Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
12 jul 2018
Ik loop weer!
29 jun 2018
Lavardeo Ultra Trail
25 jun 2018
STUNT100 2018
19 jun 2018
Zugspitz Ultratrail 2018
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* 29 apr 2012: Grenzen verleggen in Zuid-Limburg
* 25 apr 2012: Han Frenken in de Inselmarathon Steinhudemeer
* 25 apr 2012: Limburgs Zwaarste – 80km – Joppe Boon
* 24 apr 2012: Limburgs All inclusive
* 23 apr 2012: Vlaai en nog eens vlaai
* 23 apr 2012: Limburg Zwaarste 21 april
* 23 apr 2012: Limburgs Zwaarste 2012
* 22 apr 2012: Mission impossible (Two Oceans 2012)
* 19 apr 2012: 27th Sultan Marathon des Sables
* 16 apr 2012: Borstnummer 13
* 14 apr 2012: Two Oceans: een erg zware wedstrijd, maar wat is ie mooi!
* 12 apr 2012: Een natgeregende editie van de “Jaarbeurs Utrecht Marathon” .
* 10 apr 2012: JKM 2012; “Goede reis!”
* 10 apr 2012: Marathon Utrecht
* 9 apr 2012: De zoen van Mevrouw Knippenberg
* 9 apr 2012: Jan Knippenberg Memorial 2012: revanche!
* 9 apr 2012: Halve JKM 2012
* 9 apr 2012: Strandloopje
* 4 apr 2012: CRETES DE SPA – 53,3KM ULTRA TRAIL
* 4 apr 2012: Crêtes de Spa: "I finished what I started"
* 4 apr 2012: Crêtes de Spa
* 1 apr 2012: Twee jaar na het debuut op de ultramarathon…
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van April 2012
 
Eerst maar even iedereen gerust stellen, het drielandenpunt ligt nog op dezelfde plaats en ook de grenzen met Duitsland en België, die daar naartoe leiden zijn in de laatste editie van Limburgs Zwaarste niet verplaatst. Wat ik wel al van tevoren wist was dat ik mijn eigen grenzen moest verleggen om de finish van de 100 km te halen. Het lopen van 100 km had ik al drie keer gedaan, waaronder 's nachts en op de baan dus dat zou het probleem waarschijnlijk niet zijn. Echter de meer dan 3000 hoogtemeters, die je in het parcours omhoog en omlaag moet, kunnen je krachten behoorlijk doen afnemen. Dit had ik vorig jaar op de 60 km, waar een kleine 1800 hoogtemeters inzitten al gemerkt. Toch stond ik vol zelfvertrouwen aan de start. De woorden opgeven, uitstappen en stoppen zijn voor onbepaalde tijd uit mijn ultraloopwoordenboek geschrapt.

Om 04.00 uur zaterdagochtend 21 april zat ik in de auto op weg naar Imstenrade (Heerlen). Eigenlijk zou Jan Nabuurs mij op komen halen, maar hij had zich helaas met een blessure af moeten melden. Onderweg begon het te regenen en niet zo zachtjes ook, dit was niet geheel in overeenstemming met de voorspellingen, maar wat nu valt, valt straks niet was mijn gedachte. Voor de start tref ik inmiddels zo veel bekenden, dat ik ook de hele dag pratend zou kunnen doorbrengen. Een enkeling, die ik nog niet eerder in levende lijve had ontmoet, zoals de P'tit Yeti, Wouter Hamelinck. Hij had buiten geslapen, even voor de duidelijkheid zonder tent (ja in de regen) en wist te melden dat het niet koud was (en hij kon het weten).

Om zes uur stonden zo'n 80 liefhebbers te trappelen om het bos in de duiken voor 80 of 100 km. Het was droog geworden en na een korte toelichting door organisator Willem Mütze kon het startschot, als ik goed opgelet heb door de burgemeester van Heerlen, gegeven worden. Het was al bijna licht en het eerste wat ik tijdens het lopen gedaan heb was het hoofdlampje, dat ik toch maar mee had genomen, uit doen en in mijn rugzakje doen. Vervolgens was het even aanvoelen wat een lekker tempo was en dat bleek in het spoor van niet bepaald de minste lopers te zijn, Geert Stynen en de al genoemde Wouter Hamelinck. Wat later melden zich ook nog twee Duitse lopers vooraan, Peter Kaminsky, die ook de 100 km liep en een andere loper, die de 80 km deed.

