Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
13 okt 2017
SPARTATHLON
11 okt 2017
Marathon Eindhoven 10-10-17
9 okt 2017
Lang – Langer – Langst, Goldsteig 661
1 okt 2017
Winterswijk-Dwingeloo-Duiven-Spartathlon ...
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
* December
* November
* Oktober
* 29 okt 2004: Self Transcendence 24u Londen
* 27 okt 2004: Schaarbeek na Diever, gegokt en verloren
* 26 okt 2004: Pistemarathon sprookje
* 24 okt 2004: Marc Papanikitas wint pistemarathon van Schaarbeek
* 18 okt 2004: Door Amsterdam met rugzak
* 15 okt 2004: Marathon Eindhoven, een prima stadsmarathon
* 11 okt 2004: Eindhoven, de gezelligste marathon van Europa
* 5 okt 2004: Ultraloop Amersfoort, terug naar het begin
* 4 okt 2004: Zes uur loop Amersfoort (NED) 2/10
* 3 okt 2004: Zeeuwse Kustmarathon geen fun-run voor Marc Papanikitas
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van November 2004
 
Na 3km liep ik al alleen.
In de aanvangsfase van de Etten-Leur marathon liep ik vervolgens vòòr en in een groepje.
Uiteindelijk polste ik naar hun streeftijd en het bleek 2h40’ te zijn.
Met alle respect, ik kwam om te winnen. Maar in 2h40’! Neen.

39km liep ik eenzaam. Deed me wat denken aan het liedje van de eenzame fietser.
Op het einde van dat lied krijg je: “als ie maar geen voetballer wordt”.
Misschien had ik het beter wel geworden. Gewoon in 3e provinciale spelen was al genoeg om op de radio te komen. Poederlee – Susemzichembolder 3 – 1. Hattrick van Papanikitas.
Misschien stonden ze wel te scouten en mocht ik volgend seizoen naar 1e klasse.
Dan kon ik naar mijn vrienden een lekker bekkie spuwen. Boos zijn dat ik op mijn ereloon een fikse boete moet betalen en dat de stoute Bond me in de steek laat. Opperend dat ik 40cm naast de tegenspeler had gespuwd en dat er anderen voor meer minder beboet waren.
Net zoals Planckaert zou zeggen: “ ik had beter EPO gepakt dan had ik Milaan -San Remo gewonnen en een rit of 2 in de tour en nu geen 2 jaar geschorst geweest.”
Beide zullen ze misschien denken: had ik maar marathons gelopen dan had ik nu zo’n zorgen niet.
Dit zijn de zaken waarmee je bezig bent tijdens zo’n eenzame marathon, maar dan in slow-motion. Anders ben ik te rap uitgedacht en voel ik dat ik moe word.
Shit 35e km, tijd dat ik mijn luie kont eens rep. Dan geraak ik misschien nog onder de 2h30’.
We versnellen.
Komt bij mij niet rap voor in een marathon.
Sprinten op het einde, nog zeldzamer. Zo hard dat ik begin te kokhalzen. Ik verlies op de laatste 150m alle seconden die ik nodig heb om onder de 2h30’ te lopen.
2h30’15” net even snel als vorige week in Schaarbeek Alleen ging ik daar na 34km dood..

3 marathons op 3 weken. (Eindhoven pacer in 2h40’/ Schaarbeek 1e plaats in 2h30’15”/ Etten-Leur 1e in 2h30’15”)
Ik vertrek zo dadelijk naar de zee voor een week. Het loopmateriaal blijft thuis.

Ik neem wel de bal van de kinderen mee…….”als ie maar een voetballer wordt.”

