Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
14 aug 2018
Monschau Ultrarun nieuwe start
5 aug 2018
Kladno Sri Chinmoy 48 uur
3 aug 2018
Gross Glockner Ultratrail 110 km
26 jul 2018
Dappere renners gaan de snikhete Bokemei Run aan in het Westerpark!
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
* December
* November
* Oktober
* September
* 27 sep 2009: 100 miles om het eiland Mors
* 20 sep 2009: Terugblik op de TransEurope Footrace door Theo Cloosterman
* 20 sep 2009: Winschoten als traumaverwerking
* 20 sep 2009: Terugblik op de TransEurope Footrace door Cor Westhuis
* 18 sep 2009: Winschoten 2009
* 16 sep 2009: Medoc Marathon Pauillac, Jules met wijn in de file
* 15 sep 2009: Theo de Jong loopt zijn 100ste marathon
* 14 sep 2009: Mijn 12e Mergelland Marathon was toppie
* 9 sep 2009: China International Great Wall Marathon
* 6 sep 2009: De Bosmarathon
* 4 sep 2009: 24 Stundenlauf Wolfenbüttel
* 4 sep 2009: Wildwest in de Meermarathon
* 3 sep 2009: De laatste monniken
* 3 sep 2009: 5 Bridges Marathon
* 3 sep 2009: K en C nummer twee
* 3 sep 2009: CCC 98 km, een reis door de bergen
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van September 2009
 
100 miles - om het eiland Mors - 19 en 20 september j.l.

2009 staat wat betreft ultrawedstrijden in het teken van eilanden. 1 in het voorjaar en de tweede in de herfst. Naast de overeenkomst van het eiland-zijn, is er ook de overeenkomst bij beide de finish bereikt te hebben. Deze ultraloop op het eiland Mors betekent een gedegen voorbereiding van welgeteld drie maanden. De trainingen zijn goed verlopen. Eten en drinken zijn afgestemd op het ultralopen. Helaas is de nachtrust te kort, voornamelijk veroorzaakt doordat ik me (te)veel wegcijfer voor mijn werkgever. Toch heb ik in de toptrainingsweken een dag vrij genomen om te relaxen. Drie weken voor de wedstrijd begon de tapering off. Na een aantal keren contact gehad te hebben met de organisatie, kan het moment surpreme voor me beginnen.

De combinatie dat de wedstrijd een IAU bronzen label met een fors prijzengeld heeft, trekt een aantal Hongaarse toppers naar de wedstrijd zoals Atilla Vozar en Janos Zabari. Ondanks dat de organiserende atletiekvereniging Pinen en Plagen een vereniging is waarbij het sociale aspect op de eerste plaats staat, willen ze van deze 100 miles een topwedstrijd maken. Jesper Olsen, de hardlopende ultraloper die bezig is al hardlopend een wereldreis te maken, is in het verleden degene geweest die het idee van deze ultrawedstrijd heeft laten ontstaan. Op uitnodiging van de Pinen en Plagen heb ik een training bezocht. Op een inwonersaantal van 9.000 heeft de atletiekvereniging maar liefst 400 leden. Een echte trainingsopbouw is er niet, er wordt in en rondom het dorp gelopen mede vanwege het feit dat de club niet over een atletiekbaan beschikt. Het ontvangst is echt royaal, mijn vraag of ik het parkoers van de wedstrijd van te voren mag verkennen, wordt beantwoord dat iemand deze persoonlijk laat zien. Dankbaar ben ik ze omdat er een wereld voor me opengaat en wel omdat vooraf is aangegeven dat het een flat course zou zijn maar het is echt heuvel op en heuvel af. Echt niet flat. Mijn doel de finish te halen verandert natuurlijk niet maar een verwachtte eindtijd plus ik met twee uur. De vooraf vastgestelde tactiek verandert desondanks niet: de wedstrijd in drie delen waarbij het tweede gedeelte een uur langzamer mag zijn t.o.v. het eerste gedeelte en het derde deel een uur langzamer t.o.v. het tweede deel. Op basis van het geaccidenteerd terrein achteraf hartstikke fout ingeschat. Achteraf klopt niet omdat het vooraf moet zijn. Het parkoers is reeds bekend. De eerste tachtig kilometer zijn n.l. zwaarder dan de tweede tachtig kilometer. Wie is er eigenwijs?!

