Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
31 okt 2018
Van het grasveld in Combloux tot de finishstreep in Millau
13 okt 2018
Salomon Ultra Pirineu
7 okt 2018
Self Transcendence 24 uur London
14 aug 2018
Monschau Ultrarun nieuwe start
Verslagen in 2018
* Oktober
* Augustus
* 14 aug 2018: Monschau Ultrarun nieuwe start
* 5 aug 2018: Kladno Sri Chinmoy 48 uur
* 3 aug 2018: Gross Glockner Ultratrail 110 km
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Augustus 2018
 
Het was vijf weken en twee dagen geleden dat ik in Saint Nicolas de Véroce naar de wedstrijdorganisatie van de Montagn’hard ging om te zeggen dat ik niet meedeed. Nota bene 8 uur voor de start! De in eerste instantie zo onschuldig lijkende blessure aan de Piriformis stond deelname in de weg. Piriformis. Eerst kon ik het woord niet onthouden toen mijn fysiotherapeute het noemde, daarna leek het me een grappig scrabble woord en na drie weken kon ik het niet meer aanhoren. De bilspier dus.

Nou, die bilspier was dus niet genezen op 7 juli in de Alpen, maar bleef terug in Nederland ook nog een tijdje roet in het eten gooien. Het zou nog twee weken duren voor ik weer vrijuit kon lopen, nog drie weken te gaan tot de start van de 2e seizoenshelft, de Monschau Ultrarun. Samen met mijn begeleidster maakte ik een plan om weerbaarder te worden tegen blessures. Kracht en souplesse oefeningen in een juiste verhouding. Dat werkte prima. Met de dag werden mijn benen beter! Maar dat nam niet de trainingsachterstand in kilometers weg. Acht dagen voor “Monschau” werden mijn beenspieren goedgekeurd voor duurloop belasting.

Deze duurloop werd een ramp. Geen moment in de cadans kunnen komen en na 24 km geradbraakt weer thuis. Monschau leek heel dicht bij en een goede race heel ver weg. In de dagen daarna ging het steeds een beetje beter. De cadans kwam weer terug en de hartslag bleef lager. Op naar de Eifel!

Vorig jaar liep ik een mooie 4 uur 36 minuten, toen als toetje op een zwaar trainingsblok voorafgaand aan de UTMB. En wat nu? Lekker pijnvrij lopen, met een goed ritme en binnen de 5 uur was misschien wel de meest vage doelstelling ooit waar ik mee gestart was. De vroege zondagochtend was lekker koel. Een graad of 8, weinig wind en de brekende dageraad aan de horizon. Ideaal loopweer!

Na de start zit het tempo er prima in. De souplesse is er en na enkele kilometers een goede cadans. Via een lus van 14km over de Hoge Venen terug naar Konzen voor de 2e ronde van deze race, 42km door de Eifel. Het stadje Monschau door, langs het water en dan omhoog naar Widdau. Op 24,5km reikt m’n vader een bidon aan met sportdrank. “Het gaat goed” zeg ik tegen hem, maar realiseer me ook dat ik half juni voor het laatst langer dan 25km achter elkaar liep. Hoe zou dat nu gaan?

De klim naar Hofen is slechts heel even steil, maar voor de rest gewoon lang. Op dat steile stuk wandel ik even om mijn benen hier niet op te blazen. “Vorig jaar rende ik hier nog” schiet er door m’n hoofd. Na 200 meter wandelen pak ik de looppas weer op. Na de top volgt het glooiende deel richting Gut Heistert. Ik zit weer in het ritme. 30 kilometer, 35, het blijft goed gaan. Op 40 kilometer weer een bidon. Nu het laatste deel.

Vorig jaar werden mijn benen hier zwaar en zakte het tempo. In mijn geheugen zit de lange weg langs Kalterherberg en het slingerpad naar de voet van de laatste klim. Maar nu loopt het nog steeds lekker. De weg lijkt dit jaar veel minder lang! Ik hou ritme en snelheid vast. Lopen is zo genieten en ik kan met niet meer herinneren hoe je Piriformis spelt! De laatste klim haal ik nog 2 lopers in en dan door naar de finish. Na 56 kilometer en 1000 hoogtemeters kom ik in 4 uur en 23 minuten op de 11e plaats over de streep. Wat een verschil met….. Een aantal dieptepunten uit de afgelopen weken schieten door m’n hoofd!

