Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
13 okt 2017
SPARTATHLON
11 okt 2017
Marathon Eindhoven 10-10-17
9 okt 2017
Lang – Langer – Langst, Goldsteig 661
1 okt 2017
Winterswijk-Dwingeloo-Duiven-Spartathlon ...
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
* December
* November
* Oktober
* 31 okt 2005: Warme herfstmarathon in Etten-Leur
* 31 okt 2005: Röntgenlauf: 63,3 km en 1.100 hoogtemeters
* 28 okt 2005: Marathon Palma de Mallorca
* 28 okt 2005: Le Grand Raid de Réunion of La Diagonale des Fous
* 27 okt 2005: De 24 uren van Sint-Denijs-Westrem(B)
* 26 okt 2005: Meer een mentale dan een fysieke strijd.
* 25 okt 2005: In 't geniep ...
* 24 okt 2005: Oirschotse heidemarathon
* 20 okt 2005: Sandor Barcza en Heather Founding Hawker winnen de IAU 50K Trophy
* 18 okt 2005: Amsterdam heeft meer te bieden dan alleen Haile
* 18 okt 2005: Poncho’s en medailles
* 17 okt 2005: Hazen tijdens de Amsterdam marathon
* 11 okt 2005: Zelfreanimatie na 2 keer doodgaan
* 11 okt 2005: Almere-Buiten heeft het!
* 11 okt 2005: Pacen in sfeerrijke Eindhovense marathon
* 10 okt 2005: London-Brighton 2005
* 7 okt 2005: Spartathlon nieuwe dimensie
* 6 okt 2005: Verslag van een boodschapper
* 6 okt 2005: Al uitgeteld voor de start van de Spartathlon
* 3 okt 2005: Griekse yoghurt in de benen
* 2 okt 2005: Deutschlandlauf 2005, 1200 km. in 17 dagen
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van November 2005
 
Met een donderend geraas komt een vliegtuig zeer laag overvliegen. Ik kijk omhoog, maar zie geen vleugels: er rijdt een trein over de hoogste spoorbrug van Duitsland, waar wij net onderdoor lopen. Had ik bijna één van de grootste attracties van deze loop gemist.

Zondagmorgen 30 oktober om 8:30 wil een enorme stoet lopers, wandelaars en nordic walkers vertrekken voor een halve, hele of anderhalve marathon over de Röntgenweg, een wandelpad dat in 1995 is aangelegd ter gelegenheid van de 150-ste geboortedag van Wilhelm Conrad Röntgen, die ontdekker van de röntgenstralen, die hier in Remscheid is geboren. Helaas, het wordt een kwartiertje later, omdat de politie eerst nog wat auto's moet laten wegslepen. Als we dan eenmaal op weg gaan, ontdek ik dat er in de binnenstad ook zonder in de weg staande voertuigen eigenlijk nog te weinig ruimte is om zoveel lopers te verwerken.

Om me aan de greep van de massa te ontworstelen, loop ik iets sneller dan eigenlijk gepland, maar dat maakt me niet zoveel uit, ik kom hier voornamelijk om van de natuur te genieten. Snelle tijden of negatieve splits kunnen me vandaag niet zoveel schelen, al hoop ik stilletjes dat ik niet echt heel veel meer dan 6 uur nodig zal hebben voor de 63,3 km. Dat wil zeggen: 63,3 km met daarin in wat heuveltjes die samen voor een hoogteverschil van 1100 m zorgen. Toevallig vind ik het erg leuk om over bultjes te draven, het zorgt voor wat afwisseling en het voorkomt ook dat je gaat denken aan hoeveel kilometer het nog is. Een paar weken geleden heb ik dit bij de Teutolauf (27,5 km) nog even kunnen oefenen. Mijn tactiek is: als een slak naar boven en als een komeet naar beneden. Remmen kost maar extra energie. Ook doe ik zo op een gemakkelijke manier nog een beetje aan snelheidstraining.

Ondertussen hebben we er ook nog fantastisch mooi weer bij, de voorspellingen spraken zelfs van een middagtemperatuur in de richting van de twintig graden, wat dus lopen in hemd en korte broek zou betekenen. Ik ben echter nogal een koukleum, dus houd ik het voor de zekerheid toch maar op een T-shirt en een korte tight, hetgeen uiteindelijk ook wel de juiste keuze blijkt, want we lopen maar weinig in de volle zon en er staat ook nog een verkoelend windje.