De start is bijzonder. De Nederlandse vlag hangt op zijn kop: blauw-wit-rood. (doet me denken aan mijn militaire dienstplicht in de vorige eeuw, ooit mocht ik hetzelfde vlaggetje op een kazerne ophangen: blauw-wit-rood, de commandant was not amused. Shake hands ik was not amused met die plicht het land te dienen, ik vraag me nog af wat het dienen nu echt daadwerkelijk inhoudt). Naast me staat een Deense ultraloper als clown verkleedt, hij loopt voor het goede doel cliniclowns. Tevens staat er een Deense ultraloper met een blauwe pruik. Hij loopt al zijn wedstrijden met deze haardracht. Deze lopers serieus nemen? Het blijken ervaren mannen op ultragebied. Een kilometer voor de finish halen ze me in.
Tot vijf minuten voor de start zit ik geconcentreerd in mijn auto waarna ik me naar het startvak begeef. 32 ultralopers hebben een chip in de schoenen, 1 ultraloper niet (een Nederlander). Staat trouwens ook nergens vermeld dat er met een chip wordt gelopen. Blijkbaar is het voor de start mondeling medegedeeld.

Om exact 100 miles te lopen, rennen we eerste anderhalve ronde om het voetbalveld. Atilla en Janos lopen niet onverwacht op kop. Het zijn lopers met veel talent maar daarnaast zijn ze tevens full prof. Atilla heeft zelfs een p.r. van tussen de zes en zeven uur op de 100 kilometer. Ben benieuwd welke eindtijd hij loopt op deze 161 kilometer. Elion Beja, een ultraloper uit Israel, loopt al iets achter de Hongaren. Vooraf mailde Elion dat ie de wedstrijd zou winnen. Tja dat kun je aankondigen maar nu de praktische uitvoering nog. Hij is 1 van de uitvallers (circa 36 procent van het totale deelnemersveld valt uit).

De eerste circa dertig kilometer lopen eilandinwaarts op dus een geaccidenteerd (ik zoek een reden voor een langzamere eindtijd dan vooraf verwacht) terrein. Elke vijf kilometer een verversingspost. Mijn eigen voeding en drinken heb ik op elke post geregeld, wil n.l. niets aan het toeval overlaten. Het letterlijk en figuurlijk hoogtepunt is tussen de 35 en 60 kilometer. Langs het water, door bossen, over grasveld, veel gecombineerd met stevige klimmen. De 1 na de ander heeft te maken met een dip. Dit geeft me vleugels. In combinatie met het zonnige weer (circa 20 graden Celsius) verhoogt het tempo. Betaal na honderd kilometer logischerwijze de tol. Hoe naief kan je zijn dat je denkt niet te dippen?! Na 70 kilometer lopen we iets eilandinwaarts. Het wordt een paar uur verder donker, echt stikkedonker. Geen straatverlichting maar wel een pracht sterrenverlichting aan de hemel. Veel naar boven kijken maakt me duizelig. Staar dus maar in het donkerluchtledige. Half een in de nacht hoor ik bij een boerenfeest het toepasselijke Beat it van Michael Jackson. Lachtwekkend, het doorbreekt de stilte tijdelijk, krijg jeuk aan mijn neus ...

Het parkoers bevalt reuze omdat het afwisselend is. Jammer dat in het donker het water niet te zien is. Echter het klotsende geluid voelt verwarmend. Het doet me denken aan een regel welke een Frans dichter ooit schreef: "we worden niet ziek van het geven maar van het bewaren". Geven kan hartverwarmend zijn. Klotsend water bedankt! Sinds uren loop ik alleen, hoor alleen mijn ademhaling en voetstappen. Zo af en toe schijn ik het met het lampje in de ogen van paarden of koeien. Ze grazen verder, kunnen ze iets begrijpen van dit maffe gedrag? Vragen deze dieren zich ook af wat een ultraloper aanspoort dergelijke afstanden te lopen? De tv-uitzending Knevel en van den Brink met Gregor Stam staat me helder voor geest. Hij is in de jaren tachtig en negentig meervoudig kampioen triatlon geweest. In dat programma kwam hij voor het eerst naar buiten met het verbijsterende en onthullend verhaal dat achter zijn sportcarriere schuil gaat. Gregor sprak open over zijn zwarte verleden. Hij liep als zeventienjarige al afstanden van 50 kilometer. Zijn doen en laten voelen als loslaten.
Geestelijke verhuisdozen gevuld met belangrijke schakels uit het leven. Alles weggooien? Alles bewaren? Beide tegelijk gaat niet.
Regelmatig vraag ik me af wat in de wereld en bij mensen zich afspeelt. Al lezend overkomt me dit bij de verslagen en uitslagen op ultraned waar regelmatig dezelfde namen terugkeren. Ultralopen kan zeker weten verslavend werken. Het is een geweldige sport. Maar heeft het ook een diepere betekenis? Het lopen houdt me o.a. in balans t.o.v. de maatschappij waarin ik verkeer(d).

