Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
13 okt 2017
SPARTATHLON
11 okt 2017
Marathon Eindhoven 10-10-17
9 okt 2017
Lang – Langer – Langst, Goldsteig 661
1 okt 2017
Winterswijk-Dwingeloo-Duiven-Spartathlon ...
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
* Oktober
* 22 okt 2000: Echternach; Reims; Lausanne of toch maar naar Soest.
* 9 okt 2000: Verslag RonHill Ultraloop
* 6 okt 2000: Verslag London - Brighton.
* 6 okt 2000: London - Brighton 2000
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Februari
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Oktober 2000
 
Aanvankelijk lag het in de bedoeling om Echternach te bezoeken en natuurlijk de daar te houden marathon. Een feestje op de Zaterdag ervoor had echter voorrang en zodoende zoek je het iets dichter bij huis. Dus op naar de eerste editie van de Bosmarathon te Soest. Nou heb ik wat met boslopen en zeker met eerste edities dus ik was heel benieuwd waar ik nu weer verkeerd zou lopen.
Even op de website van de organisatie gekeken voor wat info en daar was een prima route beschrijving en zelfs parcourskaart te vinden. Tijden de rit naar de startlocatie bleek deze route beschrijving uitstekend te kloppen zodat de geplaatste bordjes eigenlijk niet eens nodig waren.
Inschrijven, omkleden en op naar de start, welke op de naast de inschrijving gelegen atletiekbaan plaats vond.
Dat men een soepele instelling had bleek al voor de start, waar men meldde dat er nog wat mensen in wilden schrijven en de start dus 5 minuten later begon.
Om 5 over 10 klonk dus het startschot en ik was benieuwd wat voor parcours wij aan zouden treffen. Al in de eerste kilometers bleek dat de organisatie druk in de weer was geweest met de bewegwijzering. Bordjes langs het parcours, linten in de bomen. Dat zag er zeer professioneel uit! Het bospad was afwisselend vlak met kleine klimmetjes en her en der voorzien van flinke plassen, zodat regelmatig om de blubber heen geslalomd moest worden. Soms was de snelste route een iel randje langs de plas, met het risico van een paar bagger schoenen, maar goed als je niet met modderpoten thuis mag komen moet je op de bank blijven zitten.
Ik was er al snel achter dat al dat slalommen en van kant wisselen toch een aardige aanslag was op je spieren, en daar elke kilometer aangegeven stond kon ik het tempo mooi aanpassen aan de situatie.
De omgeving is echt niet te beschrijven en ik begon me al bij een kilometer of 4 af te vragen of dit ook Nederland was. Bos; bospaadjes –soms zelfs met een vennetje in het midden - ; korte zand paadjes en bomen zover je kunt kijken. Wat een parcours! Je voelt je dan wel een stumper als je altijd in de polder traint.
Bij 6 en 10 kilometer een verzorgingspost met sportdrank water en banaan, ook al prima geregeld. En voor de organisatie makkelijk te onderhouden daar het vier dezelfde ronden zijn. 1 grote ronde of 4 kleintjes, ik heb er niets van gemerkt. Het bos de modderpoelen en de bochtjes zijn zo afwisselend dat je elke ronde weer anders beleeft.
Toen ik in de tweede ronde bij de verzorgingspost kwam wist men te melden dat ik eerste liep op de hele.
Dat was op zich een verrassing daar ik helemaal niet van plan was om me hier uit de naad te lopen. Waarschijnlijk dachten de andere lopers daar ook zo over, dus werd ik na 3 uur en 4 minuten van het parcours geplukt met de mededeling dat de pret uit was en ik als eerste moest stoppen. Fred en Bram die 2 en 3 werden vonden 42 kilometer op zo’n parcours ook te kort en opperden nog even om door te gaan. Daar de organisatie ook een prijsuitreiking gepland had schoot het extra rondje er bij in.
Het was duidelijk dat de organisatie en vrijwilligers hier een uitstekende loop op de kalender hadden gezet. Men wilde zelfs via een evaluatie formulier weten wat de volgende keer nog beter kon. Nou dat is heel simpel niets aan veranderen, gewoon weer op de kalender zetten. Deze loop verdient heel wat meer deelnemers dan de paar honderd van vandaag!