Marc Papanikitas
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
VERSLAGEN van Oktober 2004
 
In het weekend van 9 & 10 Oktober heb ik deelgenomen aan de 24 uur op de atletiekbaan van de Tooting Bec Track in Londen. Voor mij persoonlijk is deze 24 uur een andere als mijn vorige dag-races. Ten eerste omdat het op een 400 meter baan is. Maar ook omdat ik minder goed ben voorbereid, want ik heb niet meer dan 1 ultramarathon (Winschoten) en 2 marathons gelopen. Aan de andere kant heb ik verscheidene keren op de baan getraind en ook heb ik een aantal keer op een (zeer) laag tempo gelopen.

Op zaterdagmorgen betreed ik de baan en word ik verwelkomd door mijn vrienden van het Sri Chinmoy Marathon Team. Net zoals de andere wedstrijden is de verzorging optimaal. Ik hoef alleen maar mijn eigen dingetjes mee te nemen, zoals fruit, zeewier, supplementen en Ojas (een bruisend energiedrankje), welke ik op een tafeltje kan plaatsen.

Om 12 uur gaan we van start met 15 graden Celsius, maar een windchill maakt het kouder, herfstweer. Ik begin met rondjes van 2 minuut 30 en ik praat wat met de andere lopers. We zijn met z’n 30-en, o.a. goede ervaren lopers als Don Ritchie, Dan Coffey, Hillary Walker en Helga Backhaus. Ik groet mijn (ronde)teller iedere 400 meter en na elke 5 rondes eet of drink ik iets. Er is water, energie-drank, thee, soep, aardappels, koekies, fruit, warme maaltijd ’s avonds en porridge ‘s ochtends. Ik begin rustig en na 6 uur ben ik nr.12, met 54 km.

Ik voel me nu uitstekend, de eerste uren waren voor mij een kleine inspanning, maar dit tempo kan ik bij wijze van spreken uren vasthouden. De wind is stevig, maar gelukkig blijft de regen uit. Om 6.45 uur gaat de zon onder en mogen we verder in de verlichting van de baan. De temperatuur zakt naar 10 graden, dus ik verwissel de kleding, witte lange broek, paarse sweater over een thermo-shirt en een muts om ervoor te zorgen, dat er geen lichaamswarmte via het hoofd verdwijnt. Gelukkig herkent mijn teller me in mijn nieuwe outfit.

Om middernacht sta ik 5de met 104 km, maar de moeilijke uren gaan nu komen, tezamen met een verse wind. Toch houd ik ervan om te lopen in de rust van de nacht; ik slaap alleen als het zwaar gaat. Ik moedig de anderen aan, ik groet de tellers en de toeschouwers (voornamelijk verzorgers) elke 2 min 45.

De afgelopen dagen heb ik het boek Chi-Running van de ultraloper Danny Dreyer gelezen. Veel adviezen kan ik al overnemen; loop op het midden van de voet, niet op de tenen. Houdt de schouders laag en relax de handen, zodat ze niet koud worden. Het lukt me om ontspannen te blijven lopen.

Na 130 km lopen besluit ik om 3 uur ’s nachts tijd vrij te maken voor massage. De dokter masseert de benen en behandelt 2 blaren; de enige blaren voor deze race. Ik moet van schoenen wisselen, een gelegenheid om weer eens van kleding te wisselen. Na een pauze is het moeilijk om weer te gaan rennen, maar na een paar minuten kan je weer terugkomen op het oude tempo.

Na 18 uur heb ik 149 km afgelegd en sta ik derde. Om 6.45 uur komt de eerste toeschouwer van de nieuwe dag kijken, de zon. De ochtendstond geeft extra energie en extra snelheid. Na 19 uur en 18 minuten passeer ik de 100 mijl, officieel vastgelegd door de scheidsrechter van de Engelse Bond. Tijd voor de laatste pauze, ik heb last van maagpijn, o.a. gevolg van de wind. Na wat wandelen kan ik nog doortrekken tot 175 km om 9.00 uur.
Is de 200 km mogelijk? Nee, nu protesteert de maag echt en ook heb ik geen energie meer; wandelen. Desalniettemin ben ik blij, want ik kon 21 uur rennen in deze wind. Ik ben ook blij dat de regen is uitgebleven. Na 180 km word ik door mijn teller gefeliciteerd met het afleggen van 450 rondjes, maar volgens mij heb ik een iets lager aantal rondes gelopen. Ze controleert het nog eens en ze laat het ook bekijken door de ”supervisor”, maar ze heeft echt gelijk “I am happy”.