Terug naar de wedstrijd. De ochtenddauw is prachtig. Het glooiend landschap laat bij het ontwaken van de dag mooie vergezichten zien zoals het akkerland, zoals de bossen en de weilanden. Het akkerland is bedekt onder een pracht witte deken. Ondanks dat het koud voelt, verwamt het ook. It is and will be another beautiful day. Bij 1 van de laatste posten verlies ik de zelfdisicpline. Vooraf wil ik het advies van Simon uit het voorjaar aanhouden om niet langer dan noodzakelijk bij een post iets te eten en te drinken (geplande tijd tussen de anderhalve en drie minuten). Echter op het 145 kilometer punt sta ik 7,5 minuut te praten met een Deen. Stom! Mijn voorgestelde doel om en nabij de tiende plaats te finishen verlies ik bij deze post. Een dertiende plaats blijkt achteraf het hoogst haalbare. Nu wordt het de zestiende plaats. Nu besef ik me dat Atilla en Janos circa twee uur tijdswinst pakken op de rest omdat ze persoonlijke begeleiders hebben tijdens de wedstrijd.
Een tien kilometer voor de finish wacht nog een prima klimmetje en afdaling in een bosrijke omgeving. Een Deense ultraloper ligt te shaken en te trillen. Waarschijnlijk te weinig gedronken. Hij vertelt me na afloop slecht 1 keer geplast te hebben tot het 150 kilometer punt. Op 155 kilometer neemt de organisatie hem uit de wedstrijd. De opkomende, wakker wordende zon verlicht letterlijk de wereld en verlicht figuurlijk de vermoeidheid.

Moe en voldaan finish ik om twee minuten over negen in de ochtend. Zoek gelijk mijn bed op. De test om het ego niet te belangrijk te maken is deels gelukt maar besef dat dit nog een hoger level dient aan te nemen. Een levensles die nog lang niet af is. Na de finish zit ik met een dilemma omdat ik graag een vlakke ultra-wedstrijd ver boven de 100 kilometer wil lopen. Een keer testen wat de mogelijkheden zijn qua eindtijd c.q. totaal gelopen kilometers. Wellicht een 24 uur?! Is veel rondjes inspirerend en verrijkend? Heb de tijd te bedenken wat te doen in 2010. Dit jaar is klaar. In mijn perceptie kan het proberen te pieken slechts een paar keer per jaar.

De 34-jarige Attila Vozar wint in eindtijd van 13:30:41. Wat een prestatie! Een verbreking van het parkoersrecord met bijna twee uur. Deze stond op naam van Jesper Olsen in 15:26:09. Atilla ontvangt een beker, persaandacht en 2.100 euro prijzengeld. Wat een prijzengeld! Nummer twee Janos Zabari finisht uiteindelijk een kleine 1 uur en 45 minuten later. Wat sportieve tegenstand betreft hoeft Attila niet mee te doen in Mors maar verwacht hem volgend jaar weer aan de start.

Enjoy the silence,

Henk Harenberg 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Een beetje laat maar daarom niet minder enthousiast, ondanks de tegenslagen.
Wat betreft de tegenslagen hebben jullie alles, volgens mij, wel gevolgd via de blog welke Annemieke zo goed en zo kwaad mogelijk dagelijks heeft proberen te schrijven.

Aan de voorbereiding heeft het volgens mij niet gelegen. De afgelopen jaren, welliswaar op mijn geheel eigen wijze (met de nadruk op eigenwijs) veel rustige lange duurlopen gedaan. Het laatste halfjaar voorafgaand aan de loop zelfs 2x een weekje vrij genomen om alleen maar deze lange lopen te trainen. Dagen van zo'n 8 á 10 uren lopen, rugzak om en hup wegwezen. Maar ja...valt zoiets wel te trainen. Ik bedoel maar, anderen hebben zeker niet meer misschien zelfs wel minder gedaan dan dat ze gewend waren. Je vraagt jezelf dan wel eens af of je niet teveel gedaan hebt?