Tom Hendriks – Ultraned -



Twee foto's van de website van de organisatie


 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
*RonHill Ultraloop*

1.Toen ik op 8 Juli samen met Letta over de finish van de SLACHTEMARATHON ging wist ik het eigenlijk al. De BERENLOOP op Terschelling zou mijn 25ste marathon worden. Er was echter een klein probleem. Dat was het feit dat de Slachtemarathon de 23ste was. Er moest dus nog even een marathonnetje gedaan worden voor 5 November.
2.Keus genoeg, dat was al een meevaller, maar eerste belangrijke feit was de definitieve inschrijving voor Terschelling want de limiet was al bijna bereikt. Die bevestiging vond ik in de brievenbus toen ik van (fiets)vakantie thuis kwam. Bij dat pakket post zat ook een inschrijfformulier voor de RONHILL Ultraloop.
3.Haa…ULTRA! Het woord grijnsde me aan als een bord spaghetti of voor mijn part hadden ze het ook met een brede grijns op een pannenkoek kunnen schrijven. Na enig intern overleg hier thuis kon ik met de training beginnen.
4.Dat ging al snel mis door het enthousiasme waarmee ik bezig was. Na 3 weken training liep ik al 45 km binnen de 4 uur. Ik dacht met gemak boven de 65 te kunnen lopen maar er zat een addertje onder het gras. Na 45 km gaat mijn tempo omlaag doordat ik dan veel meer (trainings)kilometers moet maken. Het is ook een mentaal punt, alsof je na de finish van de Marathon weer terug moet naar de 30 km.
5.De training deed ik steeds in de Sysselt waar ik een ronde van 7,2 km had. Het voordeel was dat ik eten en drinken op de fiets kon laden en die langs het parkoers parkeren. Een tweede voordeel was het redelijk beschut kunnen lopen maar toen het 30°C was moest ook ik de training inkorten tot 30 km.
6.In de weken daarna moest ik echt kilometers gaan vreten om voldoende conditie te krijgen. Dat betekende op Dinsdag 15 km, op Donderdag 22 km, op Zaterdag 10 tot 12 km en dan op Zondag vanaf half 11 de Lange Duurloop van 43 of 50 km. Kortweg gezegd elke week een halve èn een hele marathon of meer als training. En daarboven nog alle drukte op het werk. Maar die lange duurlopen op Zondag deden met ontzettend veel goed.
7.Op de fiets naar het bos en die achter het gashuisje geparkeerd. In het mandje voorop voldoende water, limonade en vooral de beroemde Stroopwafels. Elke keer als ik er langs kwam werd de bidon gevuld met drinken en moest er een stroopwafel gegeten worden. Als drinken nam ik tot ruim de helft van de training water en daarna sterk verdunde limonade (1:15). Met deze manier van voeding voorkwam ik uitdrogen en honger. Mijn gewicht was vrijwel elke avond hetzelfde: 63 tot 64 kilo.
8.Onderweg was er veel te zien, vaak vogels maar ook reeen en wilde varkens hoewel die niet echt wild waren. Na een paar weken waren ook de reeen aan mijn aanwezigheid gewend en bleven toekijken. Omdat ik er steeds om dezelfde tijd liep kwam ik er ook vaak dezelfde mensen tegen en sommige liepen ook wel eens een eindje mee. Vaak was de training (50 km) al voorbij voordat het me ging vervelen.
9.Langzaam kreeg ik in de gaten dat de kilometers boven de 45 toch echt dubbel gingen tellen. Je moet het zo zien dat je na de finish van de Marathon nog even terug loopt naar de 30 km, zoals ik hierboven al schreef. De fysieke zwaarte kon ik afmeten aan de klim naar de top van de zwaarste heuvel. Dat viel steeds mee maar de 6de en 7de ronde kostten meer mentale kracht.
10.Uiteindelijk was het dan tijd om in de trein te stappen en naar Amersfoort te reizen. Op het station belt een van mijn beste loopvrienden nog even op om me succes toe te wensen. In Amersfoort heb ik nog anderhalf uur de tijd tot de start en wandel dus op mijn gemak naar de start.
