|
Tja, hoe begin je nu éénmaal aan een verslag over een kampioenschap 24 uren lopen? Hoe kan je alle indrukken samenvatten in een stukje tekst? Hier volgt alvast een poging tot verslag vanaf de zijlijn, gezien vanuit mijn invalshoek.
Zaterdagmiddag vertrokken wij (= Veerle Beernaert en Philippe Lagae) richting Steenbergen (Nl) en na anderhalf uurtje rijden kwamen we aan op het gezellige terrein, alwaar tentjes en campers opgesteld stonden. Eventjes een praatje maken en al snel vonden we een plekje om ons basiskamp op te stellen.
Om 15u00 weerklonk het startschot en trokken een 50-tal ultralopers op pad voor een ongelooflijk loodzware missie : in 24 uren tijd zoveel mogelijk kilometers sprokkelen.Verstand op nul en blik op oneindig.
Veerle Beernaert ging heel rustig van start in de laatste gelederen, want het was nog ver, heel ver en de tocht zou nog bijzonder lang duren. De strategie lag al een tijdje vast : ze zou blokjes lopen van 28 km en dan een rondje (2 km) wandelen en dit zoveel mogelijk herhalen. We hadden daarop getraind de voorbije weken. Het doel was om op die manier de kaap van 100 mijlen (161 km) te halen. In een superdag had ze graag 169 km (= vier marathons na elkaar) gelopen. Zo gezegd, zo gedaan. In het begin liep ze erg makkelijk : de kunst was om zichzelf in te tomen en zoveel mogelijk energie te sparen voor de laatste uren, wanneer de geest het overneemt van het lichaam. Zo liepen de kilometers gestadig op:
40 km in 4u30.
55 km in 6u00.
100 km in 12u00.
120 km in 14u30.
Alles ging nog steeds relatief makkelijk. Inmiddels werd het na een erg koude nacht (met vriestemperaturen) al terug klaar. Gelukkig had ze genoeg looptenues klaargezet om van kledij te wisselen. Er werd vooraf nogal wat lacherig gedaan over onze verhuis – we hadden een wagen vol met loopkledij, schoenen, voeding, gelletjes, massage-olie, recoverydrank, etc …, precies een emigratie naar Nederland, maar elk detail heeft uiteindelijk zijn waarde bewezen. Hier werd niets aan het toeval overgelaten.
De 100 Engelse mijlen (161 km) werden gehaald in 20u27’13”. Op dat moment liep ze als 3e dame en 15e over-all. Letterlijk en figuurlijk een Mijlpaal. Het target was gehaald en onbewust ging wat druk van de ketel. Helaas begon het evenwel vanaf dit punt erg moeizaam te gaan, de bovenbenen voelden meer en meer aan als betonblokken. Nu ja, er was toen nog ruim 3u30 wedstrijd te gaan en elke kilometer extra was winst. De strategie van “lopen en een beetje wandelen” werd noodgedwongen omgezet in “wandelen en een beetje lopen” tot uiteindelijk “100% wandelen”.
Om 15u00 op zondag weerklonk het eindschot en mocht ze eindelijk op een stoel gaan zitten en rusten. De officials kwamen met hun rolmeter en konden 177 km 483 meter noteren. Een ongelooflijke afstand : als ik eventjes mag vergelijken, dan was dit quasi exact dezelfde afstand, die ik van Bissegem tot Steenbergen met de wagen had gereden en ik vond dit toen al “een pokkeneind”.
Het moeilijkste moest dan nog komen. Rechtstaan uit die stoel ging o zo moeizaam en bij het naar de kleedkamers gaan ging het zelfs eventjes mis. Niks ernstigs, maar wellicht een appelflauwte door te wachten in de warmte. Veerle had ook de laatste uren door haar pijngrens gelopen en kreeg de tol nu cash betaald. Gelukkig kwam (dokter) Heidi ter hulp en kregen we assistentie in de EHBO.
Na een verkwikkende douche was het al stukken beter, maar dan mocht ze nog het hoogste schavotje beklimmen als Belgisch Kampioene. De drie andere dames liepen voor de Nederlandse titel. Die aangrijpende “Cérémonie protocolaire” leverde absurde beelden op. Eigenlijk best grappig, precies recht uit “In de Gloria” gegrepen : alle winnaars leken uit het bejaardenhuis te komen : voetje per voetje, trapje per trapje. Enkel het looprekje ontbrak nog.