Na een voorspoedige heenreis zijn wij donderdags voor de start in Bari aangekomen. Voor mij was er maar één echt doel, finischen aan De Noordkaap! Helaas is dit niet zo gegaan zoals ik het me vooraf had voorgesteld.
Zondags de start. Vanaf etappe 1 ging het eigenlijk best wel redelijk. De spanning was weg en het ging allemaal relaxed. De volgende etappes gingen ook echt lekker. Maar...etappe 7 daar begon het allemaal. Volgens mij eindelijk een echte etappe. Het ging af en toe omhoog, omlaag het ging echt heel lekker. Ik had er ook zin in, dit soort etappes had ik me ook voorgesteld. Alleen er was die dag 'n pijntje, in mijn linker bovenbeen(ik weet het niet meer precies, heb dit hoofdstuk gewist), negeren... Nogmaals het ging lekker, goed zelfs en ik had er erg veel zin in vandaag, dus niet zeuren...doorlopen. Achteraf had ik dit NOOIT moeten doen. Maar ja, je bent jong en je wilt lopen! De volgende dag was de pijn er nog steeds en werd gaandeweg steeds erger. Dit was dan ook de oorzaak dat ik deze etappe ongeveer een 20-25 minuten buiten de limiet finishte. Eigenlijk ging het toen al niet meer, shinsplints. Oftewel een heel dik linker onderbeen. De volgende dag, tegen beter weten in, gestart. We zien wel tot waar we komen en hoe het zal gaan. Vanaf het begin ging het echt niet. Het werd aleen maar erger, ik kon eigenlijk helemaal niet lopen. Er was niemand die mij in de auto wilde meenemen, ik wilde stoppen. Uiteindelijk bij de 4e verzorgingspost, daar was alleen niemand meer, was ik al zover buiten de limiet dat ik bij Annemieke mocht instappen. Zij stond mij daar al op te wachten. Mijn linker onderbeen was intussen zo dik geworden dat er later op de dag verschillende foto's van gemaakt zijn, zó had men dit nog niet eerder gezien. O.a. door de mensen van het wetenschappelijk onderzoeksteam (deze waren verbaasd dat ik nog had gelopen) en door de EHBO-er. Deze foto's zouden als studie materiaal kunnen gaan dienen, is er uiteindelijk toch iemand blij mee.
Na deze mentale dreun heb ik uiteindelijk na 10 dagen de draad weer opgepakt.
Etappe nummer 19 weer ingestapt met als nieuw doel Duitsland van zuid naar noord te lopen. Ook dit is niet helemaal gelukt. Ik mis hier nog ongeveer 32kms. Daar was in het noorden ergens een dag dag dat ik heel veel pijn had in mijn rechter bovenbeen, een voor mij geheel nieuwe ervaring. Ik meen dat het etappe nr 29 of 30 was. Deze etappe dus uitgestapt. 's-Avonds laat nog laten tapen, ook ik dus, en de volgende ochtend weer gestart.
Na veel overleg met vooral Annemieke uiteindelijk toch maar mee naar Zweden. De eerste echt lange etappe nr 36, 86 km, bewust voorbij laten gaan met het oog op weer een sluimerende blessure. Daags daarna weer met de overige lopers gestart. Nu maar weer een nieuw doel gesteld; Vilhelmina (etappe nr 48). Dit doel gehaald met op de voorlopig weer laatste etappe opnieuw shinsplints. Althans dat dacht ik, later dacht ik dat het misschien toch een andere blessure is geweest, ik weet alleen niet wat voor eentje. Het voelde in elk geval wel weer zo als voorheen.
Opnieuw voor een langere periode uit de wedstrijd! In deze periode kwam wel het besef dat ik toch zeker de laatste 10 hele etappes nog wilde meelopen. Kost wat kost. Dus vanaf etappe 55 ben ik weer opnieuw in de wedstrijd gestapt. Want dat was het intussen zeker wel geworden...een wedstrijd met mezelf. Ik was tenslotte gekomen om te lopen en dus wilde ik ook zoveel als mogelijk lopen. Hoe zwaar dat ook was. Zowel lichamelijk als geestelijk. Mezelf telkens weer oppeppen om te beginnen; dat viel soms niet mee. Maar uiteindelijk heb ik mijn laatste doelstelling gehaald en ben ook ik, welliswaar als etappe-loper en niet als wedstrijd-loper, gefinished op De Noordkaap!!!

Heel blij was ik dat ik toch doorgezet had en nu uiteindelijk ook op het noordelijkste puntje van het vasteland van Europa was gearriveerd.
Teleurgesteld was ik ook dat ik niet ALLE etappes had gelopen; wat vooraf toch het ultieme doel was.
Er heerste bij mij een heel dubbel gevoel en dat gevoel is nog een lange tijd gebleven.