11.In het clubhuis van AV Triathlon staat alles voor ons klaar, ik kan me in alle rust omkleden, het meegebrachte eten en drinken even klaarzetten op de daarvoor bestemde tafel en me klaarmaken voor de start.
12.Na het startschot zetten we ons in beweging en verkennen de eerste ronde het parkoers. Het is nog droog maar dat zal later anders worden. Eerst concentreer ik me op het parkoers van 4849 meter, in het begin kunnen we nog auto's tegenkomen. Ongeveer halverwege wordt het verharde fietspad een schelpenpad. Na een scherpe bocht naar rechts komt er een klimmetje en een ijzeren wildrooster. Een paar honderd meter later het door de organisatie voorspelde flauwe klimmetje, een ding van NIKS. Heb ik me daarvoor lopen afbeulen bij de Napoleonsheuvel op.
13.Omdat we na 5 uur en 20 minuten naar een kleine ronde zouden worden geleid was dit een belangrijk punt. Ik had daarom 2 schema's gemaakt: 1 op basis van 60 km en 1 op basis van 55 km, mijn ideaal was 56 km want dat is mijn leeftijd. Het eerste schema ging uit van 29 minuten per ronde, het tweede van 32 minuten per ronde.
14.De eerste 4 ronden gingen in 29 tot 30 minuten per ronde, daarvan heb ik de exacte tussentijden niet meer. Toen begon het te regenen, zachtjes weliswaar, maar je werd er wel nat van en we moesten nog 4 uren.
15.Aan het einde van de 5de ronde staan Mieke en Kees me aan te moedigen en dat kon ik best gebruiken want het idee van 4 uren regen leken me helemaal niets. Ronde 5: 32'20.44, totaal 2.30.53 In de volgende ronde wordt het al een beetje watertrappelen maar het is niet koud en het tempo blijft constant. Ronde 6: 28'40.03, totaal 2.59.33
16.In deze ronde wordt het me duidelijk dat het snelle schema er niet meer in zit en ik dus maar beter op een lagere versnelling kan overschakelen. Door de regen begin ik ook koud te worden, de plassen moet ik op de tenen lopend nemen en dat geeft stijve spieren in vooral de bovenbenen. Ronde 7: 31'38.47, totaal 3.31.12
17.Het lopen door het bos en vooral het stuk over het schelpenpad wordt steeds zwaarder door de regen. Het wildrooster is glad geworden en de plassen worden steeds langer en dieper. Ronde 8: 32'39.42, totaal 4.03.51 Hierna krijgt het watertrappen steeds meer het karakter van pootje baden. Opeens moet ik stoppen als ik de hoek naar het wildrooster omga. Plotseling staat er een grote hond voor me, maar het dier loopt weer gewoon door. Ik niet want ik ben geschrokken en het duurt even voordat ik weer in het normale ritme loop. Ronde 9: 33'28.57, totaal 4.37.20
18.Ronde 10 is er een van het normale rustige tempo dat ik de hele tijd al had willen lopen. Ik weet dan al dat ik met gemak de 11de ronde ga halen en daarna een modderig parkoers te lopen krijg. Daar heb ik niet veel zin in en dus bewaar ik mijn energie voor die laatste loodjes. Ronde 10: 32'03.75, totaal 5.09.23 De elfde ronde is er een van weinig haast want ik weet dat ik de 55 en misschien zelfs de 56 km ga halen. Aan het einde weer een positieve verrassing want Mieke en Kees staan er weer om me aan te moedigen. Ronde 11: 33'44.83, totaal 5.43.08
19.Dan de moeilijke laatste rondjes, het zijn er bijna 6 en de totale afstand van 6 uren (hard)lopen is 56.009 meter. In het clubhuis zijn heerlijke soep en douches, daarna wordt ik met de auto naar huis gebracht. Een prijs rijker en niet in de laatste plaats ook een ervaring rijker. Dank aan de organisatie die dit alles mogelijk maakte, een volgende keer zal er waarschijnlijk niet zijn maar dit was een onvergetelijke belevenis.