“The day after” valt de schade al bij al nog mee. Uiteraard is alles stijf en verzuurd en heeft ze beneden geslapen, omdat een trap oplopen een mission impossible leek. Grappig toen de kinesist (fysio) zijn wenkbrauwen fronste, toen hij haar onder handen nam. Hij had nog nooit zulke gespannen spieren gezien. Kunnen wij “24 uren lopen” dan nog gezond noemen? Natuurlijk niet, laten we daar vooral niet flauw over doen. 24 uren onafgebroken lopen is een ware aanslag op je onderste ledematen en op je lichaam tout court. Daar is elke ultra zich ook wel terdege van bewust. Maar alle dagen een pakje sigaretten roken is volgens mij stukken ongezonder. Bovendien zijn ultralopers getrainde sporters, die hun lichaam door en door kennen. 177 km loop je ook niet wekelijks, en Veerle zal nu wel voldoende rust inbouwen om alle spiertjes volledig te laten herstellen. Althans, daar zal ik toch proberen over te waken.
Die Belgische titel staat voor eeuwig in de ranglijsten en dit neemt niemand haar nog af. We mogen op zulke momenten toch eventjes chauvinistisch zijn.
“Pain is temporary, Glory is forever”
met vriendelijke groeten,
Philippe Lagae
http://frankspencer.skynetblogs.be
|
|
En daar ben ik weer..
Phoe he.. ik heb echt daadwerkelijk 2,5 week niks gedaan qua hardlopen omdat ik mijn lijf de volledige rust wilde gunnen na de zware 80km ultra trail. Ik heb zelfs de Koning van Spanje Trail op 6 mei j.l. laten schieten omdat ik fit wilde zijn voor de 6uursloop in Steenbergen. Met een goed gevoel ging ik om 09:00 uur van start. De 6uurslopers vergezelde de 24uurslopers in hun laatste 6 uur. Man, wat een respect voor die mensen, hun hebben mij zo overtuigd dat ik volgend jaar ook een 24uursloop wil gaan doen.... Maargoed, voor mij stond er nu een 6uursloop op het programma, de eerste 15 rondes gingen erg lekker, ik liep gemiddeld ongeveer 0:11:20 per ronde en na 15 rondes klokte ik iets van 2:45:00 op de 31,08km. Echt een hele mooie tijd dacht ik! wow, als ik dit zo aan hou dan kom ik boven de 60km! Maargoed, niet te ver vooruit denken, want ik moest nog immers ruim 3 uur. Rustig begon ik aan de tweede helft, ik kon het tempo vrij gemakkelijk aanhouden, ondanks de warmte.
Maar helaas ging het in de 20ste ronde volledig mis, door een plotselinge pijnlijke kramp in m’n rechterbeen kon ik niet meer verder lopen, rustig ben ik naar het startpunt gewandeld en ben ik daar naar de massagetafel gegaan. Ruim 20 minuten daar gelegen te hebben voelde m’n been weer wat beter, ik besloot om heel rustig door te gaan lopen wat tot m’n verbazing best wel goed ging, in m’n hoofd wist ik al dat ik de 60km niet ging halen (helaas, maar was niet anders) dus stelde ik mezelf anders in, lekker rustig lopen en zie maar hoever je komt! De massage heeft echt lekker geholpen, na 2 rondes kwam ik weer op de rondetijden van tegen de 13/14 minuten aan wat dus uiteindelijk 26 rondes en nog wat aantal restmeters heeft opgebracht!
Ondanks de kramp ben ik heel tevreden met wat ik afgelegd heb! Het was ook een vrij lastig parcours in de zin van een zeer irritante weg, holle bolle weg waardoor je in de bochten vrij schuin liep, niet echt heel fijn maargoed.. niks aan te doen!