Even vóór het halve marathonpunt haal ik Rob Froonhof in. Hij vraagt hoe vroeg ik vanmorgen van huis gegaan ben (hij weet dat ik een flink eind uit de buurt woon). Maar ik ben hier gisteren al naartoe gereden, anders had ik in het holst van de nacht mijn bed uit gemoeten. Ik heb overnacht in de school vlakbij de sporthal. Wel met oordoppen in, want er werd daar in de loop van de nacht, die (gelukkig?) een uur langer duurde dan normaal, natuurlijk wel een half bos omgezaagd, dat weet je van te voren. Rob is weer redelijk vlot gestart en heeft al ingecalculeerd om in het tweede deel stukken te gaan wandelen. Helaas zou hij zich later verstappen en met een pijnlijke enkel noodgedwongen nog veel meer kilometers wandelend moeten afleggen dan verwacht.

Rond het marathonpunt schijn ik Henk Harenberg ingehaald te hebben, zo vertelt hij me na afloop, maar ik heb hém niet gezien. Stilletjes laat hij me passeren, in de vrees dat ik hem anders in een te hoog tempo mee zal slepen, Maar daar ben je toch zelf bij Henk! Een tempoverhoging in het laatste stuk zit er bij mij trouwens toch niet meer in: elk stuk van 21,1 km gaat weer een paar minuten langzamer, maar finishen binnen 6 uur zit er nog steeds in en dat is toch sneller dan ik had verwacht. Tussen de 50 en de 60 km lopen we lange tijd langs een groot stuwmeer, met nauwelijks enig hoogteverschil. Echter even na het passeren van het 60-bord, je denkt dat je er al bent, volgen er toch nog weer een paar venijnige hellinkjes, alvorens we de finish passeren en een fraaie medaille krijgen omgehangen. Al met al een mooie loop bij goed weer op een uitdagend parcours met diverse bezienswaardigheden, waarvan er geloof ik wel een paar aan mijn aandacht zijn ontsnapt. Zo weet ik nog steeds niet wat ik me bij een "waterhamer" moet voorstellen. De "man met de hamer" ken ik wel, maar ook die ben ik hier gelukkig niet tegengekomen. Het is wel een wat massaal gebeuren: in totaal waren er 3941 deelnemers ingeschreven voor de maar liefst 17 verschillende loop- en wandelnummers. De start zou misschien iets soepeler kunnen, door bijvoorbeeld de Ultra, de Marathon en de Halve Marathon afzonderlijk te laten starten met tussenpoos van een kwartier. In elk geval vind ik het toch een loop die je als ultraliefhebber minstens één keer gedaan moet hebben.

Adrie van Dijk
http://www.ultratrimmer.tk
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
VERSLAGEN van Oktober 2005
 
Er ontbrak in Nederland nog één marathon in mijn loperslogboek. Toch werd hij zondag 30 oktober al voor de 23e keer georganiseerd. Waarom ik nog nooit aan het bekende loopevenement uit ons eigen Brabant heb deelgenomen, weet ik niet. Laten we het maar op toeval houden.

In de laatste weken werd je uitstekend op de hoogte gehouden door middel van nieuwsbrieven. Dat het startnummer met de nodige informatie ook nog op je deurmat viel, is erg prettig en voorkomt zinloos gedrang bij de inschrijving. Daags voor de marathon waren er problemen met de website bij de provider. Prompt volgde excuses voor het ongemak en een aanwijzing voor een tijdelijk bereikbaar zijn op een andere site.

In de multifunctionele kleedruimte is het gezellig druk. Koffiedrinken, eten, omkleden, na-inschrijven, alles speelt zich af in een enorme grote zaal. Half 12 worden zo’n 325 deelnemers weggeschoten over een parcours van 2 ronden. Voor de eerste keer is Etten-Leur deelnemer aan de Marathon & Ultracup. Al snel verlaten we het centrum, om via fietspaden en landbouwwegen de gemeenten Rucphen en Zundert aan te doen. In de eerste kilometer knallen de meeste atleten er vol in, en lijkt het wel of ik stilsta, zo hard scheuren ze langs mij heen. Wat een verspilling van energie al zo vroeg in de wedstrijd, denk ik. Het is warm voor de tijd van het jaar, voor mij is dit echter het ideale lopersweer. Wel neem ik me voor bij iedere verzorgingspost 3 bekertjes te drinken.