Op het bord kan ik zien dat nr. 2 ver weg is en nr. 4 ook, dus ik sta stevig op de derde plek. Met behulp van water en Ojas (de rest kan ik niet meer aan) voel ik me nog in staat om weer wat te gaan rennen, zelfs rondes van 2 min 30, maar ik weet ook dat dit tempo tijdelijk is.
Na 24 uur eindig ik met 195 km en 345 meter, brons. Tweede is Eoin Keit, Ierland, met 198.5 km, winnaar is Ken Fancett met 214.8 km. Snelste vrouw is Jill Green met 169.3 km.

Als ik terugkijk is deze race voor mij een grote ervaring. Rondes van 400 meters zijn zeker niet te kort. Ik heb nóóit het gevoel gehad dat ik gek werd! De grond voelt veel beter aan en er is een veel sterker energieveld. Je blijft in zicht van de teller en de waterpost is dichtbij. Ik merk ook profijt van mijn trainingen op de baan. Het enige nadeel is dat de bochten langzaam naar beneden lopen, waardoor ik mijn quadriceps een paar dagen heb gevoeld.
Maar het belangrijkste is, dat ik heel blij ben om te kunnen lopen in deze atmosfeer.

Peter Zuidema 

 
[ top pagina ]
 

 
 
 
Ook dit jaar stonde de Pistemarathon in Schaarbeek weer op mijn programma. Onder het motto “beter vroeg dan laat” had ik me al in maart ingeschreven. Ruim op tijd zou ik denken, maar voor de organisatie kennelijk toch te vroeg: men was mijn inschrijving vergeten! Maar een mailtje zette alles weer recht en zo kon ik in Schaarbeek toch mijn rondjes draaien.
Het was er ’s morgens al een drukte van belang met een grote tent op het middenterrein, een groot scherm om de doorkomsten te kunnen zien en een bandje dat lekkere muziek speelde. We moesten 105 rondjes, voorafgegaan door 195 meter.
Even voor tienen stonden alle lopers bij de start, maar om onduidelijke reden werd deze 15 minuten uitgesteld. Met de harde wind niet echt geweldig, we stonden met ons allen te blauwbekken van de kou!
Na de start gaat het meteen erg hard. Voor dat ik het goed en wel door heb ben ik alweer door de eerste loper ingehaald. Deze gaat ook wel erg voortvarend van start en zal dat later ook moeten bekopen. De winnaar van vorig jaar, Driss Mkabli, haalde de snelle starter na een tijdje in. Hij zette zijn inhaalrace voort en zet Marc Papanikitas op een ronde. Erg slim, nu hoefde hij ‘alleen maar’ bij Marc te blijven hangen en zou winnaar zijn. Maar na een tijdje zag ik Marc versnellen. Driss kon hem niet bijhouden. Ronde na ronde werd het verschil groter en groter en even later kleiner en kleiner, totdat Marc de ronde teruggepakt had. Samen denderden ze over de baan. Mooi om het verschil in looptechniek te zien. Driss stug doorzettend, vaak binnendoor inhalend en Marc met hoge schouders en veel armbeweging.. Ronde na ronde ging het voort, maar dan versnelt Mark en is er een klein gaatje. Twee meter, vijf meter, 30 meter. Ik roep het Marc toe, “je bent los”. Het gat wordt steeds groter. Het wordt voor Driss te groot, dit loopt hij niet meer dicht. En even later is de strijd gestreden als Driss opgeeft. Maar dan krijgt Marc P. met Marc Vanderlinden te doen. Ik dacht dat hij ver op de rest voor lag, maar het zijn maar twee rondjes en dat is maar 800 meter. De eindstrijd wordt nog spannend. Ik zie Marc V. op Marc P. inlopen. Dan zie ik Marc P. in een treintje zitten, hij wordt gehaasd. Meteen zit de snelheid er weer in. Op iets minder dan een ronde voor Marc Vanderlinden komt Marc P. over de streep en wint in een nieuw baanrecord: 2:30:15!! Wat een wedstrijd en wat mooi om die van begin tot eind te zien. Veel beter dan op de TV en veel spannender. Heren, bedankt voor het aantrekkelijke kijkspel.