Uitslagen & ronde tijden:
R-1: 00:11:58 10,39 km/u 05:47
R-2: 00:11:54 10,45 km/u 05:45
R-3: 00:12:06 10,27 km/u 05:50
R-4: 00:12:19 10,09 km/u 05:57
R-5: 00:12:17 10,12 km/u 05:56
R-6: 00:11:39 10,67 km/u 05:37
R-7: 00:11:46 10,57 km/u 05:41
R-8: 00:11:50 10,51 km/u 05:43
R-9: 00:11:21 10,95 km/u 05:29
R-10: 00:11:48 10,54 km/u 05:42
R-11: 00:12:07 10,26 km/u 05:51
R-12: 00:12:09 10,23 km/u 05:52
R-13: 00:12:08 10,25 km/u 05:51
R-14: 00:12:31 9,93 km/u 06:02
R-15: 00:11:59 10,37 km/u 05:47
R-16: 00:11:34 10,75 km/u 05:35
R-17: 00:14:24 8,63 km/u 06:57
R-18: 00:14:36 8,52 km/u 07:03
R-19: 00:11:21 10,95 km/u 05:29
R-20: 00:38:10 3,26 km/u 18:25 (kramp + massage tafel)
R-21: 00:13:35 9,15 km/u 06:33
R-22: 00:12:55 9,62 km/u 06:14
R-23: 00:14:00 8,88 km/u 06:45
R-24: 00:18:41 6,65 km/u 09:01
R-25: 00:13:34 9,16 km/u 06:33
R-26: 00:12:03 10,32 km/u 05:49
Eindresultaat: 54,632 km.
Joppe Boon
|
|
Eindelijk was het dan zover, Steenbergen de 24 uur. Een wedstrijd die ik al 2 keer eerder had willen lopen, maar door ziekte en andere ellende thuis niet kon lopen. Een debuut op de 24 uur die ik zou gaan lopen, puur om ervaring op te doen, om een 24 uur te leren lopen. Afstand niet belangrijk, uitlopen wel, koste wat kost. Maar nu was het wel zover, nu kon ik hem lopen. Ik was fris en helder in mijn hoofd en had er zin in. Weken ervoor begon ik op de multimedia al met aftellen. Mentaal kon ik die 24 uur aan. Ik was gehard door de afgelopen twee jaar. In die periode heb ik me ook meer kunnen verdiepen in mijn project; de 24 uur. Veel kennis vergaard, trainingsplannen opgezet, wedstrijdtactiek bedacht en geïmplanteerd in mijn trainingen. Al zat er wel een probleem bij mijn trainingen. Mijn linker kuitspier deed al tijden vervelend en ging lastig doen na zo'n 18 km. Mijn hele trainingsplan moest ik aanpassen. De lange duurlopen werden vervangen en ging vaker per dag trainen. Tja, want kort lopen dan gaf nu net geen klachten. Vaak trainen maar kort, net als Henk Bronswijk altijd deed. Ik maakte weken van 141 km maximaal. Wat voor mij veel is. Ik heb welgeteld vanaf januari tot de wedstrijd 2 lange duurlopen gedaan. 1x een 28 km in januari en 1 marathon (Antwerpen), zo'n 3 weken voor de wedstrijd. Voor die marathon af mijn fysio het groene licht, hij had er vertrouwen in. En inderdaad ik had geen last, wat bij mij zelfvertrouwen gaf voor Steenbergen.
Het wordt 12 mei Steenbergentijd. De reis is vlot en zonder problemen. Als we aankomen wordt ik netjes verteld waar ik naar toen moest om mijn kampement op te zetten. Nu is dat voor mijn snel gebeurd aangezien ik alleen een campingstoeltje bij me heb en een minitentje die ik van mijn kinderen heb gejat. Clubtrainer Ed van Beek had echter meer problemen. Hij had een tent meegenomen die hij 15 jaar geleden voor het laatst gebruikt had. Het duurde even maar even later stond deze tent ook. Alles was in gereedheid gebracht voor deze monstertocht over een weg waar je aan het einde weer opnieuw begint.
Het wordt tegen drieën. Iedereen staat bij de start streep. Ik sta daar met een grote ballon in mijn handen. Ik zou deze oplaten als eerbetoon aan alle overleden kinderen met het Williams Syndroom. Mijn vrouw heeft daar een haar project van gemaakt. Op http://www.facebook.com/pages/Running-Family-for-Willliams-Syndrome/121870107946592 vindt je meer over haar project.
De wedstrijd begint. Het lijkt wel een vertraagde weergave van de werkelijkheid zo rustig komen de lopers op gang. Na ruim 3 km begin ik met mijn wedstrijdtactiek; 1500 mtr hardlopen en daarna 500 mtr wandelen. Het wandelen begint in de 2de bocht voor verversingspost en stopt bij het bruggetje. Het wordt mijn opstart bruggetje. De tactiek is tijdens de trainingen helemaal gefinetuned. Ronde naar ronde loop ik in dat ritme. Iedere keer opnieuw wandelen bij de verzorging en opstarten bij het bruggetje. Jaren geleden liep ik hier een 6 uur in Steenbergen en was dat bruggetje ook al bekend ivm de gladheid ervan. Toen werd er pekel op gegooid nu was dat niet nodig.
