niet overdreven is kan aan de hand van de 283 foto’s die ik gemaakt heb wel nagegaan worden. Het was dus weer puur genieten. En toch was ik een beetje blij toen ik na een kilometer of 56 weer in de trein zat. Toen drong namelijk tot mij door wat er gebeurt als je gedurende de nodige uren je schouders en armen afsnoert met veel te strakke banden van een rugzak en daar dan ook nog door te warme kleren flink op zweet. Nu was ik heel erg blij dat ik de dag er voor bij de dokter geweest was en hij mij met een ongelofelijke voorraad antibiotica zalf naar huis gestuurd had. Ik verheug mij altijd weer heel erg om na een dagje plezier te kunnen genieten van het aangename gezelschap van mijn gezin maar nu verlangde ik nog meer naar ons medicijnkastje.

Het doet mij altijd veel deugd als organisaties zich uitsloven om het mensen naar de zin te maken. Normaal zou ik dan ook heel blij geweest zijn toen ik zag hoeveel bussen de NS geregeld had om de mensen vanuit Weert verder te vervoeren. Toen ik echter zag dat die allemaal net zo strategisch als ik op de parkeerplaats stonden en ik dus met geen mogelijkheid het eerste uur mijn auto van die parkeerplaats af zou krijgen werd die vreugde een klein beetje getemperd.

Henk Geilen
Info provider loopplezier.tk
www.loopplezier.tk
home.hccnet.nl/h.geilen/index.htm
 
 
[ top pagina ]
 

 
 
 
Op de wielerpiste

Niederlausitz Hallenmarathon Senftenberg (D) 17-01-2009

We vetrokken zaterdag 17-01-09 richting Dresden met Leon Roumen (begeleider) en Henry Okkersen waar ik via expedia.nl het Hilton Dresden had geboekt voor maar
€ 80,- voor 3 personen met ontbijt. De weg naar Dresden verliep niet al te soepel door de ijzelregen toen we door het besneeuwde Sauerland reden. In de loop van de middag kwamen we aan in Dresden waarna we direct incheckten en Leon met een grapje vroeg aan de piccolo van het Dresden Hilton of vandaag Paris Hilton onze suite kwam poetsen, de piccolo keek daarna net al een “Botsauto”.
We reden direct naar de Niederlausitz Hallen in Senftenberg, 30 km voor de Poolse grens, hier waren al meerdere hardloopwedstrijden bezig.

De start van deze nachtmarathon was om 18:00 uur. Deze wielerpiste werd in het voormalige Oost-Duitsland gebruikt door de Oost-Duitse topsporters als voorbereiding op de Olympische Spelen in deze indoorhal.
Daar het een nachtmarathon betrof, werd al het licht gedoofd en werd het pikdonker en alleen de bochten werden verlicht door neonlampjes.
De limiet van 70 mensen was al een maand voor aanvang bereikt. We liepen met een chip om de enkel, bij elke doorkomst kon men zien hoeveel ronden men had gelopen en nog moest lopen.
Men kon voor de marathon 3 nummers van artiesten opgeven die dan tijdens de marathon zouden worden gedraaid, maar volgens mij bleef de CD bijna altijd vastzitten en we hoorden alleen maar Phil Collins met Mama en Freddy Breck !
De verzorging was zeer goed met zelfs chocolade en peren, wat me tijdens de marathon goed van pas kwam. De toeschouwers waren erg enthousiast met ratels en bellen.

Het probleem bij de uitzonderlijke marathon was het lopen op de wielerpiste in de bochten. Daar men constant in de schuine bochten van de 250 meter lange tartan wielerpiste de langzamere hardloper kon inhalen, was men genoodzaakt om in de bovenste banen te lopen.
Wanneer men de bocht had genomen, moest men weer schuin omlaag lopen, wat toch resulteerde op ongewenst interval lopen !
Het voordeel van deze marathon was, dat het maar 170 rondjes waren!
Deze marathon moest je toch proberen in trance te geraken oftewel het Runners High te bereiken, dat lukte wonderwel door de muziek van Phil Collins en het gepiep van de chip die bij elke doorkomst klonk, het was net alsof we in een onderzeeër zaten.
Na 3.46.58 bereikte ik de finish zelf op een 10e plaats en 3e M45 en Henry werd 11e in 3.47.25 en eerste M60.
Direct bij de finish werden we opgewacht door de organisatie met een medaille en daarna kreeg ik een glas bier en een glas champagne in mijn handen geduwd, dat smaakte lekker en ik dronk het op alsof het limonade was.
Na afloop was de prijsuitreiking, we moesten samen het podium betreden en kregen een tas met lokale levensmiddelen.