Na een gefaseerde opbouw beland ik in een groepje van een man (ook vrouw) of 10, dat hoofdzakelijk uit Belgen bestaat. Er wordt goed samengewerkt, zodat men zich de meeste tijd achter de ruggen van anderen kan sparen, er staat immers een behoorlijke wind. Zeker in de eerste 10 km komt dit goed van pas, want het waait vol op het lichaam. Er wordt flink aan getrokken, de 10 km gaan in 50 minuten, de 20 in 1.41. Helaas spat het groepje hierna uiteen. We zijn weer terug in Etten-Leur en worden fiks aangemoedigd.

Ik loop bij Susanne Colsen, waar ik ook al een tijdje mee samenliep in de Beekse marathon. Ze is nog jong en dit is al haar 8e marathon. Al pratende komen we de ongemerkt bij het 25 km punt en de verzorgingspost. Ik neem altijd de tijd om rustig te drinken. ‘Je bent er nog niet, doorlopen, niet stoppen’, roept een dame van de verzorging. Die suggestie dat ik er door zit, hoor ik wel eens meer. Toch verzamel ik dan genoeg krachten om altijd gemakkelijk aan te haken. Ook nu loop ik een kilometer verder weer samen met Susanne. Velen komen er in de problemen, het lijkt wel een slagveld. ‘Het is warm’ en ‘ik heb dorst, waarom zijn er niet meer drinkposten’, horen we diverse keren. Ieder 5 km lijkt me voldoende als je er de tijd voor neemt, en niet slechts een halfvol bekertje snel achterover gooit.

Tot de 30 km weer een fikse tegenwind. Nu we alleen lopen krijgen we de volle laag met als gevolg dat de beste krachten verspeeld zijn. Het gaat moeizamer, toch blijven we samenlopen. ‘Met tweeën ben je sterker’, hoor ik Susanne zeggen. Persoonlijk denk ik nog niet geheel hersteld te zijn van de baanmarathon van vorige week in Brussel. Ik zie het bordje 40 km. Plotseling krijg ik weer last van mijn oude achillespees blessure. ‘Ga maar’, roep ik tegen haar. Gelukkig mindert de pijn na ongeveer een kilometer. Wat een ontvangst zeg. Rijen dik staan supporters en publiek achter de dranghekken. Ik finish in 3.45.17 en wordt 4e in de M60 klasse. Susanne is een minuut eerder over de streep en is 1e Vsen.

In de Nobelaer ontmoet ik een gelukkige Dick van Es. Na 5 maanden blessureleed vanwege een binnen- en buitenmeniscus scheuring lukt het weer. Als je slaagt heb je iets bereikt. Geluksgevoel, heet dat. Fantastisch wat lopen in een mens teweeg kan brengen.

Ik heb genoten van prachtig natuurschoon in een uitstekende en goed georganiseerde marathon. Alle medewerkers en vrijwilligers bedankt en tot volgend jaar.

Vincent Schoenmakers
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Gisteren werd er in Remscheid/Lennep voor de 5e maal de Röntgenlauf georganiseerd. Naast de ultra, stond er tevens een marathon, ½ marathon en een estafette op het programma.

Geweldig maar dit betekent dat je met circa 3.000 deelnemers start. Dit is in mijn ogen veel te veel. Het rondje door het dorp wordt daardoor echt krioelen om door de hardlopende massa te geraken. Aangezien het mijn derde deelname was, stond ik voorin het vak bij de lopers die tussen de 3 en 4 minuten lopen. Wordt ik dan echt een concurrent van Gebreselassie, welterusten! 3 minuten per km op een 63,3 km, hoe krijg je de lachers op je hand. Dit tempo kun je nog niet één kilometer volhouden.

Het rondje door het dorp is prettig omdat je na 200 meter al mag klimmen. Mensen stuiven aan alle kanten langs me heen. Er loopt zelf een Schot in een bijzonder rokje. Het waait best wel maar gelukkig blijft zijn rok naar beneden hangen.

Inmiddels weer een kilo lichter, besef ik dat het lopen iets lichtvoetiger gaat. De 5 km gaat te snel maar ach niet nadenken maar na 10 km kom ik zelfs in de 49 minuten door. Veel te hard. Omrekenen naar een eindtijd op deze ultra zou voor mijn doen tot een wereldtijd leiden/lijden, een vet p.r.... maar helaas.