Na een prachtige reis door Noorwegen zijn we uiteindelijk weer thuis in Veldhoven gekomen. Als je dan een aantal weken verder bent en telkens weer de loop 'beleeft' dan begint toch het besef te komen dat je toch wel iets gepresteerd hebt. Dan krijg je langzaam ook een beetje een trots gevoel. Dat mag dan misschien niet, maar toch...
Trots op het feit dat ik ondanks alle tegenslagen toch 45 volledige etappes heb gelopen.
In totaal een kilometer aantal van: 3121,1 !!!
Dit onder soms heel barre, extreme weersomstandigheden bij elkaar heb gesprokkeld. Vooral de laatste 3 dagen waren wel wat heftig.
Trots ben ik ook op het feit dat ik met geweldige TOPPERS uit het buitenland maar zeker uit ons eigen Nederland heb mogen meelopen.
En zeker trots op mijn eigen Annemieke, die mij op de moeilijke momenten er telkens weer door heen sleepte.

Ik heb heel erg veel geleerd op loopgebied. Hoe je sommige dingen wel maar ook niet moet doen. Hoe met blessures om te gaan. Ik heb tegenslagen gehad maar ook heel veel plezier gehad. Onderweg tijdens de etappes en na afloop. Ik heb me verbaasd over ons lichaam. Hoe het lijf reageert op zulk een inspanning en hoe het zich herstelt en dit zeker niet alleen bij mijzelf. Hoe mensen met elkaar omgaan in soms erg primitieve omstandigheden. O.a. bij de slaapgelegenheden en de sanitaire voorzieningen.

Heel de Trans Europe Foot Race is één ongelooflijke ervaring geweest en Annemieke en ik hadden het voor geen goud willen missen.

Na de roes van de loop zijn we weer in de dagelijkse hectiek belandt. Heel erg heb ik moeten wennen aan alle drukte en herrie om me heen. Tijdens het weer werken was de concentratie het grootste probleem voor mij. Dit de hele dag door, bleef lange tijd moeilijk en ik vergat gemiddeld wel 1 ding per dag. Gelukkig zonder grote gevolgen. Dit is inmiddels wel weer voorbij en gaat het nu wel goed met me. Vermoeidheid heeft me lange tijd parten gespeeld; wilde overdag nog weleens slapen. Ik hoefde bij wijze van spreken op een bank te zitten of ik was 'vertrokken'.
Wat het lopen betreft, dit is op een heel laag pitje gekomen. De eerste weken was het ongeveer 1 maal per week dat ik nog de deur uit kwam en nu de afgelopen 3 weken ben ik nog niet weg geweest om te lopen. De motivatie is er even niet meer en een tempo heb ik helemaal niet meer (als ik dat al ooit gehad zou hebben). Waarschijnlijk komt dat wel weer terug. Maar voorlopig kan ik in en om huis nog wel aan de slag. Daar is de afgelopen tijd genoeg blijven liggen.

Met vriendelijk groet,

Theo Cloosterman

 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Winschoten als traumaverwerking.

Winschoten 2006,drie jaar geleden dus, stond ik voor de tweede keer aan de start in een poging een 100 kilometer uit te lopen. Voor de tweede keer lukte dat niet. Kwam ik de eerste keer nog tot 60 kilometer, de tweede keer kwam ik niet verder dan 40 kilometer; zwaar gefrustreerd reed ik naar huis.
Voor dat ik echter thuis was kreeg ik een telefoontje dat mijn moeder een hersenbloeding had opgelopen dus had ik verder geen tijd meer om teleurgesteld te zijn over de Run.Binnen twee maanden en een extra hersenbloeding was ma overleden.
Nu gaat in rouwverwerking minimaal anderhalf jaar zitten, zo niet langer dus Winschoten zat er voorlopig niet in. Eigenlijk had ik het eigenlijk wel gehad met de Run. Nou had ik mezelf wijs gemaakt dat het parcours me toch niet lag en dat het beter was om maar eens uit te kijken naar een andere 100.

Die heb ik ondertussen met succes gelopen. Dat spook ben ik dus kwijt. Die rouwverwerking kreeg echter een onverwacht staartje. Nou is er bij ons vroeger veel gebeurd en het woord crisisgezin lijkt wat overdreven maar heftig was het zo nu en dan wel.
Zo als een mens eigen, worden alle ervaringen ‘keurig netjes’ opgeslagen in de herinnering en kunnen ze plotseling én op een vervelende manier weer tevoorschijn komen.
Nou sta ik al bekend als een emotionele jongen dus ‘negatieve emoties’ hakken er aardig in. Ik kwam weer eens met het eiland Vlieland te zitten, het eiland waar ik vroeger rumoerige tijden heb gekend en ik kon het allemaal maar niet van mij afzetten. Alle rommel kwam uit het onderbewustzijn, bewust naar boven borrelen. Geweld, ziekte, angst, onzekerheid als een cocktail die er zijn mag.