Zondag 18-01-09 vertrokken we wederom voor de 800 km lange reis naar Stein, onderweg wouden we nog even de Weltcup Biathlon gaan bekijken in Oberhof op 1000 meter hoogte gelegen in het Thuringer Wald, maar we kwamen terecht in een hevige sneeuwstorm met als gevolg dat we 10 km voor Oberhof maar weer vrolijk huiswaarts keerden.
Uitslagen en info over deze aparte marathon op de wielerpiste is te vinden:
http://www.hohenbocka.de/lrv/Halle/

Met vriendelijke groet,
Han Frenken
info provider taxifrenken.nl
 
 
[ top pagina ]
 

 
 
 
Le Trèfle à Quatre Feuilles: een loop met een lach en een traan.

Omdat ik de afgelopen drie weekends in drie verschillende landen (Limburg, Holland en Duitsland) gelopen had moest ik gewoon dit weekend in België lopen. Daarnaast was er nog een heel goede reden om zondag even Nederland te ontvluchten. Ik had namelijk de taak gekregen om als “Chinese vrijwilliger” op zaterdagavond een uitje te organiseren. De doelgroep van dit uitje was de leden van een vrouwelijke serviceclub. Deze doelgroep wordt naast het feit dat het heel aardige dames zijn ook gekenmerkt door het feit dat ze heel veel zorg aan hun uiterlijk besteden, zeer voorzichtig zijn en enige smetvrees vertonen. Kortom ik had een opdracht waar ik mijn tanden op kon stukbijten maar waaraan ik ook heel wat plezier zou kunnen beleven. Dit zou dus de ideale groep geweest zijn voor de moddergevechten in Olne. Om allerlei praktische redenen heb ik hiervan afgezien en heb ik voor de dames een cursus “auto te water” georganiseerd. De naam van deze activiteit is geen grapje maar beschrijft perfect wat er gaat gebeuren; je gaat dus een aantal keren in een auto te en onder water en wordt geacht er weer uit te komen. Uiteraard heb ik zelf ook meegedaan en moet toegeven dat het heel erg spectaculair en ook heel zinvol is. Ook moet ik toegeven dat ik het zelf ook behoorlijk eng vond, zeker als je geblinddoekt uit een gezonken auto moet zien te komen. Bovendien viel mij op dat toen de dames zelf uit het water kwamen terwijl hun make-up in het water bleef, zij toch dames en de moeite van het bekijken waard bleven. Daarnaast is het effect dat een worsteling om onder water uit een auto te ontsnappen op een kapsel heeft vergelijkbaar met wat een kapper aanricht, ook al is dit veel goedkoper en extreem veel sneller. Na zo’n geslaagde avond kon ik er dus wel vanuit gaan dat het bedankjes zou regenen. Omdat ik te verlegen ben om hier mijn hele zondag aan te besteden leek het mij dus verstandig om niet bereikbaar te zijn en dan is een trail in de Ardennen een perfecte oplossing. En zou mij daar iemand tegenkomen dan zou de modder er wel voor zorgen dat mijn anonimiteit gewaarborgd was.

De reis naar Olne was dankzij het aangename gezelschap zeer voorspoedig. Toen ik echter het verslag van Henk Sipers las bekroop mij het vermoeden dat ik toch meer onder de indruk van het hele gebeuren was dan ik mij zelf gerealiseerd had. Henk was het immers geheel ontgaan dat ik ook in de auto zat, dus moet ik wel erg diep in mijn schulp gekropen zijn.