In eerste instantie lag het tempo rond de 11 km/u, maar vooral Wouter stapte lekker door en aangekomen bij de eerste verzorgingspost na 13 km stond er een gemiddeld tempo van 5.14 min/km wat overeenkomt met bijna 11,5 km/u op mijn Garmin. Eigenlijk iets te snel voor mij, maar ik had niet het idee krachten te verspillen en was er van overtuigd dat de heuvels het tempo spoedig zouden doen zakken (in ieder geval bij mij). Dit gebeurde ook en zonder dat het verkeerd aanvoelde ging het wat rustiger verder. Tussen de tweede (23,5 km) en derde (31,6 km) verzorgingspost liepen Peter en Wouter langzaam bij mij weg en na 43 km kwam ook Geert, die al eerder het tempo wat had laten zakken weer voorbij.

Ergens in deze fase van de race, in ieder geval nog in de eerste helft, kregen we ook ons eerste "buitje" te verwerken. Ik was juist op een open stuk toen de wind flink aanwakkerde en het vanuit de donkere wolken boven mijn behoorlijk begon te gieten. Voor mij in ieder geval voldoende aanleiding om mijn trainingsjack aan te doen en mijn pet op te doen. Deze bui was echter van korte duur en hierna kregen we als beloning ook een echte opklaring en werd het even lekker warm. Op de trailpaadjes was het hierdoor wel zo nat geworden, dat het niet meer lukte om de voeten, die toch al enigszins vochtig waren, droog te houden. De gevolgen zouden later blijken.

Na een kilometer of zestig ontstonden voor mij de eerste problemen. Het voelde alsof mijn sok dubbel zat onder de grote teen van mijn linkervoet, maar ik wist wel beter. Dus zitten langs de kant van het pad, schoen uit, sok uit, een flinke lik vaseline op de, al kapotte, flinke blaar. En dat hielp, want toen ik verder liep voelde ik dat op de tweede teen van mijn rechtervoet ook iets niet in orde was. Grappig dat je alleen dat voelt wat het meeste "pijn" doet. Een paar honderd meter verder dus hetzelfde ritueel voor de andere voet. Onvermijdelijk tijdverlies, maar het valt in de categorie "het hoort erbij".

Na een kilometer of 65, en wat kun je ze mooi zien aankomen in het Limburgse heuvelland, kwam er echt een gigantische bui aan. Ongeveer heel oostelijk Zuid-Limburg breed en behoorlijk zwart. Dit keer had ik het geluk dat ik net het bos in ging, maar jack en pet waren meer dan welkom. Eerst een tijdje flinke hagel en daarna nog een half uurtje regen. De verzorgingspost (nr. 7) op 67 km was enigszins geïmproviseerd, want de eerste lopers liepen ruim voor op schema. Later vertelde iemand mij dat Wouter verzorgingspost 7 en 8 helemaal niet heeft gehad, omdat hij te vroeg was. (Noot Henri Thunnissen: De geïmproviseerde posten op 6, 7 en 8 die ik mede verzorgde stonden er voor alle lopers van de 100 km op tijd. Alleen de lopers die om 6.00 uur gestart zijn en het rondje Epen niet hebben gelopen, hebben posten gemist. We hadden op post 7 geen bekertjes, dus de lopers moesten uit maatbekers drinken.) Ik kon gelukkig bij post 7 gewoon een stukje vlaai nemen, want dat was wel nodig ook. Niet veel later kregen we een trailpaadje wat in een soort reusachtige geul liep met omgevallen bomen en ander plezier. Wat mijn voeten minder prettig vonden was, dat er nauwelijks een droog plekje te vinden was. Ik wist bovendien dat mijn voetzolen er al behoorlijk rimpelig uitzagen, zoals ze er misschien na hele lange tijd in een zwembad uit zouden kunnen zien. Niet echt kennis waar je op zo'n moment je voordeel mee kunt doen (wat wel weet wat wel deert).