KLAAS

 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Zondag 1 oktober heb ik meegedaan aan de London-to-Brighton race.
Zaterdag met de trein naar Brussel en daarna met de Eurostar naar Londen.
's Avonds aan The London to Brighton prerace dinner, georgaaniseerd door COCO (Comrades Of Children Overseas) an official charity of the London to Brighton marathon.
De weersvooruitzichten waren goed, zonnig, 18 graden, weinig wind en die voorspelling kwam redelijk uit.
Op elk 5-mijls-punt was verzorging gepland en voor elke verzorgingspost had ik een flesje drinken (300ml) afgeleverd (Isotoon, energiedrank en aan het eind wat cola).
's Morgens vroeg was de temperatuur al redelijk dus ik besloot om in mijn hardloopsetje te vertrekken.
Om zeven uur was de start, aangegeven door de eerse klap van zeven uur van de Big Ben.
Opvallend is de gigantische hoeveelheid verkeer in Londen rond die tijd. Nederlanders liggen nog in bed of overwegen te gaan ontbijten, maar Londenaren zitten blijkbaar in een auto. Het duurt ook bijna 15 mijl (= 24 km) voordat je het gevoel krijgt Londen uit te komen.
Tot 30 mijl ging alles vrij soepel, de eerste heuveltjes (The Northern Dawns) waren vrij gemakkelijk genomen.
En daarna werd het wat benauwd en warm, met name op de windstille plaatsen. Bij de volgende verversingsposten (tot 45 mijl) bleek steeds mijn drinkvoorraad net onvoldoende te zijn en - wat ik anders bij dit soort gelegenheden nooit heb - ik kreeg ontzettende honger. Steeds probeerde ik zo veel als ik op dat moment kon verdragen te eten (biscuitjes, chocola) en te drinken en daarna probeerde ik de draad weer op te pakken.
Na het 45-mijls-punt kreeg ik weer de geest en kon ik weer goed doorlopebn naar de finish. Ook de bestijging van de Southern Dawns (248m), de laatste rij heuvels voor de kust bij Brighton, werd redelijk soepel genomen.
De eindtijd was 9:22, ik was redelijk tevreden, maar gezien mijn lopen in de voorbereiding (Leiden 3:23, Rondje Voorne 4:27), had ik niet het gevoel dat er uit was gekomen wat er in zat.
Het is een race, die je als ultraloper gewoon een keer gelopen moet hebben. Wel moet in aanmerking worden genomen, dat we in Nederland doorgaans een betere verzorging gewend zijn (posten om de 5 km met meer soorten drinken en fruit en zo) en gedurende nagenoeg de hele loop is er een enorme hoeveelheid verkeer op de weg.
Ik ben in ieder geval weer een mooie ervaring rijker.
Kees Albers

 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Al jaren had ik London-Brighton als ultramarathon op mijn wensenlijstje staan, maar tot afgelopen zondag was het er nog nooit van gekomen. Lopen in het buitenland heeft een extra dimensie, maar starten op zondagochtend in hartje Londen is toch wel heel bijzonder. Om 7 uur verzamelden ruim 200 deelnemers uit de hele wereld zich op Westminster Bridge aan de voet van Big Ben. Bij de eerste slag van de grote “Bong” begaf het deelnemersveld zich op pad. Onder hen veel Zuid-Afrikanen, voor wie de Comrades Marathon en London-Brighton een soort twee-eenheid vormt. Toch moet het betrekkelijk kleine deelnemersveld van de London-Brighton Race voor hen wel heel bevreemdend werken afgezet tegen de vele tienduizenden die de Comrades lopen. Kennelijk maakte dat voor de latere winnaar, Carl Ackermann uit Zuid-Afrika, niet veel uit, want hij legde de 88,514 kilometer (volgens de organisatie, maar volgens de vele fietstellers was het echt 90,513 kilometer) af in de recordtijd van 5 uur en 56 minuten. Daarmee was Ackermann ruim een half uur sneller dan de tweede binnenkomende loper.