De nacht valt over Steenbergen en de geluidsapparatuur begon te zwijgen. Het parkoers begon te veranderen in een landingsbaan aangezien er om de 5 mtr een glazen potje stond met een waxinelicht erin. Volgens mij moeten ze daar in Steenbergen verplicht doperwten eten, zoveel stonden er.
Na een uur of tien lopen kreeg ik de eerste enorme dip. Ik wist dat dit ging gebeuren aangezien ik een manco heb met lange duurlopen en teer op mijn weekomvang. Hardlopen ging nauwelijks meer en besloot een wat langere pauze in te lassen om goed te kunnen eten en te drinken en om een vervolgplan te maken. Eerlijk gezegd had ik gehoopt om wat langer hard te kunnen lopen en pas later met wandelen te beginnen. Ik zat rustig op mijn stoeltje te eten van de heerlijk macaroni die de organisatie beschikbaar stelde en niet alleen voor de lopers, ook de begeleiders werden voorzien. De organisatie was dan ook uitermate perfect., al hadden ze wel problemen met de lichtkrant die de gelopen afstand moest doorgeven als je over de “finish”mat liep. Ook daar hadden ze een oplossing voor. Ik weet niet waar ze die ineens vandaan gehaald hadden , maar plotseling stond er een grote flatscreen op een tafel waar de te gelopen afstand op stonden. En zelfs ik met mijn kippige ogen, heet tenslotte niet voor niets Hen, kon het zonder bril lezen. Ik was ondertussen weer gaan lopen, zeg maar high speed walking. Wim Bart Knol liep een rondje mee en gaf wat nuttig advies.
Ook andere lopers sloten een of meerdere rondjes aan. Op deze manier kom je tijdens je ervaringsloop ook aan goede adviezen. Henk Harenberg, Hein Bodelier, Bob Stultiens en Jannet lange zijn lopers waar ik tijdens de loop weer veel van geleerd heb. Langzaam wordt het licht. Ben nu al uren aan de wandel. Van het high speed walking is ook al niets van over. Ben gesloopt, helemaal gesloopt. Ben op dat moment meer zombie dan mens. Maar ik wist het van te voren en het is iets wat ik ook wilde, total los en dan doorgaan. Bij het krieken van de dag begin ik ook te zwalken op mijn benen. Ik wist dat ik nu even moest pauzeren om volgetankt weer verder te gaan. Andere lopers en begeleiders zien mijn zware strijd tegen mezelf en spreken me moet in. Ik volhard maar als de familie weer aan komt draven gaat het toch bijna mis. Voor het eerst twijfel ik, bleef even zitten en ging vervolgens toch weer verder. Ik merkte dat door dat bijtanken ik toch iedere keer weer iets makkelijker liep. Dus als ik weer begon te zwalken even paar minuten pauze en om vervolgens weer door te gaan. En zo ging het door tot de laatste ronde. Ik merkte dat ik de 138 km kon halen. Dus ik ging ervoor. In een uiterste krachtsinspanning kreeg ik het voor elkaar om die laatste ronde te halen en met nog 60 sec te gaan nog een hardlopend eindschot. Hoe ik dat voor elkaar gekregen heb weet ik niet. Maar dat mijn lichaam dat totaal niet waardeerde weet ik wel zeker. Na het stoppen schoten de pijnsteken door mijn voeten en enkels. Ik kon niet meer op mijn benen staan en moest gaan zitten totdat de restmeters waren opgemeten. Het probleem daarna was dat ik totaal niet meer de kracht had om overeind te komen. Op handen en knieën en met behulp mijn oudste zoon en de buggy van mijn jongste zoon krabbelde ik met heel veel pijn overeind. Nu was het leed helemaal niet meer te overzien. Lopen ho maar, bij de auto een vasovogale reactie. Die gelukkig door mijn vrouw de kop in werd gedrukt aangezien zij als ic pleeg wel raad weet in dit soort gevallen.
Maar al met al heb ik mijn doelen behaald. Heb veel geleerd, heb genoten en ben helemaal en ook helemaal kapot gegaan en daarmee om weten te gaan. De organisatie was perfect en ik kom zeker terug bij de 24 uren van Steenbergen.