Ik bevond mij op de tweede lus van 20 km, richting Valkenburg en mijn bovenbenen waren het langzamerhand niet meer eens met mijn bezigheden. Vooral met afdalen deden ze echt pijn. Spierpijn al tijdens de wedstrijd! In Valkenburg liep het parcours eerst langs het riviertje de Geul en door een parkje, maar vervolgens ging het een drukkere straat in. Auto's, fietsers, wandelaars, veel lantaarnpalen en verkeersborden........waar is die pijl nou? Kortom ik raakte het spoor bijster en ging bij een t-splitsing op de gok links. Toen er na een paar honderd meter bij een kruising weer geen pijl te bekennen was heb ik Willem maar gebeld. Een stukje terug en dan bij hotel Atlanta aan de zijkant een smal paadje, de trappen omhoog. Toen ik daar aankwam zag ik ook waarom het fout was gegaan. Er stond een groep mensen buiten te roken en die hadden mij het zicht op de pijl ontnomen.

Na de verzorgingspost in Valkenburg volgde een in mijn beleving zeer zwaar stuk. Heuvelop gleed je bij iedere pas een halve pas terug en heuvelaf was zoiets van au, au, au. Vooral de trappen, zowel voor als na Valkenburg, waren een zware opgave. Maar ja dat is de categorie "het hoort erbij", toch? Toen ik na een aantal keren heuvelop en heuvelaf eindelijk weer een vrij vlak weggetje zag opdoemen bleek ook hier weinig makkelijk aan te zijn, want er bleef een dikke laag klei onder mijn schoenen kleven. Aan alles komt echter een eind en bij het naderen van de "Heerlijckheit" Wijlre, zoals ik dacht dat het ooit heette (nou ja in ieder geval in een Brand bier reclame) zag ik een heerlijk sappig weitje langs de Geul waar ik over mocht lopen. Nou sappig was het inderdaad, kletsnat en met een tractorbanden profiel erin gedrukt. Of begon ik nu soms alles te voelen? In ieder geval mocht ik aan het eind van de wei met een bruggetje over de Geul, maar wat was dat nou weer? Ik stond ineens aan de verkeerde kant van het prikkeldraad, 20 meter terug had ik door een poortje moeten gaan. Voor extra meters maken was ik echter niet meer in de stemming en na enige twijfel -er onderdoor of er overheen- besloot ik het prikkeldraad een stukje omlaag te duwen. "Waaah!" Met een korte brul verstoorde ik de rust in Wijlre, er stond stroom op de prikkeldraad. Lekker hoor, dubbele beveiliging, net wat ik nodig had na een kilometer of 86! Dan maar op handen en knieën er onderdoor. Het hoort er allemaal bij.

Wijlre had duidelijk door dat het hier een Gulpenerdrinker betrof, want bij het uitlopen van het dorp bleek de alertheid van de stroomstoot van korte duur. Ik miste weer een pijl en had weer een paar honderd meter extra te pakken. Toch kwam ik niet veel later bij verzorgingspost nummer 9 aan met ruim 90 km op mijn Garmin. Vreemd genoeg ontstond er tussen mij en de vrijwilliger, die een knipje in de startnummerkaart moest geven een soort discussie over de hoeveelste post dit was. Ik kwam natuurlijk niet zo heel toerekeningsvatbaar meer over en deze verzorgingspost werd door alle afstanden twee keer aangedaan zag ik achteraf. Enige hectiek was er dus wel. Gelukkig was het echt nr. 9 voor mij en zou zo'n 5 kilometer later de laatste verzorgingspost zijn. Als je niet fout loopt natuurlijk!

De vermoeidheid begon blijkbaar zijn tol te eisen, want langs de weg naar Eys miste ik weer een pijl. Zo stond ik dus even later in Eys en dat was niet de bedoeling. Had ik mij na 92 km dus weer verlopen en ik begon nu toch wel iets van wanhoop te voelen. Willem maar weer gebeld en hij heeft bij wijze van spreke aan een half woord genoeg om te weten waar je bent. Een kort gesprek is genoeg om te weten waar je verkeerd bent gelopen en hoe je weer op de route komt. Een telefoongesprekje van minder dan twee minuten met Willem bracht mij van toch wel enigszins wanhopig naar met het volste vertrouwen weer op pad. Dat was voor mij, realiseerde ik mij later, het mooiste van deze 100 km Limburgs Zwaarste.