Het weer was zoals het hoort bij een echte Ardennen trail: guur. Ik vond dat ik mij hier perfect op gekleed had maar toen ik van vijf lopers achter elkaar gehoord had dat ik te dun gekleed was besloot ik toch maar mijn dikke regenjas in de auto te gaan aandoen. Zodoende kwam ik er ook achter dat mijn bidon nog in mijn tas zat. In tegenstelling tot een andere loper zat trouwens mijn drinken nog gewoon in de bidon en dreef niet door de tas. Ik snap trouwens best dat iedereen dat dacht want ik stond c.q. liep te rillen als een rietje; ook al kan ik mij niet voorstellen dat iemand die mij ziet aan een rietje moet denken. Het is trouwens een heel apart verschijnsel dat ik de laatste tijd in gewicht aan het toenemen ben maar dat mijn vetpercentage afneemt. Eigenlijk is dit ideaal want als ik op de weegschaal ga staan is de afstand die de wijzer naar boven gaat precies het stukje dat ik mijn riem enger moet maken.

Dit was mijn 4e deelname aan het roemruchte klavertje vier. Dus moge het duidelijk zijn dat dit loopje erg bij mij in de smaak valt. Tevens kan ik dus voor allerlei details voor het loopje als zodanig naar mijn eerdere verslagen verwijzen. Verder vond ik het ook tijd om rendement te halen uit mijn kennis opgedaan tijdens de voorgaande edities. Ik had vooral geleerd dat de eerste ronde erg druk was. De gesteldheid van de ondergrond was al beroerd maar als daar nog eens meer dan 1000 voetjes overheen gegaan waren dan zou de benaming dramatisch terecht zijn. Dus wist ik dat ik, tegen mijn principes in, gewoon redelijk voorin moest starten. Zodoende had ik mij strategisch opgesteld. Mij viel wel op dat de finishklok met de cijfers de verkeerde kant uit stond. Toen er gestart werd had ik meteen door dat dit niet het geval was. De organisatie had zich waarschijnlijk gerealiseerd dat ik er weer was en wilde mij eens laten ervaren hoe het parkoers er uit zag als je het andersom liep. Omdat ik hiervoor iets terug moest doen stond ik dus mooi op de laatste startlijn. Dus in plaats van de eerste kilometer asfalt te bevuilen was de opdracht even een weiland omploegen. Prachtig om te zien; en als je het al niet warm kreeg van de (in)spanning dan zorgde de enorme kluwen lichamen daar wel voor.

Vervolgens ging het een pad op. Kenmerk hiervan waren grote gaten die, om duidelijk te maken dat het echt gaten waren, met water gevuld waren. Terecht willen veel lopers voorkomen dat zij al binnen de eerste kilometers natte voeten kregen. Toch is het niet de bedoeling om voor zo’n gat te blijven staan, want ook al kent dit loopje geen echte harde tijdslimieten, blijven wachten tot zo’n poel opgedroogd is, duurt echt te lang. Dus toen ik in de gaten kreeg waardoor de files ontstonden kon ik een klein beetje naar voren in de groep komen door gewoon dwars door het water te gaan.

De volgende uitdaging was uit de categorie dikke shit. Want tussen de overvloedige modder zaten ijsplaten. Ze waren perfect gecamoufleerd maar daardoor zeker niet minder glad maar wel extra verraderlijk. Positief was dat ik nu eindelijk weet waar de uitdrukking op je plaat gaan vandaan komt. Voor mij had het alleen maar tot gevolg dat ook het zitvlak van mijn loopbroek dezelfde bruine kleur als het onderstuk had. Helaas was Bram heel wat onfortuinlijker. Hij kwam zo ongelukkig terecht dat zijn enkel brak. Ik heb er nog steeds geen woorden voor hoe erg ik dit voor Bram vindt. Gelukkig is Bram, een paar dagen nadat het gebeurd is, vrij nuchter in zijn reactie: “Je valt 100 keer en 99 keer gaat het goed”. Een prachtig positieve instelling voor iemand die de komende 3 maanden uit de running is.