Voor mij zijn dat tijden van een andere planeet, maar dat mocht de pret van het lopen niet drukken. Ik had me voorbereid op een licht heuvelachtig parcours, maar de werkelijkheid ging mijn voorstelling te boven. Waren de eerste tien mijlen Londen uit nog relatief vlak, eenmaal buiten Londen werden wij met een enorme klim geconfronteerd die in ieder geval mijn gewrichten deed kraken. Dat was het begin van zo’n 70 kilometer klimmen en dalen door een prachtig landschap (als je daar tenminste oog voor had). Het bijzondere aan de London-Brighton Race is dat het een point-to-point wedstrijd is die geheel over de openbare weg loopt. Dat brengt uiteraard een aantal bijzonder omstandigheden met zich mee. Als loper en begeleider moet je toch de hele dag alert zijn en rekening houden met het overige verkeer op de weg. Afgelopen zondag waren de weersomstandigheden buitengewoon goed, een stralende zon en een temperatuur van zo’n 20 graden. Dit hield echter wel in dat ook veel Engelsen zich op de weg bevonden en af en toe kwamen de auto’s wel akelig dicht langs me heen. Toch heb ik nooit het idee gehad dat me iets zou overkomen. Automobilisten houden heel goed rekening met de lopers en de vele marshalls langs de weg doen hun uiterste best om je overal veilig langs te loodsen. Natuurlijk ben je als deelnemer zelf verantwoordelijk voor je deelname aan het verkeer. De organisatie heeft iedere 5 mijl een verzorgingspost ingericht, waar zeer enthousiaste vrijwilligers je ondersteunen, echter met niet meer dan water en/of energiedrank. Je bent dus als loper aangewezen op je eigen “support” en gezien de zwaarte van het parcours is het echt aan te raden voor begeleiding te zorgen. Ik werd op de fiets begeleid door mijn vader, die het overigens op de vele steile klimmen bijna net zo zwaar had als ik en in sommige gevallen zelfs van de fiets af moest.

Het lopen ging eigenlijk perfect. Genietend van het parcours, de prachtige vergezichten, het enthousiasme van de marshalls en de begeleiders (iedere keer weer klonk het “well-done” en “you’re looking good” legde ik de eerste 48 kilometer af in een tijd van 4 uur en 4 minuten. Het tweede gedeelte met daarin de steilste klimmen verliep iets moeizamer. Een ingescheurde teennagel maakte dat met name het afdalen pijnlijk was en ik moest het tempo dus af en toe danig drukken. Toch wist ik het tweede deel van de race af te leggen in 4 uur en 22 minuten, hetgeen uiteindelijk resulteerde in een eindtijd van 8 uur 26 minuten en 34 seconden. Daarmee was ik 50e man en 53e in het totaal.

De binnenkomst in Brighton is fantastisch. Tien kilometer voor Brighton moeten de deelnemers de steilste berg van de dag beklimmen: Ditchling Beacon. Een heuvel van de 1e categorie zou ik het willen noemen en voor iedere loper die er hardlopend omhoog weet te komen volgt bovenaan een staande ovatie van het publiek. Daarna volgt een afdaling van ongeveer negen kilometer tot aan de boulevard in Brighton, waar iedere finisher de ontvangst krijgt die hij of zij verdient. Een groot deel van de race ben ik opgelopen met Hillary Walker. Met haar heb ik hele gesprekken gevoerd over van alles en nog wat en ik moet zeggen dat het fantastisch was om met zo’n grootheid in ultramarathonland op te lopen. Uiteindelijk eindige zij toch nog 13 minuten voor me. Afsluitend kan ik iedereen aanraden de uitdaging van de London-Brighton Race aan te gaan. Niemand zal daar spijt van hebben.

Ed van Beek
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]