Nu op naar de toekomst! Op 19 oktober start ik in Millau voor de Endurance Trail. Ik wil daar mijn PR uit 2015 verbeteren: 13 uur 35 minuten. En in december wil ik me nog verder voorbereiden op het WK 24 uur in 2019. Dat ga ik doen in het Franse Ploeren. Voor nu, stappen blijven maken, verstandig trainen en uit de handen van het blessurespook blijven!


Arjan van Binsbergen 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Ik heb dit jaar weer deelgenomen aan de 48 uur in Kladno. Net als in 2011 t/m 2016. De voorbereidingen gingen minder voorspoedig. Ik heb in maart wel veel kilometers opgedaan in Der Rheinsteig. Maar helaas heb ik er ook een hamstringblessure aan overgehouden, waardoor ik in april en mei veel trainingskilometers ben misgelopen. Het is een wonder dat ik met deze blessure nog 100 km heb gehaald op de Sri Chinmoy 12 uur in Bazel. Gelukkig is het lopen daarna goed gegaan. En heb ik ook met ondersteunende oefeningen van de dynaband van Ann Zonneveld weer de draad kunnen oppakken. Ik wist dat de hamstring wel goed zat, maar bezorgd was ik meer om de mindere voorbereiding en vooral om de warmte. Want zowel hier als daar is het al lang heel warm. Zo warm dat ik de week tevoren nog slaap ben misgelopen.

En dat is onontbeerlijk op de 48 uur. Het antwoord hierop heet anticiperen. Langzamer lopen, iets langer slapen, en dus genoegen nemen met minder kilometers. Het plan was om een rustigere loop te doen en te genieten van de organisatie en mijn vrienden van de Tsjechische tak van het Sri Chinmoy Marathon Team. En net als alle andere lopen van deze tijdsduren zie je dat het weer helemaal anders gaat verlopen.

De laatste 2 keer dat ik hier was, was ik hier met Mo. Ik haalde in 2015 een totaal van 302km, Mo kwam tot dit dit aantal in 2016. Helaas heeft Mo een verschrikkelijk auto-ongeluk in 2017 gehad en kan hij nu niet mee lopen. Ik heb zijn groeten overgebracht aan de organisatie. De volgende keer gaat hij weer mee.

Ik arriveer op woensdag 18 juli en ik kan bij organisator Viharin en zijn kantoor in de wijk Letnany overnachten. Mooie plek aan de rand van de stad. Ik merk dat de voorbereiding heel intensief is, meer dan anders. Maar het komt altijd weer allemaal goed. Er zijn ruim 100 inschrijvingen, waarvan 40 op de 48 uur. Ze hebben de inschrijving moeten stopzetten, want anders is het too much. Er is een nieuw en nauwkeuriger ronden-tel-systeem met de handtellers als back-up. Dit werkt perfect.

Donderdag ga ik naar Kladno en daar slaap ik in het (sport)Hotel naast het park waar de loop wordt gehouden. Het hotel is geweldig. Kamers goed gekoeld. Helaas is hun restaurant minder. Het enige vegetarische wat ze hebben is salade met geitenkaas, ongeschikt om koolhydraten op te bouwen. Omdat ik zelf nog wat had meegenomen en omdat ik al stevig gelunchd had, kon ik het hebben. Ik heb daar gegeten met Walter Zimmermann en Andreas. Walter ken ik al zolang ik ultraloper ben; Bij mijn eerste 24 uur in Keulen 1999 was hij ook deelnemer. En nu heeft hij in totaal 38000 km afgelegd in al zijn ultralopen tesamen. Mooi om hem over zijn passie voor het ultralopen te horen praten.

Vrijdag 20 juli om 12 uur gaan we van start op de Sri Chinmoy 48 uur. Mijn 8ste 48 uur. 30 graden. Ik merk dat het goed warm is, maar om de een of andere reden kan ik het hebben. Tempo als gewenst. Af en toe wat wandelen als herstel. En onderweg veel eten en drinken pakken. Er is weer uitgebreide keuze. Water, bronwater, energiedrank, bier (0%), cola, kovola, jus, appelsap, 3 soorten thee, koffie, chiaseeds, calcium, magnesium, fruit, noten, brood, cake, koek, zout en pastamaaltijd. (müsli in de ochtend).