Ook al wist ik het toen niet van Bram, mijn valpartij had mij toch extra voorzichtig gemaakt. Dit kwam trouwens niet omdat ik bang was dat ik mijn vrouw moest vragen om mijn loopspullen deze week weer te wassen. Ik besloot toen dus om heel rustig en heel voorzichtig de tocht ten einde te glibberen. Deze beslissing was uiteraard heel verstandig maar kostte wel wat moeite want ik moest mijn ambitie op het continueren van een unieke reeks laten varen. Ter verduidelijking: ik ben in iedere editie van deze loop die ik heb gelopen op de 19e plaats bij de veteranen geëindigd. Dit lijkt geen echte uitdaging maar het was wel een vorm van hogere wiskunde om dit voor elkaar te krijgen want daarvoor moest ik 4:00:01, toen 4:10:38 en tenslotte 4:06:24 lopen. En als ik deze reeks wilde continueren op deze ondergrond was de kans op 19 plaatjes in mijn been heel wat groter.

En eerlijk gezegd: door heel rustig rond te lopen had ik veel meer tijd om van het landschap, de capriolen van mijn medelopers en de verrassingen die het parkoers te bieden had te genieten. Zo heb ik bijvoorbeeld eindelijk geleerd hoe je in het Frans moet vloeken als je met je kont in het prikkeldraad blijft hangen. Voor mij liep, midden door een beekje, een loper die voor de start ruim een half uur besteed had aan het proberen droog te maken van zijn sokken die in een sporttas met cola dreven. Schijnbaar bevielen hem die droge sokken dus toch niet.

Ik kon mij nog herinneren dat er in de eerste ronde op een gegeven moment een stuk door een riviertje, heerlijk gevuld met water en rotsen, gelopen moest worden. Naast dit riviertje stonden vrij woeste struiken, zodoende kon je een tijdje even niets van de omgeving zien. Als je dan aan het einde kwam zag je dat er naast het riviertje een perfect beloopbaar pad liep. Dit jaar zag je heel goed het verschil tussen de lopers die hier voor het eerst kwamen (of die een slecht geheugen hadden) en de mannen met klavertje 4 ervaring. Alleen jammer voor deze groep dat er aan het einde van het pad een heel stuk aarde weg gehaald was en heel hoge hekken geplaatst waren. Of om het anders de formuleren: zij hebben én over het pad én door het riviertje mogen lopen.

Van ronde twee kon ik mij nog heel goed een heel leuk riviertje met echte watervalletjes herinneren. Of het stroomafwaarts nog leuker dan tegen de stroom op is durf ik niet te zeggen. Maar het was wel de perfecte gelegenheid om een beetje modder terug te geven. Of het kwam doordat ik hierdoor even van mijn apropos was weet ik niet maar hierna heb ik mij in ieder geval verlopen. Echt stom, want de route was prima bepijld, maar pijlen werken alleen als je ze volgt en niet als je zonder na te denken de lopers voor je volgt.

Ik ben ook wel een beetje geëmotioneerd geraakt want ik heb ontdekt dat België aan mij gehecht begint te raken. Op sommige stukken was de klei en modder zo aan mijn schoenen aan het zuigen dat ik de grootste moeite had om van de plaats te komen en dat mooie stukje wereld te verlaten. Ik de laatste ronde kwam ik nog een Nederlandse loper tegen die mij tot mijn verbazing vroeg of ik Henk was. Toen ik dit bevestigde vertelde hij dat hij door mijn verhaaltjes hier terecht was gekomen. Hierdoor kreeg ik een geniaal idee. Als ik iets vertel aan mijn kinderen gebeurd er niets. Ik denk dat ik maar mijn ouderlijk advies op Internet ga zetten wellicht doen mijn kinderen dan wat ik wil.

Helaas kwam ook aan dit loopje weer een einde, eerlijk gezegd was ik best een beetje jaloers op de lopers die toen ik binnen kwam nog aan hun laatste ronde moesten beginnen. Zoals gezegd had ik in mijn regenjasje type zuidwester gelopen. Deze was voor dit weer toch te warm. Toen ik gefinisht was werd het donker en hoorde ik een aantal donderklappen. Vervolgens begon het te stortregenen en te hagelen. Dus als ik nog rustiger gelopen had was ik toch goed gekleed geweest.