En mijn eigen wedstrijd? Ach, laat ik die maar snel vergeten. Ik heb gegokt en verloren. Ik dacht superman te zijn. Na woensdag in Diever een marathon te hebben gelopen zou ik hier in Schaarbeek wel even mij PR verbeteren. Ja, ja, dat had ik gedacht. Ach, ik had er van te voren al een hard hoofd in, maar die niet waagt die niet wint. Dus ga ik er maar voor. Tot halverwege gaat het goed. Maar daarna lopen de rondetijden op van 1:54 naar 2:00 en 2:10. Het is gedaan met de koopman. Nu alleen nog proberen uit te lopen. Pijn, pijn, pijn, overal heb ik pijn. Hoever moet ik nog. Dat verdomde rondebord doet het weer eens niet. Ik weet niet hoeveel rondjes ik nog moet lopen. Ik zie wel een laptop waarop een meisje interessant staat te turen. Ik stop en loop terug en jawel hoor, hierop staan de ronden genoteerd. Ik hoef er nog maar 11 te lopen. Ondanks de pijn doe ik dat dan maar. Maar o, wat heb ik het moeilijk. Ik word aangemoedigd niet op te geven, om door te gaan, laat niet af nu, doorgaan. En dat doe ik dan ook en eindig in net onder de 3:50.
Dat is 9 minuten langzamer dan in Diever. Daar werd woensdag de herfstmarathon gelopen En herfst was het, met in de eerste rondjes regen en ook een stevige wind. Maar de laatste twee rondjes was het droog en voortreffelijk loopweer. Echt een lekkere marathon in een prachtig herfstlandschap: berken met geel blad, paddestoelen en stilte. Heerlijk.
We moesten er 8 rondjes van ongeveer 5 kilometer lopen. Ik was rustig van start gegaan. Maar daarna ging steeds elk volgend rondje sneller dan de voorgaande. Halverwege kwam ik door in 1:54. En het ging steeds sneller. Het was dan ook heerlijk loopweer. Dan de laatste ronde. Ik ren voort en raffel (voor mijn doen dan) de laatste twee kilometer af in 4:45 per km. Precis zo snel als ik in Schaarbeek had willen lopen. Maar ja, willen en kunnen zijn dus duidelijk geheel verschillende dingen.

THEO DE JONG
Bureau-Viridis.nl
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Er was eens een man die verzot was op het lopen van (ultra)marathons. Het liefst liep hij in de bossen vanwege de schoonheid van de natuur. Dan droomde hij heerlijk weg, zonder dat opdringende belangstellenden zich vergaapten aan de excentrieke hijgers. Ook had hij wedstrijden gelopen waarin hij tot zijn enkels in de modder zakte. Hij schrok niet terug voor nachtelijke lopen op een soort maanlandschap tussen rotspartijen en spelonken. Nu echter maakte de ultrakalender hem duidelijk dat er op loopgebied nog meer te beleven viel. In Brussel zou een marathon op een piste georganiseerd worden. ‘Heb jij ook gehoord dat je een marathon kunt lopen op een piste’, zei hij tegen zijn vrouw. ‘Ja, in wintersportgebieden glijden ze met skiën of snowboards naar beneden. Laat je loopschoenen maar thuis en koop een sterke broek want je kont moet het werk doen’, lachte zijn vrouw meewarig. ‘Nee, ik denk dat ze een circustent bedoelen, terwijl wij rondjes draaien in de tent, hangt er een dame in de trapeze voor de nodige afleiding om de saaiheid te doorbreken’, zei de man.