Lopen als afleiding, als uitlaatklep, als stressverwerking. Het klinkt aantrekkelijk maar als dat niet meer lukt dan kan een mens zich ook klem lopen, wat bij mij dit voorjaar gebeurde.
Drie keer achter elkaar in een marathon uitvallen was iets teveel van het ‘goede’. Er waren momenten dat ik nog geen twee kilometer kon lopen. Een hele serie aan goed bedoelde specialisten kwam er aan te pas om mijn lichaam in het gareel te krijgen. Ik kon dat lijf maar niet ontspannen en met een scoliose en beenlengteverschil werd het er ook niet beter op.

Er zijn mensen die zeggen dat toeval niet bestaat, maar ik kwam gelukkig de juiste mensen tegen op het juiste moment. Dorntherapie en Auratherapie werden de sleutelbegrippen waar ik dit jaar mee te maken kreeg. Bij Dorntherapie wordt getracht beenlengteverschil, bekkenscheefstand en de daar mee gepaard gaande rugproblemen op te lossen. Het extra hakje in de linkerschoen moest eruit en voorlopig geen marathons meer. Bij Auratherapie wordt getracht de energiehuishouding het lichaam in balans te krijgen. Reconstructie van het verleden was een zaak voor mijzelf.Wel blijven bewegen!

Na veel geduld en geploeter wist ik weer wat op te bouwen. Al die spieren en pezen die in een andere stand kwamen te staan hadden hun tijd nodig. Tenslotte lukte het mij om wat halve marathons te lopen. De doorbraak kwam, ja geloof of niet, op Vlieland tijdens de vakantie.
Een ouderwetse halve marathon en een duurloop van bijna 35 kilometer deden me opbloeien.
Gelijk na de vakantie enthousiast een marathon gekozen en me ingeschreven, ja geloof het of niet, vóór Winschoten wat me een goede test leek voor de geplande tocht door Schotland eind september, want dat is het hele jaar het streven geweest. Waarom Winschoten? Uhhh….! Tja, iets goedmaken na wat er gebeurd is? Het lot tarten? Misschien zou het meevallen. Hoe dan ook, ik zou daar een keer een afstand officieel uitlopen!

Eerst dan die marathon! De Moormarathon van Goldenstedt in Duitsland, grotendeels door een moerasachtig hoogveengebied. Een pracht marathon, maar om goed te lopen moet ik in de week vooraf geen verhuizing meer meemaken want dan wordt het niks. De afstand viel me echter reuze mee; mooi meegenomen. De week erna vanuit Bormio in Italië klimmen naar de Passo dello Stelvio om op ruim 2700 meter fris en monter te constateren dat ik nog wel twee tot drie uren had kunnen doorlopen.

En dan de Run 2009.Vijftig kilometer. Limiet 6 uur! Ik had al aangegeven dat het parcours me niet ligt en daar komt nog bij dat ik Winschoten eigenlijk maar één groot circus vind met alle respect voor de organisatie die prima is. Ik heb geen hekel aan rapmuziek maar als het volume van de boxen in de straat voor een ware geluidsterreur zorgen, verkies ik eigenlijk liever de rust van de natuur. Ik kom dan toch iets beter tot mezelf, maar goed ik was er toch dus vooruit dan maar. Zowaar liep het parcours nu andersom en zowaar beviel me dat eigenlijk wel.
Ik ben op een schema van 1 uur en 5 minuten per rondje weggegaan met het idee omrond de 5 uur 30 uur te finishen en dat ging prima in het begin. Veel bekenden onderweg gezien, elkaar wederzijds aangemoedigd. Ik liep lekker ontspannen, die eerste drie rondjes. De handen en mondhoeken losjes, geconcentreerd met de ademhaling onder controle. In het vierde rondje begon het langzaam te kantelen. Het hoofd begon te kraken, ik raakte de controle kwijt, raakte emotioneel, probeerde te corrigeren door de ademhaling diep te houden. De emotie was echter niet langer meer in dienst van het bewegingsapparaat, ging een eigen leven leiden.
Het laatste rondje brak aan. Ik zou en ik moest doorlopen, uitlopen die afstand. Ik kon het me niet permitteren om te stoppen, niet voor mezelf, niet voor mijn overleden moeder, niet na alles wat er aan ten grondslag lag.
Na een paar kilometer kon ik niet meer lopen, kapot dat ik was. Dan maar wandelen, ik zou en moest binnen de limiet binnen zien te komen. Nootjes en stukjes kaas bietsen van picknicktafeltjes, gretig sponsen en bekertjes water aannemen van enthousiaste kindertjes langs de kant van de weg. Ik moest wat! Die laatste kilometers vielen me eigenlijk nog wel mee, heb zelfs nog wat gelopen; het was ook niet de afstand die er toe deed. Met een vinger naar boven wijzend ben ik gefinisht.

