Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
13 okt 2017
SPARTATHLON
11 okt 2017
Marathon Eindhoven 10-10-17
9 okt 2017
Lang – Langer – Langst, Goldsteig 661
1 okt 2017
Winterswijk-Dwingeloo-Duiven-Spartathlon ...
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
* December
* November
* Oktober
* 25 okt 2007: Lex de Boer wint Herfstmarathon Lhee-Dwingeloo
* 19 okt 2007: Martin van Nieuwenhovens groepje loopt 2de buitenlandse (1/2) marathon 2007 ... in Brussel
* 18 okt 2007: Zonder bananen over de bergen.
* 15 okt 2007: SV Frieland veteraan Karst Anema verdient zilveren plak bij Nedelands Kampioenschap Marathon in Eindhoven
* 15 okt 2007: Tien minuten sneller dan de Nederlandse Kampioen
* 10 okt 2007: Verslag van mijn eerste ultra
* 9 okt 2007: De slag om Amersfoort
* 6 okt 2007: Spartathlon 2007 als afsluiting ultracariërre.
* 5 okt 2007: Uiteindelijk komt alles goed.
* 4 okt 2007: Mission impossible
* 3 okt 2007: Spartathlon finisher Carel.
* 2 okt 2007: Suzannes 100ste 42 K
* 2 okt 2007: “Balen” ofte “Dikke shit”
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van November 2007
 
Buggenum - De week na Brussel was het alweer feest. De herfstvakantie was geboekt op Mallorca en wat schetste mijn verbazing; direct de eerste zondag van onze vakantie vond daar de marathon van Mallorca plaats. Wat een toeval; dat kan ik niet voorbij laten gaan, dus deed ik mee.
Zaterdag na aankomst met het vliegtuig direct naar de inschrijving het startnummer afhalen en shoppen met de dames. De supporters moeten goed in de sieraden zitten als ze langs de kant van het parkoers staan aan te moedigen natuurlijk.
Zondagmorgen op onze eerste vakantiedag vroeg uit de veren, 7:00 uur, en op weg naar Palma voor de start om 9:00 uur.
Vooraf had ik contact gehad met Michel Heijman, een triatleet uit Swalmen, die een eigen restaurant heeft op Mallorca en bezig is om zich te kwalificeren voor Hawaii om zodoende geld in te zamelen voor zijn dochtertje Tammy. Zij heeft het syndroom van West.
We hadden prima afspraken gemaakt omdat we elkaar nog nooit gezien hadden; hij was helemaal in het zwart en ik in de ING kleding, oranje broek en wit singlet. Dat moest geen probleem zijn voor de start met ettelijke duizenden lopers toch? De zwarte outfits waren wel favoriet merkte ik, maar geen van allen heette Michel aus Holland.

Een kwartiertje voor de start besloot ik toch maar naar het startvak te gaan, in A stond ik volgens mijn nummer. En wat denken jullie? Nog maar één fanatieke Duitser liep wat warm te lopen in het vak. Nooit eerder vertoont stond ik in een grote marathon vooraan op de startstreep.
Aanvankelijk wilde ik rustig weg en dan maar zien hoe het met mijn heup ging. Mergelland zat nog vers in mijn geheugen en zo’n lijdensweg met lange ij, daar had ik geen zin meer in. Door de start vooraan werd ik toch te snel meegezogen, in 4:30/km verliepen de eerste 10 km niet zonder problemen in 45:31. Ik liep niet echt lekker en bij het 10 km punt stonden mijn vrouw en dochters, die zagen al dat het niet best was
Daarna bewust iets teruggeschakeld kwam ik na de hele toer kris kras door de hele stad Palma, door op de halve marathon in 1:39:56 ( Miranda, was weer goed geweest hé ) Nog steeds te snel, maar het tempo ging nu vanzelf omlaag en de pasjes werden kleiner om zo weinig mogelijk te voelen. Vanuit het centrum gaat het dan 10 km richting vliegveld, redelijk saai en dan terug naar de stad over de boulevard met veel publiek. Gelukkig kon ik het tempo beter vasthouden dan in het Mergelland en viel de pijn ook best wel mee.
De dames zagen me finishen in 3:37:29 en dat was voor mij een teken dat er verbetering in de situatie zat. Ik geloof 255e van de 900 atleten en 41e in mijn agegroup. In vorm zou ik dan ver voorin moeten zitten.