Nieuwsgierig geworden schreef hij zich in. Het was vrijdagavond en een dag later werd er al om 10 uur ’s morgens gestart. Tot zijn diepe teleurstelling zag hij dat alleen bij voorinschrijving mag worden deelgenomen. Hij vloekte en vervloekte zichzelf dat hij er niet eerder van had kennis genomen. Na een chagrijnig half uur kreeg hij een lumineus idee. Hij klikte op het e-mailadres van Dirk de organisator en berichtte hem dat het weliswaar een late inschrijving betrof, maar dat hij door zijn sportmasseur pas deze middag blessurevrij werd verklaard. Van anderen wist hij dat die truc bijna altijd werkte. Toch was hij er niet gerust op dat de mail op tijd geopend zou worden, hij zou dan voor noppes naar Brussel afreizen. Dan maar bellen. Pas om half negen kreeg hij contact. Er waren nog 3 startnummers te vergeven. Hij moest zich de volgende dag uiterlijk 9 uur melden bij de inschrijfbalie anders ging het over. Hij belde snel Theo Cloosterman met wie hij altijd samen reisde. Om half 8 zou hij vertrekken. Kwart over 7 al stond de man voor de deur. Willy zou ook meerijden, maar die was er om half 8 nog niet. De man streste volkomen en zei: ‘wat zijn dat voor afspraken, tijd is tijd, gewoon aanrijden’. Theo rekte het nog een minuut of 10, maar eindelijk gingen we dan toch. Op het nippertje komt Willy eraan. De man liep naar hem toe, probeerde zo vriendelijk mogelijk te snauwen, wees op zijn klok en zei dat als we om 9 uur niet bij de piste aankomen hij niet kon starten en dit zijn schuld zou zijn.

Exact 9 uur zei de ingeblikte stem van de routenavigator dat na 100 meter rechtsaf de bestemming is bereikt. Tot overmaat van ramp was een foutief adres ingetoetst. De man achterin had het niet meer, maar hield zijn mond, inwendig kookte hij. Om 9.14 de juiste bestemming bereikt. De inschrijfmevrouw vertelde de man dat hij niet had voor ingeschreven, dus geen startbewijs kreeg. ‘Maar ik heb Dirk gisteren gebeld’, probeerde hij. ‘Daar is Dirk’, zei ze. Die regelde het perfect zoals het een eerlijke organisator betaamd. Nu pas had de man tijd de piste in ogenschouw te nemen. ‘Noemen jullie dat piste’, zie hij tegen een Belgische deelnemer, ‘het lijkt wel een atletiekbaan’. Een vette lach was het antwoord om zoveel Nederlandse onnozelheid.

Om 10 uur wachten 63 lopers op het startschot. ‘De start is met 10 minuten uitgesteld’, vertelt iemand van de organisatie. ‘Dat is weer typisch Belgisch’, roept de man, terwijl hij zich bij enkele Belgische lopers voegt. ‘Jullie hebben fantastisch goede lopers, de Nederlanders stellen daarmee in vergelijking niet zoveel voor, maar waar jullie slecht in zijn is het organiseren van goede wedstrijden. Herinner je 3 weken geleden nog, de Kustmarathon, sorry hoor, maar voor mij mogen ze de s uit de naam gerust weglaten. Ook Brussel 2 weken geleden, waar ze de winnaar de verkeerde kant opstuurde is een blamage’. Van kwaadheid zwalkte hij wat over de baan, zodat het leek alsof hij al vóór de wedstrijd aan het Trappistenbier gezeten had.