Hennie van Velzen |
|
Tja waar te beginnen? Het meest logisch lijkt met het begin maar toch even de volgorde omdraaien. Met een goed gevoel is het afgelopen week-end ervaren ondanks de echt super weinig kilometers welke mijn prestatie eigenlijk niet het vermeldenswaardig is, welgeteld circa 45 km minder t.o.v. vorig jaar. Onderstaand is geen excuus voor het minimaal presteren tijdens het afgelopen week-end maar slechts afwegingen welke ik wil delen op ultraned.
Toch heerst er een fijn gevoel mede vanwege het feit te hebben mogen genieten van kanjers tijdens de 24 uur. Geert Stynen echt ongekend, zelf wilde ik hem nog vragen of zijn benen te leen waren. Heb het niet gedaan omdat ik hem niet wilde storen. Heb de benen van Jan te leen gevraagd maar hij kon alleen maar smilen. Wat te denken over de mega-prestatie van de twee Peters op de plaatsen twee en drie overall en wat te denken van Ritchie. Tjonge hij is nog maar senior. Léonie viel tevens op vanwege haar gedurfde tactiek. Ik vond de vlaggen op haar tent indrukwekkend. Jannet voelt qua mens compleet te begrijpen, lekker zichzelf en haar karakter is helemaal o.k., niets aan veranderen. Al die kanjers maakten het tot een meer dan fijn week-end.
Zeker niet te vergeten Peter Suijkerbuik is echt een toffe peer maar dit geldt voor het hele team welke weer een prima (ultra-)prestatie neerzetten. Tjonge wat komen ze relaxed en lekker makkelijk over, alles kan. De behulpzaamheid is echt niet te overtreffen. Zo was mijn autosleutel na afloop zogenaamd zoek. De vrijwilligers wilden al helpen zoeken op het parcours maar nadat ik al bijna een uur had gezocht in mijn auto, zat de sleutel in mijn kontzak. Hm.
Wie tevens een kanjer is, is Jan van de Erve. Sowieso om zijn prestatie maar ook omdat voornamelijk dankzij hem ik 24 uur heb mogen rond hobbelen (voelde me echt een hobbelpaard zonder galop). Jan nogmaals dank!
In het kort mijn 24 uur. De voorbereiding verliep super, geen echt vermoeide benen. Lekker getraind, voornamelijk in de omgeving van Tubbergen waar een atletiekvereniging uit Uelzen (Duitsland) een meer dan zwaar halve marathon parcours heeft uitgestippeld waar nagenoeg geen meter vlak van is, dus super geaccidenteerd. Maximaal liep ik deze vier keer achterelkaar. Tja in de tapering off fase verrekte ik een rechterkuitspier welke met kinesio tape goed was ingepakt. In de laatste week nog zes kilometer geprobeerd wat redelijk goed verliep. Het zelfvertrouwen had wel een deukje opgelopen maar ach kiek'n wat ut wordt. De kuitspier hield het prima maar nu waren binnen 3,5 uur mijn bovenbenen vol met afvalstoffen. Ik wilde echt stoppen maar Sjaak Bus adviseerde loop even bij met massageteam binnen. Sjaak nogmaals dank. Zo gezegd zo gedaan, nou de rechterbovenbeenspieren was geen doorkomen aan, overvol met afvalstoffen. Die linker viel nog enigszins mee. Tja na een massage is de spanning in eerste instantie redelijk weg. Dus maar eens een rondje gewandeld wat niet echt ging. Hup het startnummer af gedaan op naar het afmeldpunt. Dit heeft geen zin. Jan van de Erve zag me lopen en zegt je gaat niet stoppen, je komt hier om te lopen niet om te stoppen. Kijk dit symboliseert het verschil tussen een topper en, zeker op dat moment, tobber. Proberen in een slakketempo te finishen was de enige optie. De stoute schoenen weer aangetrokken. Nou het hardlopen, beter gezegd traaglopen, ging weer redelijk. Echter na een aantal uren toch weer een massage gehad. Nu was mijn linkerbovenbeen naast de rechter compleet vol. Toch na een rondje wandelen, kon het traaglopen weer beginnen. Zo kan je ook de finish halen, echter met weinig kilometers.