Al met al een aanrader om op Mallorca de marathon of halve marathon of 10 km te lopen. De wedstrijd is goed georganiseerd en het was prima weer met 23 graden.
Na afloop gratis halve liters alcoholvrij bier om het verloren vocht aan te vullen en dan weer bij de familie voegen om ergens lekker gaan te eten in de stad, lekker buiten op een terrasje.
It’s a hell, ik weet het, maar heb me er weer aardig doorgesleept;

Even nog mijn tas met spullen ophalen……………..en wat denk je, loop ik recht in de armen van een loper in zwart tenue met de naam Michel erop. Hij bleek 1,5 minuut voor me gefinisht te zijn. Eerst vind je mekaar niet, dan loop je ieder 42,2 km bijna naast elkaar dus, zonder het te weten. Na kennis gemaakt te hebben, zijn we later die week op bezoek geweest in zijn restaurant aan de noord-oostkust van Mallorca. Een echte aanrader, restaurant PastaPasta in Cala Ratjada. Het restaurant is werkelijk schitterend gelegen aan de monding van de haven. Vanuit het terras aan het water kun je alle bootjes in en uit zien varen en het eten is subliem. Michel, een goede gastheer, heeft het goed voor elkaar daarzo en wil ook niet meer weg daar. Ik kan hem geen ongelijk geven. In de middag ben ik nog snel even een kleine 90 km gaan fietsen met hem over het prachtige eiland. Hier kan je als triatleet alleen maar van dromen, perfect klimaat om te zwemmen , fietsen en hardlopen.
Met pijn in het hart moesten wij na een weekje weer terug naar het koude en natte Nederland.
De afspraak dat ik nog eens terug zou komen om samen met hem te trainen in de piekweken voor een ironman triatlon maakte het nog enigszins draaglijk. Ik zie er al naar uit.
Komende week eens kijken hoe het op Terschelling is, de berenloopmarathon. Zal toch maar wat extra kleding meenemen.

http://nieuwenhoven.leudalnieuws.nl

 
 
[ top pagina ]
 

 
VERSLAGEN van Oktober 2007
 
Woensdag 24 oktober 2007.
Organisatie : de Drents-Friese Wold Runners.

Dit jaar was de herfstmarathon op een nieuwe locatie bij het Dwingelderveld.
Het nieuwe parcours werd niet door iedere loper als gemakkelijk ervaren,
maar door het ideale loopweer was iedereen enthousiast over het mooie parcours.
Velen hadden afgelopen weekend al de Amsterdam Marathon gelopen, zo ook
Lex de Boer, die deze marathon op zijn naam schreef. Letteke Broekman won bij de dames.


Uitslag marathonlopers:
 

1. Lex de Boer - Avenhorn M60 avVN 3:37:51
2. Eric de Vries - Deventer M55 Daventria 3:44:42
3. Sjoerd Slaaf - Groningen M55 sv Friesland + 100MC 3:49:59
4. Jean-Pierre Gendrault - Zeist M55 3:51:43
5. Adrie van Dijk - Paterswolde M50 ATC'75 3:53:35
6. Herman Euverman - Zwolle M50 av Pec 1910 3:55:24
7. Jacob Visser - Heerenveen M60 Athlon 3:57:02
8. Jos Oude Booyink - Deurningen M45 3:59:33
9. Thijm Konter - Raalte M55 av Salland 4:13:40
10. Ben Mol - Almere M55 Voorne Atletiek 4:16:21
11. Harrie Koers - Raalte M55 sv Friesland 4:22:22
12. Hans Buis - De Rijp M55 Loopservice NL 4:23:00
13. Gijs Honing - Blokker M60 avVN + 100MC 4:24:12
14. Letteke Broekman (1°d)- Waddinxveen V55 avVN 4:24:30
15. Andre Kerbof - Gorredijk M40 Athlon 4:28:30
16. Günter Meinhold - Hemer (Dld) M55 100MC 4:29:47
17. Theo Cloosterman - Veldhoven M50 GVAC 4:39:00
18. Ineke Scheffer (2°) - Leens V45 sv Friesland 4:57:24