De rondes zijn exact 1 km. Dat klinkt heel kort, maar zo blijft de sfeer erin zitten en bovendien ben je snel genoeg weer bij de verzorging etc. Bovendien is dit een heel mooi park met een atletiekstadion en een hoge tribune. En een stil meditatief bos aan de andere kant. De lopers komen uit alle landen om Tsjechie heen. Vooral de Poolse lopers hebben de weg gevonden. Ik heb begrepen dat ze vooral voor de verzorging komen; daar in Polen draait het teveel om vlees. Ik kom vanzelf bij de Duitse lopers uit. Er lopen een stuk of 7 mee.

Helaas gaat het toch niet helemaal goed en raakt de maag (weer) van streek. Gebeurt altijd met warm weer. Helaas gaat er geen signaal aan vooraf; het is er ineens. Later als de dokter erbij is, zal hij mij uitleggen dat ik een kromme rug heb. Die kromming heb ik, sinds ik ben geboren. Tijdens het lopen raakt de rug op slot. En daardoor raken andere organen bekneld, zoals in mijn geval de maag. Ik ben overigens niet de enige.

Na 13 uur lopen, 1 uur ’s nachts, ga ik 3 uur slapen. Ik heb er 100 km opzitten. Naast ons parkoers staat een gymzaal tot onze beschikking. De volgende dag sta ik op en is alles rustig, ook de maag. Dus ik ga maar weer wat eten. Van de hamstring zal ik de volle 48 uur helemaal geen last hebben. Om 6 uur ’s ochtends ga ik weer voor 6 uur wat harder lopen. Iedere ronde ren ik wat en wandel ik een gedeelte. En zo haal ik nog 150 km na 24 uur.

Ik kijk altijd uit naar de Zaterdagmiddag, want dan mag ik een tijdje (op mijn slaapzak) in het gras liggen. Voeten iets hoger en dan even naar boven staren en dan een kort tukkie doen. Ik denk 30 minuten. Daarna even langs bij de massage en dan gaan we weer verder. Eerst 2 uur wandelen, opdat het iets afkoelt. En dan weer een stuk rennen (afgewisseld met de wandel) tot 21.30 uur. Dat is het moment dat ik met de vlag van de 200 km loop. En ook het moment dat het donker wordt en dat is zaterdagavond het moeilijkste moment in de 48 uur. Bedtijd. Ik slaap 2 uur maar helaas een lichte slaap. Het lijkt rumoerig, maar dat ligt aan mij.

Op zondagmorgen 1 uur ga ik weer lopen. Ik ga rekenen: 1 uur wandelen en dan met 6.5 km/uur heb ik 270 km. helaas droom ik van meer; stom: het is nog lang. Want ik kan geen vocht innemen; wat ik drink, moet ik er gelijk uitplassen. En als ik wil gaan rennen, voel ik me duizelig. Gauw naar de medische tent. Vochttekort. En weer dezelfde oorzaak. Rug stijf en maag van streek. Ik doe nog een extra kort dutje. En met een zouttablet en extra calcium/magnesium kom ik weer op gang. Ik moet voorzichtig licht voedsel pakken (bv stuk banaan).

Het helpt en gelukkig kom ik weer op gang en even later kan ik zelfs weer rennen. Helaas is het dan al 9 uur. Tot mijn verbazing haal ik nog 266 km (OK 48 meter minder, want ik eindig 48 meter voor de startlijn). Toch verder dan ik tevoren had gedacht. Wat ik knap van mezelf vind, omdat ik zonder doel was gestart.

Ik word 10de overall en derde in de 50+ categorie. Ben ik heel content mee, want uit ervaring weet ik dat de veteranen hier altijd sterk presteren. De Bulgaar Radi Milev, vaste gast in Kladno, loopt zelfs een wereldrecord 70+ met 301 km.

Tsja het was weer een mooie warme ervaring van een geweldige warme organisatie in Kladno. En met heel veel enthousiaste deelnemers. Maandagavond heb ik nog wat met Viharin de race besproken en onze ervaringen uitgewisseld. Wat hij meemaakt is heel anders als wat ik die 48 uur beleef. Ik ga hier graag weer lopen. En maar hopen dat het eens iets koeler zal zijn. (bv toen ik 3 jaar geleden 302 km liep). Misschien eens in juni in Park Stromovka te Praag de 100 km en/of 6 uur en/of 12 uur

Volgende uitdaging: 24 uur op 22/23 september op de baan in Londen. Heb daar ook goede herinneringen.