Op zo'n 30 kilometer halen 2 marathonlopers uit Venray me in. Ze worden gesponsord door een zaak uit Oirschot. Laat ik daar nou vorige week die Heidemarathon gelopen hebben. Ze gaan me voorbij, ik laat ze gaan. Bij één van de vele klimmen haal ik die ene weer in. Bij 35 km staat één van die mannen met kramp. Ja helaas het hoort er bij. Ik passeer hem maar na 35 km wordt ik weer ingehaald door vele lopers. Voel een opgeblazen gevoel, niet in mijn buik maar in mijn benen. Eigen schuld moet ik maar niet zo eigenwijs zijn.

Ik zou na twee keer deelname aan de Röntgenlauf moeten beseffen dat de tweede halve marathon aanzienlijk zwaarder is maar ik wil niet tever vooruitdenken. Geen goede tactiek, moet dit toch maar eens afleren. Over verval ga ik maar niet schrijven ... Op het marathonpunt zie ik een bekend shirt én een bekende man. De finisher van de 11-steden-tocht Adrie van Dijk. Wijs houd ik mijn mond dicht, niets ten nadele van Adrie maar vandaag is zo'n dag dat ik rust aan mijn kop wil. Niet dat hij bij mij de oren van me afkletst maar het heeft gewoon met mezelf te maken.

Adrie ziet er nog fris uit. Hij daalt ook als een gek. Afdalen is niets voor me maar hij kan het. Na 2 bochten zie ik hem niet meer, hij gaat veel te hard. Uiteindelijk zou hij net zoveel verval hebben als in Winschoten: geen, zo precies als een Zwitsers uurwerk. Klasse. Echt een mannetje voor de Spartathlon.

Terugkomend op de Spartathlon. Het doet me goed nu nog steeds verhalen te lezen over deze meest indrukwekkende ultra die ik heb mogen meemaken. Volgend jaar ga ik terug! Het blijft me bezighouden, ik zeg regelmatig tegen mezelf: "Volgend jaar finish ik" alhoewel ik me donders realiseer dat het nu nog nergens op gebaseerd is.

Terug naar de Röntgenlauf. Na de marathon wordt het relatief lichter. Minder klimmen alhoewel er een wel paar heftig zijn. Gelukkig mogen we genieten van stukjes asfalt i.p.v. die toch wel venijnige steentjes. De verversingsposten zijn weer super Duits geregeld: perfect!

De laatste 10 km lopen we nog langs een schitterend idyllisch meer waar een roeibootje rustig voortpeddelt. Ondanks mijn vermoeidheid wil ik er van blijven genieten. De lopers die me inhalen zijn over het algemeen meer estafettelopers wat verwarrend kan zijn. Op een gegeven moment ga je denken gaan zij nu zo hard of loop ik zacht? Mijn voorkeur heeft toch echt gescheiden wedstrijd of tenminste een gescheiden start alhoewel ik besef dat daar organisatorisch haken en ogen aan zitten.

Helaas kan ik nu niet schrijven aanzienlijk sneller te zijn dan vorig jaar. Ondanks het ideale hardloopweer (zonnetje met een briesje) ben ik een tevreden finisher. Adrie is al geruime tijd binnen. Na afloop loop ik tevens Rob Froonhoff tegen het lijf. Je kan hem echt niet missen. Zie je iemand met een Anders-bril met donkere glazen, ja exact dat is Rob.

Content rijd ik naar Nederland. Begrijp terdege dat ik beter moet gaan plannen. Wil daar in 2006 mee beginnen. Vorige week Oirschot, vandaag 63,3 km, zondag onverwachts Terschelling en volgende week Kasterlee. Bij het intikken denk ik tegelijkertijd: slaat nergens op, gewoon belachelijk of je noem je dit verslaafd aan het hardloopvirus?

Groeten,

Henk Harenberg 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Op 23 oktober stond de marathon van Palma op het programma, natuurlijk in combinatie met een vakantie. De woensdag ervoor waren we al aangekomen zodat we nog een beetje aan de warmte konden wennen. Gelukkig was het in de weken ervoor in Nederland ook nog steeds prachtig weer geweest zodat de verandering niet al te groot was. Maar voor alle zekerheid ben ik toch nog een paar keer langs het strand gaan joggen op het heetst van de dag, later zou blijken dat dit een goed idee was want op zondag was het toch wel warm en benauwd.