Uiteindelijk finish ik na 11 uur en 10 minuten en blijkt dat ik de derde ben, die binnenkomt op de 100 km. Alleen de Belgen Wouter Hamelinck en Geert Stynen zijn al binnen, van Peter Kaminsky geen spoor. De gedachte komt in mij op dat hij de tweede lus richting Valkenburg nog een tweede keer op is, maar dat zal toch niet? Later blijkt dit wel zo te zijn en heeft Peter 122 km gelopen in plaats van 100! Ik geloof dat hij daar niet eens echt mee gezeten heeft en ik begin al zowat te wanhopen met maar twee kilometertjes extra. Volgens mij heb ik nog steeds het een en ander te leren in het ultralopen.

Hans Jurriaans
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Zaterdag 21 april 2012 was er een wereldprimeur te beleven op het kleinste bewoonde eiland ter wereld: namelijk op het eiland Wilhelmstein in het Steinhudemeer nabij Hannover.
Het Steinhude meer is het grootste binnenwater van de deelstaat Niedersachsen, het is 8 km lang en 4,5 km breed. Het kunstmatig aangelegd eiland is 1,25 ha groot en werd gesticht begin 1800 uit militaristische gronden. De oppervlakte van het eiland is 109 meter lang en 100 meter breed. De atleten moesten 120 ronden lopen van 351,87 meter. Deze extreme marathon werd georganiseerd door de Duitse organisatie Indie Trail, die de deelnemerslimiet had begrensd op 50 lopers.

‘s Morgens om 04:00 vertrokken ik en mijn begeleider Leon Roumen richting Hannover. Omstreeks 08:00 waren we al op de plaats van bestemming namelijk Steinhude, 20 km westelijk van Hannover. De eerste boot ging om 09:00 naar de startplaats Eiland Wilhelmstein in het Steinhudemeer, de overtocht duurde 30 minuten.
Hier aangekomen konden wel al zien dat het een mooi eilandje was om maar liefst 120 rondjes te lopen. We werden verwelkomd door de burgermeester en iedereen kreeg een bloemenkrans a la Hawaï om zich heen gehangen. Er was veel pers op af gekomen, zelfs de NDR was aanwezig.

De start was om 11:00, er stonden toch 54 deelnemers aan de start, meerderen waren carnavalesk verkleed zoals in de Medoc Marathon ook het geval was. Sommige deelnemers waren verkleed als Hawaï toeristen inclusief rieten rokje. Een deelnemer was zelfs geheel gewikkeld in aluminium folie, maar de folie was al na 10 rondes weer verdwenen zodat hij alleen in zijn blote bast verder liep. De eerste rondes gingen moeilijk omdat men de achterblijvers moeilijk of bijna niet kon doubleren.

Ze hadden een nieuwe chiptiming uitgevonden, d.w.z. een draagbare chip zo groot als een horloge. Deze bevestigen aan je pols en dan 120 x langs een vierkant bord bij de finish om zodoende elke doorkomst te meten. Zoals ik verwachtte gaf dit de nodige problemen: vaak registreerde het bord de doorkomst niet de eerste keer en kon men wederom terug om het nog eens over te doen. De traagheid van het systeem lokte daarna ook de nodige tussensprints uit om bij elke ronde als eerste bij het registratiebord te komen en daardoor geen tijdverlies te lijden. Het was soms lachwekkend dat je met 20 man achter elkaar stond te wachten voor de registratie.

De atleten van de Hannover Hash Harriors hadden nog een beter check systeem, bij elke doorkomst was iemand van de club zo bereid om elke keer een streepje te zetten op hun speciaal ontworpen T-shirt.
Ik kwam zelf de halve marathon vrij fris door in 1 uur 47 min op de 8e plaats, de tweede helft had ik zelfs een negatieve split met 1 uur 43 min en finishte zowaar in 3 uur 30 min 30 sec op de vierde plaats. Direct over de finish werd me een speciale medaille overhandigd, die had ik nog niet , want het was een kleine kanonskogel met plastic medaille inscriptie.