Ja, de start. De man die de ochtend in stress begon en zich nog dieper in de stress had gewerkt, startte ook. Een fijn baantje, dacht hij na de eerste ronde. Het werd steeds leuker. Marc was hem diverse keren gepasseerd. Het viel hem op dat die telkens oergeluiden maakte, daarom deed de man een paar passen opzij, omdat hij dacht dat Marc moest kotsen. Hij hoorde echter dat hij dit alleen maar doet als hij gefinisht is. Wat veert die baan lekker, dacht hij steeds. Plotseling leek het of hij zo licht werd als een veertje en dat hij boven de baan zweefde. Het leek niet zo, het was zo. Elk kwartier maakte hij een duikvlucht om van de rijk voorziene bevoorradingstafel een stukje banaan of wat drinken te pikken. Vreemd dat als je zweeft de behoefte aan eten en drinken hetzelfde is als bij het lopen. Ja, nu besefte hij waarom ze het piste noemen, het is niet op de grond maar in de lucht te doen. Na 2 uur hoefde hij geen duikvluchten meer uit te voeren. De dame die bij de verzorging bekertjes drinken uitreikte, zweefde net als hij en bracht hem alles wat nodig was om een goede marathon te zweven. In de lucht leek ze veel mooier dan ze al was, zou dat bij mij ook zijn, dacht hij. ‘Ik heet Lola en wil je een super aangename wedstrijd bezorgen, wij organiseren de enige pistemarathon in België en willen de lopers verwennen zodat ze hier weer graag terugkomen’. Ze had een goudrode jurk aan van dezelfde snit stof waar hij in een hotel nog ooit onder geslapen had. De kleur van die sprei was hem altijd bijgebleven. En dat gezicht, heel anders dan op de grond, enigszins rond, plat met kleine oogjes, ovale grote wenkbrauwen en een plat neusje. Jammer dat ze een lange jurk droeg, hij zou wel eens willen weten of haar kuiten ook zo mooi rond en plat waren. Heel beleefd vroeg hij Lola of ze haar jurk even wilde oplichten. ‘Niet hier’, zei ze, ‘bij de finish’.

Zo had hij nog nooit een marathon beleefd. Beneden hoorde hij mensen klagen dat het tv scherm geen namen met ronden meer weergaf. Hij had er geen last van, Lola fluisterde hem bij iedere doorkomst het juiste aantal te lopen ronden in. Hij zweefde een vrij vlakke marathon. Bij de laatste 15 km stond zijn klok op 2.24. ‘Het is gebakken’, zei hij tegen Lola. Ik finish beneden de 4 uur. Met nog 10 rondjes te gaan leek het of zijn zweeftoestand ophield te bestaan. Hij stond weer met beide benen op de grond. Ondanks dat het zweven zijn energie vermogen aardig op de proef had gesteld, stond hij ook lopend aardig zijn mannetje. Hij bereikte de finish in 3.54.00 en wie stond hem daar op te wachten met een blikje sportdrank, de mooie dame Lola. Zonder dat hij er om vroeg duwde ze hem naar beneden. Hij stribbelde tegen. Omdat na 42 km lopen en zweven de stijfheid zo voelbaar was, stamelde hij dat hij dan niet meer op zou kunnen staan. ‘Dan kun je mijn kuiten niet bewonderen, ze zijn net zo mooi en sterk als van Kenianen’, zei ze en plotseling was ze verdwenen. Hij was te moe om er zich druk over te maken.

De pistemarathon staat bij de man voortaan heel hoog aangeschreven. Hij vond het een spannend avontuur en de meest ultieme vorm van het doorbreken van saaiheid. Er gaat bij hem voortaan niets boven een pistemarathon. Na het douchen kreeg hij nog een uitdraai van zijn eigen 105 gelopen en gezweefde rondjes, een ’t shirt, medaille en als tombolaprijs een mooie zwartblauwe schrijfmap, waarin hij al zwevend zijn nieuwe pisteavonturen kan gaan beschrijven. En met die prettige herinneringen en vooruitzichten was het voor hem niet moeilijk om nog lang en gelukkig verder te leven.

Vincent Schoenmakers
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]