De nacht was een verademing. Heldere hemel met een pracht maan. De rust van de nacht was ook een hoogtepunt. Deze was gevoelsmatig te snel voorbij. Ondanks dat het frisjes was, zweette ik als een rund. Heel vreemd, kan het niet verklaren. Tegen half zes in de ochtend de masseur maar weer eens opgezocht. Het zelfde ritueel herhaalde zich. Echter het traaglopen verliep nog trager. Het nummer van Herman van Veen opzij, opzij ik heb een ongelofelijke haast werd een aantal keren gedraaid en moest er telkens om lachen. Hoe traag kan je gaan? Voor adviezen, ik heb tips. Zoals tevens geldt voor tips wat betreft het niet luisteren naar je lichaam. Mijn hele lichaam zit vol met afvalstoffen. Recent heb ik bloedwaarden laten testen waarbij de huisarts me eigenlijk direct naar de internist wilde doorverwijzen maar uiteindelijk begreep hij dat de sportbeoefening afwijkt van standaard. Binnenkort nog maar eens bloedwaarden laten opmeten. Gezondheid is toch van niet te onderschatten waarde. Inmiddels heb ik eigenhandig een aantal acties opgepakt zoals darmspoeling, een middel om longen, nieren en gal te reinigen, massage en poweryoga waarbij deze laatste optie me confronteert met de mogelijkheden (lees beperkingen) van mijn lichaam is. Beperkingen is geen verwijt maar een constatering.
Overzicht lessen
De les die ik, sinds dit week-end, na de massages heb geleerd: luisteren naar mijn lichaam. Niet grotendeels maar blijkbaar kleinerdeels was ik hiermee reeds gestart. Vorig jaar liep ik in de training maximaal 230 km per week in de voorbereiding op Steenbergen, dit jaar 180 km per week en volgend jaar wellicht nog eens 50 kilometer minder. Afvalstoffen toevoegen zonder dat reeds aanwezig afvalstoffen in je lichaam nog aanwezig zijn heeft als gevolg dat deze stoffen alleen maar cumuleren met als gevolg een prutsprestatie tijdens deze 24 uur. De afvalstoffen raak ik alleen maar kwijt dankzij massages maar wil zelf dat het lichaam dit proces zelf reguleert. Teveel afvalstoffen kan toch echt niet gezond zijn.
Een andere les die ik geleerd heb en welke confrontatie ik bewust heb opgezocht is de balans tussen mijn mentale en lichamelijke kracht. Helaas was sowieso het laatste half jaar privé hectisch maar wilde toch mijn sport blijven beoefenen. Toch heb ik het idee dat negatieve spanning zijn weerslag kan hebben op het lichamelijk aspect. Zelf vindt ik het donders interessant zelf te ervaren (te meten en te weten) of dit ook daadwerkelijk een feit is. Ondanks dat op mentale weerbaarheid groot beslag werd gelegd, wilde ik dus ervaren hoe ik daar mee omging tijdens tegenslagen in Steenbergen. Nou de eerste tegenslag heb ik dus zoals reeds vermeldt overwonnen dankzij Jan.
Nog een andere les c.q. afweging nadat ik tot nu toe slechts drie keer een 24 uurs heb gefinisht. De eerste 24 uur liep ik op een geaccidenteerd terrein in Denemarken ter compensatie van een mislukt ultra-avontuur in Engeland zonder een echte voorbereiding terwijl de laatste twee jaren in Steenbergen wel een bewust piekmoment waren. Denemarken voelde sportief als het meest prettig aan en of dit veroorzaakt wordt door geen spanning te voelen of dat er minder getraind is, dus met een verhoogde kans op overbelasting of een combinatie van beide? Dit jaar wil ik nog ergens een 24 uur loop proberen te lopen zonder specifieke voorbereiding. Wederom kiek'n wat ut wordt.
Intussen ken ik sowieso twee kilometer van Steenbergen op mijn duimpje. De gastvrijheid is echt prachtig. Daarnaast is het EK en WK er volgend jaar in goede handen. Ik heb er echt alle vertrouwen in.
Nadat de zes uur lopers gestart waren, voelde de tikjes van Jet geweldig en liep er een Ellen me elke rondje moed in te praten. Allebei dank! Oh ja Ellen je opmerkingen dat we elkaar nog spreken na de wedstrijd is goed bedoeld maar na de finish vind ik het wel Jetje. Daarnaast super Hennie van Velzen gesproken te hebben. Zelf ben ik onder de indruk van zijn open mind welke hij weleens in een verslag verwoordt. Hennie beschrijft gevoelens hoe hij ze ervaart welke hij dus in het openbaar (verslag) deelt. Klasse.
Tot slot wil ik Peter Suijkerbuik feliciteren met zijn onderscheiding en mijn excuses aanbieden aan het massage-team voor de vele tijd die ze aan mijn stijve benen kwijt waren.
Henk Harenberg
|
|
|
17 mei 2012
top pagina
Kalender info