Website:
http://cs.srichinmoyraces.org/24-48-english

Nitish Zuidema
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Er zijn van die momenten dat je beter naar de goedbedoelde adviezen van je loopvrienden moet luisteren. Toen ik aangaf dat ik de Gross Glockner Ultra wilde gaan lopen reageerde men dat deze trail wel behoorlijk wat technische trajecten kende en dat dit voor mij misschien niet zo'n ding zou zijn. Ik loop immers al tijden te gillen dat ik die baviaan rotsbeklimmingen en afdalingen totaal niet bij trailrunning vindt horen.

Maar goed, de GGUT stond al een tijdje op mijn bucketlist en dus heb ik met mijn eigenwijze harses maar ingeschreven. Trouwens, met 110 km en ongeveer 6.800 HM zaten we nog lang niet op het nivo van de Dolomiti Extreme. En die heeft voor mij zeker een te hoog baviaangehalte. De uren voor de start in Kaprun waren verre van ideaal. Een flinke onweersbui maakte het de voorbereidende trailrunners zo vlak voor de start flink lastig. Zo rond 21.30 werd het gelukkig droger en om 22.00 werden ongeveer 350 fanatieke trailers de duisternis ingeschoten. Vanuit het stadje werden we direct getrakteerd op een flinke klim door het bos. Doordat het veld nog dichtbij elkaar lag ontstonden er hier en daar flinke opstoppingen, die natuurlijk tijd kostten. Normaal zou ik me daar niet echt druk over maken ware het niet dat de cutoff tijd op het eerste station flink krap lag.

De eerste 23 km moesten afgelegd worden in 4 uur. En dat was voor mij en enkele andere trailers een flinke kluif. Gelukkig kwam ik een aantal minuten binnen de tijd door en mocht ik verder. Je moet er toch niet aan denken dat je na een aantal km je koffers weer kan pakken richting Kaprun. Ik moet zeggen dat de eerste helft van de trail tot het grote station in Kelfs zeer aardig ging. De technische staat van het parcours viel me reuze mee, op een verticaal te beklimmen sneeuwveld op rond 2.600 meter na.

Na een behoorlijke pauze in Kelfs werd het tijd om het tweede stuk aan te vangen. Dit stuk startte door het natuurpark Hohe Tauern. Een schitterend natuurgebied rond de Gross Glockner. Eerst een aanloop van een aantal km richting de volgende klim naar 2.600 meter. Op het moment dat het goed begaanbare grindpad overging in wat grotere rotspartijen werden we geconfronteerd met terugkerende trailers inclusief bergwacht. Na wat heen en weer gepraat in diverse talen, we liepen intussen met een man of 8 afkomstig uit diverse landen, hoorden we dat binnen 2 a 3 uur er een flinke onweersstoring werd voorspeld en dat het dus niet echt slim was om nog naar de hut op 2.600 meter te gaan.

De bergwacht raadde ons het verdergaan zeker af en we moesten maar terug naar Kelfs om vandaar met de bus naar Kaprun gebracht te worden. Na flink overleg besloten we niet op eigen risico verder te gaan en af te druipen richting Kelfs. Echter waren we nog niet goed en wel de terugreis aangevangen of daar kwam een trailloper ons tegemoet om te vertellen dat de waarschuwing was ingetrokken en we zonder enig risico de berg konden gaan bestijgen. De motivatie was ietwat verdwenen, maar om nu na 55 km af te druipen en te finishen zittend in een bus in Kaprun was mijn eer te na.

De klim was behoorlijk heftig. Stap voor stap over puinlawines omhoog. Diverse lopers kregen het lastig. De afdaling was nog lastiger. De stenen werden steeds groter en puntiger, de paden steeds onherkenbaarder. Uiteindelijk een half uur voor cutoff aangekomen bij het checkpoint. Nog ongeveer 30 km te gaan. Bij het verlaten van het skistation nog even het weerbericht gecheckt; niets aan de hand, lekker doorlopen was het advies. Nu was ik nog geen kwartier weg bij het station of de lucht trok dicht en bliksemschichten torpedeerden de berghellingen. Ik wist dat het weer snel kon omslaan in de bergen, maar zo snel!? Mijn regenkleding had ik net aan mijn vrouw afgegeven. Het weer zou immers toch prima blijven.