Het deed mij trouwens goed dat mijn reisgenoten op de terugweg meer op de topografische kennis van hun TomTom dan op de mijne vertrouwenden. Zodoende kregen we én nog een stukje van het gelopen parkoers te zien én konden we bovendien constateren dat toen we na een half uur weer bij het chalet waren de regen was opgehouden.

Uiteindelijk is dit een loop met een lach en een traan geworden. Ik blijf genieten van het heel aparte loopjes, maar ik zal zeker de komende maanden het prettige gezelschap van Bram missen. Als hij er over een paar maanden weer bij is zal de vreugde hierover des te groter zijn.


Henk Geilen
Info provider loopplezier.tk
www.loopplezier.tk
home.hccnet.nl/h.geilen/index.htm

 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
18-01-2009 Olne (B) Les 4 Feuilles trail marathon. Het had vanacht al geregent dus ik wist wat voor parcour ons te wachten zou staan aldaar. Samen met Marcel Claessens, Math Roberts, Roger Kempinski, Henk Geilen en ikzelf ( Henk Sipers) vertrokken we naar Olne. Het regende niet maar het waaide wel redelijk en regen was op komst. Er waren heel veel deelnemers. De wedstrijd gaat over 4 ronden van ongeveer 12-11-10 en 9km. De meesten liepen 1 ronde en dat zorgde dan ook voor een enorme opstopping na de start want het parcour gaat 90 % over onverharde wegen en overal stonden grote waterpoelen en deze lopers wilden geen natte voeten krijgen!!!!! Dit is helaas onvermijdelijk en ik had als voorzorg over mijn X-socks de Sealskin"rubber"sokken aangetrokken een 100 % garantie voor droge voeten. Mijn oude trailschoenen waren via mijn sponsor terug naar de fabriek en de nieuwe, ander merk, waren nog niet gearriveerd dus moest ik op schoenen lopen zonder trail-profiel. Na een aantal kilometer lag er zelfs ijs en dat werd overspoeld met water, levensgevaarlijk. Ik vraag me nog af hoe we bijna allemaal overeind konden blijven. Hier en daar maakten sommige mensen een flinke schuiver maar ...op en verder. Hier viel dan ook Bram van der Bijl en zoals later bekent werd, brak hij hierbij zijn enkel!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Bergop, bergaf door waterpoelen en door modder waar je blij kon zijn als je alle twee je schoenen nog aanhad als je eruit kwam en meer van dit plezier zou Henk Geilen zeggen. In totaal zouden we zo 'n 1000 hoogtemeters krijgen en natuurlijk ook naar beneden. Bij een afdaling was het alsof we door een kabbelend beekje liepen en het water reikte tot aan onze enkels, mijn Sealskin sokken waren gelukkig hoger!!!!! Hier en daar kregen we weer van die ijsplaten en ik kwam er heel overheen. Normaal zoek je bij deze lopen de vlakke gedeeltes om je voeten neer te zetten maar nu probeerde ik op de uitsteklende stenen te lopen om grip te krijgen. Ik liep makkelijk, pakte elke 6 km mijn gel en dronk veel. De zwaarste hellingen werden gewandeld en in de laatste ronde kon ik zelfs de hellingen blijven doorrennen waarbij je veel mensen inhaald.
Zo 'n 500 meter voor de finish werd ik bijgehaald door Roger Kempinski en we liepen samen naar de finish. Tijd 4 u 25 minuten en nog iets. Ik was zeer tevreden en absoluut niet kapot. Nu blijkt toch weer dat ik op zwaardere parcoursen beter uit de voeten kom. Een hele "ruggesteun" voor Marokko over 4 weken. Na de finish hoorden we dus het verhaal over Bram. Wilma Dierix en nog iemand waren erbij toen het gebeurde en zij bleven bij Bram tot hij werd afgevoerd naar het ziekenhis van Verviers en zij vervolgden toen hun marathon ( alle respect). In Verviers werd een gebroken enkel geconstateerd en ze wilden meteen opereren maar dat wilde Bram niet zover van huis. Erwin Borias en Wilma namen hem mee terug naar Nederland en vandaag wordt hij geopereerd en zal een hele tijd uit de "running" zijn.
Bram sterkte, we denken aan je.

sportieve groeten

Henk Sipers

site: http://www.adventure-runner.tk 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]