Bij de verversing heb ik gevraagd of ze me in de gaten wilden houden dat ik niet de hele bak met sinaasappelschijfjes leeg zou eten. Bij het ophalen van de herinnering heb ik ten overstaan van vier aandachtige dames het hele verhaal over het hoe en waarom op een uitgebreide en emotionele manier zitten vertellen.
Ik moest het kwijt. Ze hadden er alle begrip voor.

De maandag erna gewoon lekker getraind, geen centje pijn.
En Schotland?
Daar ben ik helemaal klaar voor!

Herman Euverman.

 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Ik wil graag aan het verzoek van Ultraned voldoen om wat over de loop te vertellen en hoe ik die heb beleefd.

Zoals jullie weten was het voor mij een soort herhaling. Voor de andere 6 dappere nederlanders was het de uitdaging om een keer in hun leven zo’n lange ultraloop uit te lopen.
Ik had het al laten zien dat ik het kon in 2003 van Lissabon naar Moskau over bijna 5100 km. Hoewel ik het in 2003 gehaald heb, en zelfs op de 8e plaats eindigde met een gemiddelde van 8,6 km per uur , liep ik op een 2 tal weken na voor mijn gevoel niet op mijn best. Zo kreeg ik in de eerste week al last van mijn knie en heb ik een week lang achteraan lopen sukkelen met een scheenbeen blessure. Last van de nodige blaren gehad en de laatste 2 week een steeds meer opspelende liesblessure. Kortom geen optimale loop.

Dus mijn doel was gewoon lekker lopen , heel goed naar mijn lichaam luisteren om lichamelijke ongemakken te voorkomen en verder proberen bij de eerste helft van het klassement te eindigen.
Ik had mij ( voor mijn gevoel althans) nagenoeg perfect voorbereid in de afgelopen winter. Veel aan oefeningen gedaan om de zwakke punten in je lichaam zo sterk mogelijk te maken en rustige lange duurlopen. Geen stress , gewoon lekker lopen en trainen.
Het ging ook gewoon goed. De laatste testwedstrijden gingen gewoon super. Zo liep ik in maart s’morgens van Dalfsen naar Diever ( 50 km) om daar de marathon nog binnen de 4 uur te lopen.
Verder had ik een voortreffelijke sponsor gevonden in Han Vaalt van STEP ONE uit Borne en Asics.

In Bari troffen we de andere 6 nederlanders.
Op bijgaande unieke foto staan de 7 trotse lopers die op 19 april 2009 allemaal maar 1 doel voor ogen hadden nl. het einddoel – De Noordkaap -halen op 21 juni. (Helaas kunnen wij op de site van Ultraned de foto’s niet laten zien.)

Met mij ging het tot aan de 35 e etappe ( na 2600km ) gewoon geweldig.
De eerste etappes gewoon rustig lopen in komen en in de oostenrijkse bergen niets forceren en verder lekker op mijn gevoel lopen. Steeds kwam ik ongeveer rond de 12e a 15e plaats binnen en ik begon steeds beter te lopen. Maar liefst 12 x bij de eerste 10 geeindigd. Tot aan de 35 e etappe helemaal niets gehad. Geen blaartje en geen schuurplekje gehad. Geen enkele keer het erg moeilijk gehad of total los over de eindstreep gekomen. Na elke etappe had ik nog genoeg over. Vooral mentaal voelde ik mij ijzersterk. Het ging allemaal super en eigenlijk ver boven mijn verwachtingen.
Op dag 35 stond ik zelfs 12e in het klassement met een gemiddelde van 9,6 km per uur en was in mijn gedachte al bezig om de top tien binnen te dringen.
Op de bijgaande foto zie je mij nog lopen in mijn goede dagen in het fantastische oranje shirt en met nummer 14. ( dit nummer heb ik speciaal van Ingo gekeregen om dat ik een fan ben van Johan Cruijff)
En ja dan plotseling, volkomen onverwacht, voel je pijn in je onderbeen. Je loopt er met de nodige pijn nog een 200 km mee door. Maar toen ik echt niet meer op mijn volledig ontstoken been kon staan moest ik met de nodige pijn in mijn hart de wedstrijd verlaten.
Twee weken later bleek een botbreuk in het scheenbeen ( een dwarse breuk ongeveer 10 cm onder de knie ) de oorzaak te zijn van de pijn.