Daarna direct weer met de boot terug naar Steinhude. Na 2 minuten varen op het Steinhudemeer kregen we noodweer inclusief hagel en onweer, dit was ideaal want toen was ik meteen al gedoucht, want op het eiland hadden ze geen douche

Met vriendelijke groet,

Han Frenken, Stein
(info <at> taxifrenken.nl)

Uitslag Inselmarathon Steinhudemeer 21-04-2012
01. Markus Busse (D) 3.10.10
02. Michael Pieper (D) 3.11.52
03. Robert Nolte (D) 3.26.07
04. Han Frenken (NL) 3.30.30
05. Martin Gradener (D) 3.30.55

Meer info:
http://www.youtube.com/watch?v=psiIzmpxVSY
http://www.ndr.de/fernsehen/sendungen/hallo_niedersachsen/media/hallonds8939.html
http://www.ndr.de/regional/niedersachsen/hannover/wilhelmstein131.html
http://www.indie-trail.de
http://www.dirtysportstiming.de 
 
[ top pagina ]
 

 
 
 
De interesse hiervoor begon door een mailtje van Annemarie met de loopkalender van Willem voor 2012, ik zag deze trail staan en ik dacht ja, dit is een mooi doel om naar toe te trainen. Ik heb me gelijk ingeschreven en ook voor de eerste testloop in februari. Bij de eerste testloop klokte ik ongeveer 7:41:21 op de 50km en dacht nou als ik voor de 80km ga dan zou ik ongeveer rond de 14 uur uitkomen, een erg mooie tijd.

De dag voor de loop ging ik naar een uitstekend hotelletje wat de organisatie geregeld had. Rond 22:00 uur kwam ik aan en ik kwam gelijk al een bekende persoon tegen, Chris van Beem, we praatten nog even wat en toen vond ik het wel tijd om naar bed te gaan, want ja de wekker zou rond 04:30 uur gaan voor het vroege ontbijt. Na een goede nachtrust en ontbijt kon ik met iemand (sorry.. ben de naam kwijt) meerijden naar de start. Om 05:45 konden we de nummers ophalen, er was een kleine briefing en rond 06:00 uur was het startschot.

Het parcours ging gelijk de bossen in. Het parcours begon gelijk met wat kleine klimmetjes in de weilanden en bossen. Het weer was op zich wel goed, een klein beetje motregen maar dat was al weer snel over. Na ongeveer een uur en 20 minuten bereikte ik de eerste verzorgingspost. De post was uitstekend ingericht met eten en drinken. Ik besloot niet al te lang bij post 1 te blijven dus vrij snel ging ik weer verder richting post 2, boven op de Vaalserberg. Het 2e gedeelte was wat zwaarder en technischer dan het eerste gedeelte. Het parcours voerde ons langs smalle single tracks, heuvel op en heuvel af. Onderweg kwam ik nog een aantal bekenden tegen waar ik gezellig kletsend richting post 2 ging. Al kletsend doemde de beruchte Vaalserberg op. Het hardlopen ging over naar het omhoog wandelen, een steile klim van ongeveer 322 meter met een stijgingspercentage van 15% schat ik? Eenmaal boven stond er weer een uitstekende verzorgingspost klaar.

Na even goed uitgebreid gegeten en gedronken te hebben gingen we door de bossen van de Vaalserberg af. Het parcours ging nu vooral veel over weilanden, steile dalingen met flinke stukken stenen en hier en daar wat asfalt. Ik voelde me nog erg goed en kon het tempo aanhouden wat ik in het begin ook had (rond de 7 a 8km/h). Na post 3 was het tijd voor de eerste grote lus, de lus ging van Vijlen naar Epen en weer terug naar Vijlen.

Het eerste gedeelte van de lus ging goed tot dat ik een onduidelijk pijltje zag, ja welke richting moest ik nou op? Aangezien Willem graag van de trappetjes en minder goed beloopbare paadjes is besloot ik via een trap af te dalen wat op een camping terecht kwam. Ik liep de camping af en kwam terecht op een weg wat richting Epen ging. Bij een splitsing besloot ik toch maar even naar Willem te bellen, want ja, aantal kilometers gelopen maar geen bordje of pijltje gezien. En ja hoor, ik was verkeerd gelopen. Ik besloot om weer terug te lopen naar het punt waar ik verkeerd gegaan ben, eenmaal daar aangekomen kwam ik een paar andere lopers tegen die me zo aankeken van, he? Waar kom jij nou vandaan, je moet die kant op, rechtdoor en niet linksaf.