Op zaterdag gingen we alvast het startnummer halen; wie echter denkt dat dit zo gebeurd is heeft het mis.
In Palma gaat dit als volgt: de start is bij de trouble desk. De organisatie waarmee we reisden moest daar een lijst laten uitdraaien waarop onze namen stonden, daarbij moest dan het bijbehorende startnummer gezocht worden. En daar was al de eerste trouble, nl. wie was toch die Johanna Lange? Na enig zoeken bleek dat dit dezelfde persoon was als Jannet Lange.
Met de nu verkregen gegevens was het de bedoeling dat je je chip ging halen. Nou heb ik die al van mezelf, dus ik dacht dat ik die stap over kon slaan en naar stap 3 kon: het halen van mijn startnummer. Fout gedacht! Eerst terug naar af: naar de trouble desk om mijn chipnummer door te geven. Dit had ik bij de inschrijving al gedaan, maar dat bleek niet voldoende te zijn. Gelukkig weet ik het nummer uit mijn hoofd anders had ik alsnog een chip moeten huren. Verder nog mijn paspoort laten zien om te bewijzen dat ik de enige echte Johanna Lange ben en dan…op naar stap 3. In het Engels begin ik uit te leggen dat ik nu graag mijn nummer wil hebben waarop ik in accentloos Nederlands antwoord krijg. En jawel: ik krijg een startnummer! Yes, dat is toch maar mooi binnen 45 minuten geregeld. Iemand van onze groep die zich na-inschreef was binnen 2 minuten klaar, goed idee voor de volgende keer.
Via de (kleine) Expo, waar we wijn, noga, koekjes, ijs en andere lekkernijen krijgen aangeboden gaan we op weg naar de pasta party. Deze wordt gehouden op een terras aan de voet van de kathedraal. Werkelijk een prachtige locatie. Tijdens het eten worden we vermaakt door Spaanse gitaristen en zangers. Net als we weg gaan komt er ook nog een fanfare aangemarcheerd waardoor we moeten kiezen tussen een onvrijwillige duik in de vijver of ons plat tegen de muur aan te drukken.
Dan snel terug naar het hotel, het is bijna etenstijd, we hebben halfpension en we zijn Nederlanders dus.

De marathon.
De marathon wordt door Duitsers georganiseerd en dat is te merken ook, ik heb het gevoel dat ik in Duitsland ben i.p.v. op Mallorca.
Er staan zo’n 1100 marathonlopers en 1400 halve marathonlopers aan de start en straks gaan er nog ±200 ‘funrunners’ 10 km lopen.
Het weer lijkt mee te vallen tot de zon doorkomt, ze zeggen dat het 23 ºC wordt maar door de hoge luchtvochtigheid voelt het veel warmer aan.
Over het parcours kan ik kort zijn: matig. Eerst 3,5 km heen en weer ten zuidwesten van Palma, dan 1,5 km de oostkant op en neer, daarna 10 km kriskrassen door het centrum. Hierna gaan de halve marathonners naar de finish en mogen de marathonners nog 10 hete km’s naar het oosten en 12 nog hetere km’s langs de boulevard terug. Persoonlijk vond ik dit het mooiste stuk, zolang je je blik van alle hotels afgewend houdt en lekker naar de zee kijkt. Er is hier geen greintje schaduw maar wel veel enthousiast publiek (wat je eigenlijk in het centrum zou verwachten, maar wat er niet was). Het warme weer eist zijn tol, na 20 km zie ik al mensen wandelen, voor hen lijkt het me een lijdensweg te gaan worden. Zelf voel ik ook de warmte maar ik kan er redelijk tegen en kan lekker ontspannen doorlopen. Ik wil ook niets forceren, morgen wil ik weer lekker vakantie vieren.
De verzorging is om de 3 km met flesjes water en sportdrank, elke 2e post is er fruit. Wat ik mis zijn de sponzen. Na de finish krijgen we een mooie medaille met daarop de kathedraal in reliëf en is er een verzorgingsstraat waar je water, (alcoholvrij) bier, sportdrank, fruit, snoepjes, cakejes, mueslirepen, etc. kunt krijgen.
Kortom, het was een leuke marathon om een keer gedaan te hebben, maar niet echt bijzonder.

Jannet Lange
(jannet.lange provider hetnet)
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]