Niets was minder waar. Ik kon niet anders dan een half uur onder een rotsblok schuilen met een plastic poncho aan met mijn bliksemgevoelige poles weggemoffeld in een een of andere struik. Gelukkig verdween het onweer even snel als het was gekomen en kon ik in de gestaag neerdalende regen mijn weg vervolgen. Een weg kon je het echter niet mer noemen. Moddergeultjes, struiken, voor mij veel te grote stenen en ellendige wortels versperden mij de route.

Het volgende checkpoint was bij een rivier. 2 Bergwachten vertelden mij dat ik nog 15 minuten over had en dus verder mocht. Achter mij kijkend zag ik dat eigenlijk niemand meer verder ging en zelfs een tegemoetkomende dame uit Nederland had het wel gezien zo vlak voor de laatste beklimming naar 2,750 meter. Het regende nog steeds en de duisternis begon langzaam bezit te nemen van de berg. Dat zou dus een laatste eenzame ellendige beklimming worden. Ik was echter nog niet koud met de beklimming begonnen of er stonden 2 lieden achter mij. Waar kwamen die zo snel vandaan. Het bleken Christiaan en Martin te zijn. Een berggids en zijn zoon van 12 die mij gingen begeleiden tijdens deze laatste klim. Ik was de laatste in het veld en dus had ik bezemlopers nodig.

Wat was ik blij met deze 2 lieden en wat konden deze lui bergop lopen. Ik, zuchtend en steunend op mijn stokken, aangemoedigd en ondersteund door deze 2 o zo soepel lopende berggeiten. Boven op de top moest ik even bijkomen. Onvoorstelbaar, de route werd steeds meer onbegaanbaar en ik was geloof ik de enige die daar zo tegenaan keek. Christiaan stelde voor om het eerste stuk van de afdaling voor te lopen als buffer en ik vastklemmend aan zijn rugzak achter hem aan bengelend. Dat ging redelijk tot we bij een sneeuwveld kwamen van zeker 2 a 300 meter. Ik ben deze sneeuwbarrière skiënd, lopend, struikelend achter Christiaan aan afgedaald. Om de paar minuten moesten we even rusten ivm mijn bovenbenen. Uiteindelijk naderden we weer wat steenformaties die ik zonder die 2 kanjers zelf verder kon beslechten.

Ik heb ze vriendelijk bedankt en vertelt dat ze voor mijn gevoel mijn leven hadden gered en dat ik zonder hen niet had geweten hoe in one piece beneden had moeten komen. Nadat ik zoon Martin 20 euro in zijn handen had gestopt ben ik zelf verder voorzichtig afgedaald. In mijn afdaling moesten nog verschillende door de regen aangezwollen rivieren overgestoken worden. Bij een van die rivercrossings haalde ik nog een Duitse deelnemer, die ik tot mijn stomme verbazing had ingehaald, aan zijn arm uit een rivier. Zeker in het donker zijn dit soort passages in mijn ogen gekkenwerk.

De laatste 17 km waren gelukkig "iets "vriendelijker. Tot mijn grote vreugde is mijn vrouw de laatste 8 km met mij mee gedribbeld en gewandeld. Na 29.35 uur ben ik gefinished en werd ik binnengecheergirled door 5 Oostenrijkse enthousiaste dames. Geweldig!

Ik moet zeggen dat ik onderweg meerdere malen heb overwogen om de pijp aan Maarten te geven. Gelukkig is het niet zover gekomen en heb ik de medaille in mijn pocket. Voor mij is deze trail niet voor herhaling vatbaar. Het is een schitterend landschap waar je doorheen trekt, maar veel passages zijn voor mij te heftig. En dan wordt het weer het voor mij bekende trailstrompelen. Mijn dank aan de bergwachten en gidsen van Kaprun en omgeving. Zonder hen was het voor mij misschien anders afgelopen.

See you bij de Allgau Ultra en de UTMB.


Groet,
Hans Lems 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]