Nadat ik weer op het goede pad was kwam ik bij een splitsing aan waar de pijl naar mijn idee rechtdoor aangaf, dus ik volgende braaf de weg die steil naar beneden ging naar een weg richting het centrum van Epen. Eenmaal onderaan bij een andere splitsing zag ik nergens een pijltje en dacht oh nee he… niet weer.. Ik ben toen naar het centrum van Epen gelopen en ik belde Willem weer op, ja daar ben ik weer.. ik sta in het centrum van Epen, waar moet ik heen? Willem gaf aan dat ik ergens omhoog moest naar een pannenkoekenhuis. Nou lekker was dat.. dus ik omhoog lopen, nergens een pannenkoekenhuis te bekennen.. Ik was het een beetje zat dus ik besloot verstandig te doen en ben toen direct terug gelopen naar ’t Hijgend Hert in Vijlen, weer terug naar Post 3 (wat toen gold voor post 5, 50km punt).

Na herstel vervolgde ik de weg door het bos richting Eys. Net na mn vertrek van post 5 begon het te regenen en te hagelen. Dit was niet echt heel erg fijn, de paadjes werden steeds gladder door de regen en hagel. Eenmaal aangekomen bij post 6 kon ik even bijkomen. Hierna was er een groot gedeelte asfalt richting het Eyserbos. Na een aantal kilometers was ik het asfalt al weer zat, ik wou graag de bossen in van het Eyserbos (die al die tijd voor me lag maar niet dichterbij kwam) eindelijk gaf een pijl de goede richting aan, het Eyserbos. Na flinke beklimmingen en single tracks was post 7 in zicht. Hier kon je besluiten voor welke afstand je ging, de 80km of de 100km.

Omdat ik het mezelf niet meer kon opbrengen om nog 30km te lopen heb ik wijselijk besloten om voor de 80km te gaan. Ik zat er al aardig doorheen, mn benen voelde erg zwaar aan, was flink afgekoeld door de regen en hagel. De laatste 10km gingen nu in, dat ging via Eys terug naar Heerlen. Het begon met een afdaling over weilanden, de regen was inmiddels al weer opkomen zetten. Ook hier ging het weer mis, nadat ik afgedaald was kwam ik uit op een weg, deze weg moest ik naar beneden volgen en ongeveer na 350 meter linksaf slaan het onverharde pad op. Deze afslag had ik gemist waardoor ik met een andere loper in het centrum van Eys terecht kwam. We besloten om Willem te bellen en die gaf aan dat er ongeveer na 500m een afslag moest zijn die niet opviel waardoor je weer op de route kwam. We zijn het hele centrum afgelopen maar konden nergens die aparte afslag vinden. We zaten flink verkeerd en besloten dus om weer terug te lopen naar de kruising van Eys Centrum, onderweg ben ik de andere loper ook kwijtgeraakt omdat hij sneller liep dan ik (ja, ik was het omlopen meer dan zat en mn benen voelden erg zwaar aan, werd een beetje misselijk, ik was flink afgekoeld door de regen) en daar stond ik in mn eentje bij de kruising. Gelukkig kwam er een andere loper (die ook de afslag gemist had) aan en we besloten terug naar boven te lopen om te zoeken naar de afslag die we gemist hadden, eenmaal gevonden ging het parcours glooiend verder over weilanden om Eys heen. Na ongeveer 5km was de laatste post in zicht. Nu kon het me niks meer schelen, ik zal die 80km uitlopen, kom op nog maar 5km.

De laatste 5km ging ondanks de omstandigheden wel lekker. Het motiveerde me alleen maar meer toen ik de aftellende bordjes zag van, nog maar 4km.. nog maar 3km.. nog maar 2km, nog maar 1km. De laatste 3km ging door Imstenraderbos richting de finish. Eindelijk! Na 13:20:23 was ik bij de finish. Ik heb het gehaald!

Willem was best wel benieuwd waarom ik zoveel verdwaalde.. Tsja.. sommige bordjes waren een beetje onduidelijk neergezet en soms miste ik gewoon een bordje doordat ik op de weg moest letten. Maargoed, volgend jaar kom ik weer terug heb ik Willem belooft en dan moet het me zeker lukken om minstens 2 uur er af te halen.

Ondanks alle belevenissen heb ik echt van deze trail genoten! Willem en Annemarie, hartelijk bedankt en tot volgend jaar!