Als je thuis komt volg je de resultaten van de anderen lopers dagelijks nog op internet. Grote klasse dat die het in de moeilijke laatste 2 weken uitgelopen hebben.
Als de chirurg in het ziekenhuis je vertelt dat het een prachtige breuk is en dat het niet in het gips hoeft en vanzelf moet genezen dan verwacht je dat het genezingsproces 6 a 8 weken in beslag neemt.
De werkelijkheid is echter heel anders dat ik nu na 3,5 maand nog steeds niet zonder krukken kan lopen. Ook de vooruitzichten zijn nog steeds niet geweldig.
De verwachting is dat ik pas eind van het jaar weer gewoon ( zonder pijn ) kan wandelen. Het lopen mag ik pas volgend voorjaar ( heel voorzichtig ) oppakken.
Eigenlijk is het onvoorstelbaar dat ik in Zweden nog 2 weken zonder krukken heb rondgewandeld.
Of de trans europe footrace 2009 mijn laatste lange ultraloop is geweest weet ik niet. Ik denk ( nog steeds) meer aan uitdagingen dan in belemmeringen. Maar misschien moet ik mijn ambities bij gaan stellen. Op zijn vroegst zullen jullie mij ergens in 2011 weer aan een wedstrijdje zien meedoen.
Tot die tijd geniet ik van het leven door elke dag een wijntje te drinken en een aantal sigaartjes te roken.
Op de vraag " ben je niet te hard gegaan " of de vraag " had je anders gelopen als je wist dat je een risico had dat je een stressfractuur in je scheenbeen zou kunnen krijgen" antwoord ik steeds weer - " ik had het precies gedaan zoals ik het nu ook gedaan heb "
Ik heb met volle teugen genoten dat ik vooraan de race heb kunnen meelopen. Ik ben trots op wat ik heb gepresteerd. Ik heb bewust een keuze gemaakt dat ik daarbij een blessure op zou kunnen lopen. Je weet van te voren als je aan zo'n uitputtingsslag mee doet dat er risico's aan zijn verbonden.

Diep respect heb ik voor:
Theo Kuijpers - wat een wilskracht, eigenlijk ongelofelijk wat hij heeft gepresteerd

Ubel Dijk - wat een regelmaat in zijn lopen en wat een klasse van hem om zijn krachten zo goed te verdelen

Jan Nabuurs - heeft iedereen verrast door zijn aanvallende stijl van lopen - wat een klasse loper

groetjes Cor Westhuis


toelichting redactie (Henri Thunnissen):

We hebben de 7 Nederlandse deelnemers aan de TransEurope Footrace 2009 als redactie een mailtje gestuurd met onder andere de volgende vragen: Als Ultraned zijn wij heel benieuwd hoe jullie de TransEurope Footrrace beleefd hebben en hoe jullie er uit zijn gekomen. Hoe zit het met het herstel van blessures bijvoorbeeld. En hoe zit het met de plannen voor de toekomst.

We hebbben nog niet van iedereen antwoord gekregen en dat hoeft ook helemaal niet. Sommigen hebben geen behoefte aan publiciteit en dat respecteren we natuurlijk. Cor Westhuis stuurde de bovenstaande reactie die we jullie niet wilden onthouden. Een goed en positief verhaal, precies zoals ik Cor ken.

Theo Kuijpers is steeds van plan geweest om zijn ervaring op schrift te zetten. Maar helaas is er bij hem een zeldzame oogziekte opgetreden die het schrijven van artikelen bijna onmogelijk maakt omdat hij zich hier te veel voor moet inspannen. Het gaat op dit moment wat beter met Theo maar het zal een langdurig proces worden tot een volledig herstel. De ziekte is een uitvloeisel van zijn ziekte Non-Hodgkin en komt slechts bij een op de miljoen mensen voor. Drie weken na de TransEurope Footrace trad de ziekte op en heeft als kwaal dubbel zien. Wij wensen Theo heel veel sterkte toe bij het herstel.


 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]