Joppe Boon
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Een ieder die eerder bij Willem in Limburg heeft gelopen weet:
-dat dit heel slecht voor de slanke lijn is, vandaar Limburgs Lekkerste.
-dat je dan een prachtig parcours voorgeschoteld krijgt, vandaar Limburgs Mooiste
-dat je dan elk heuveltje van Limburg minstens één keer op en af bent gelopen, vandaar Limburgs Zwaarste.
Deze loop heeft dus echt alles, vandaar dat ik het Limburgs All inclusive noem. Wel zo handig want dan hoef ik niet steeds weer te schrijven hoe goed de verzorging was, hoe mooi het parcours was en hoe zwaar het was. Over de piepende draaihekjes en klaphekjes zal ik het ook niet hebben, evenmin als over die verdraaide trappen. Waar ik het wel over wil hebben is dat Willem en Annemarie echt weer alles uit de kast hebben getrokken om er een onvergetelijke dag van te maken. Aan niets ontbreekt het de lopers. Als ik dan echt wat moet verzinnen had het van mij wat warmer en droger gemogen. Maar dat kan niemand regelen, zelfs Willem en Annemarie niet.

Ik zie deze 100 km weer als een training. Een mooie, pittige lange duurloop. De langste voor....ja voor wat eigenlijk? In elk geval voor de 48 uur van Bornholm op 8 t.m. 10 juni. En voor Steenbergen? Ik ben bang dat er geen NK voor vrouwen gehouden gaat worden, gezien het aantal inschrijvingen tot nu toe. Maar het is voor mij nu ook te laat om nog iets anders te plannen. Steenbergen is wel dichtbij en dat is ook niet onbelangrijk. Eerst hier maar eens kijken hoe die 100 km gaat en dan ben ik nog ruim op tijd om me in te schrijven.

En het ging goed. Het ging heel goed, ontspannen en soepel. Ondanks de regenbuien, de hagelbui en die ene onweersklap. Ondanks de zeker 20 plaspauzes die ik moest houden. En ondanks de modder die òf met kilo's tegelijk aan je schoenen bleef kleven òf die het parcours in één grote glijbaan veranderde òf je tot je enkels omvatte en die probeerde je schoenen te bemachtigen (mooi niet gelukt!). En ondanks de kou, zeker als je even stil had gestaan bij de verzorgingsposten om een lekker stuk vlaai op te eten want dat is uitstekend hardloopvoer. De chips, boterhammen, ontbijtkoek, dropjes, wafels, koekjes, cola, sinas, water en alles wat ik nog vergeet om op te noemen smaakten ook goed.

Het lopen ging ook goed dankzij de uitstekende uitgepijlde route. Foutlopen kon alleen als je zelf niet goed oplette en dat deed ik 2x. Maar daardoor heb ik wel het dorpje Eijs kunnen bewonderen. Stom van mezelf want ik ben hier met de wandelvierdaagse al geweest en wist dus dat we dat zandpad linksaf hadden moeten nemen en niet de lange drukke asfaltweg moesten volgen. Nieuw dit jaar waren de verfstippels als aanvulling op de pijltjes. Dat maakte het nog extra duidelijk (en extra stom van mezelf om fout te lopen).

Ook nieuw dit jaar was het laatste stuk van de route. I.p.v. vlak asfalt heeft Willem als uitsmijter nog een 2 km lang modderpad gevonden met uiteraard een trap erin. Dus als je denkt dat je alles hebt gehad kun je daar je allerlaatste kleine beetje energie nog kwijt. Ik vind het een verbetering dus wat mij betreft blijft het zo.

Jos mocht dit jaar van Willem op stap met Jet. Zij hebben samen alle pijltjes van de eerste 25 km opgeruimd. Daarbij heeft Jos door het glijden in de modder een spierverrekkinkje opgelopen en nu loopt ie dus moeilijker dan ik. Ik heb alleen een klein beetje stramme bovenbenen.

Als herinnering krijgen alle deelnemers dit jaar een handdoek met daarop je naam en de afstand waar je je voor hebt ingeschreven, een extra motivatie om die afstand ook daadwerkelijk uit te lopen. Hemelsblauw, zo had ik de lucht vandaag ook graag willen zien maar je kunt niet alles hebben. Van Willem krijg ik nog een Limburgse vlaai omdat ik de eerste vrouw op de 100 km ben. Ik wist niet dat dit een wedstrijd was? Hij smaakt naar meer, net als dit mooie loopje.
Oja, ik heb 12.53.41 genoten.


Jannet Lange
http://jannetlooptlang.punt.nl
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]