Ronald Kwint 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Buggenum - Na China in het voorjaar werd met ons groepje besloten om de tweede buitenlandse marathon dit jaar dicht bij huis te lopen. We besloten Brussel onveilig te gaan maken.
In de aanloop naar Brussel toe werd eigenlijk al snel duidelijk dat we niet allemaal de marathon zouden lopen daar in Brussel. Van de 6 lopers liepen uiteindelijk alleen Hay, Rob en Pieter de hele marathon. Beide eerste heren waren samen met mij en de dames al een dag van tevoren afgereisd naar Brussel en hadden het vochtgehalte heel goed op peil gebracht.
S’morgens om 9:00 konden de marathonlopers al aan de bak en om 10:30 mocht de rest aantreden. Humpry had veel last gehad van China, de zwaarte en de hitte van die wedstrijd werden slecht verteerd en het herstel liet lang op zich wachten. Hij besloot daarom de halve te lopen, een verstandige beslissing. Hans moet over 3 weken de marathon van New York lopen en testte zich hier nog even op de halve. En hoe, met een prima tijd van 1:32;.. liet hij zien dat er nog steeds progressie mogelijk is. Aangezien de hoge temperaturen en de lengte van het parkoers dat te lang bleek te zijn mag Hans al stiekem hopen op een tijd onder de 1:30;..
Dan hebben we nog onze charmant Caroline, die in China de 5 km op haar naam schreef en sindsdien behoorlijk besmet is geraakt met het hardloopvirus. En met zoveel lange duurlopers om je heen wordt het natuurlijk aanlokkelijk om zelf ook eens de afstand te verruimen. Na eerder al dit jaar de afstand opgerekt te hebben naar 10 km en daarna naar 15 km tijdens de Dam tot Dam loop, was het nu tijd voor de 1e halve marathon uit haar carrière. Met verve doorstond ze de proef en met een big smile finishte ze in 1:54:..

Ik zelf had Miranda en Carla beloofd ze te hazen naar een tijd onder de 1:40:..
Met mijn blessure vond ik het toch al niet verstandig om de marathon te lopen en volgende week 21 oktober staat sowieso nog de marathon van Mallorca op het programma.
Donderdag was ik bij Oosterbosch geweest, een ortho manuele arts in Horn. Hij constateerde dat mijn heupen gecorrigeerd moesten worden, waardoor het beenlengte verschil dat er nu is fors minder zou worden en de irritatie aan mijn heup zouden verdwijnen. Na de behandeling was het even afwachten of er een sterke reactie kwam en of ik wel kon lopen zondag in Brussel. Gelukkig voor de dames was dat positief. Alleen beide dames waren in de voorbereiding geblesseerd geraakt en Carla had zelfs een paar dagen van tevoren noch een spiertje gescheurd in haar rechterbovenbeen. Flink ingepakt verscheen ze toch aan de start.

Het weer was uitermate lekker voor de tijd van het jaar, dik 20 graden en onbewolkt. We besloten het er maar op te wagen en gewoon te vertrekken op 4:42 per kilometer. Dat zou uiteindelijk leiden naar 1:39:.. , ons doel dus onder de 1:40:00
Bij de start tref ik nog meerdere mensen van het ING team waar we vaker wedstrijden mee lopen. Ik check even wie er nog mee wil lopen met de 1:40 groep, hoe meer zielen hoe meer vreugd denk ik en hazen moet ik toch. Henny, Bart en Robert gaan proberen mee te lopen.
Buiten de hoge temperatuur en de fikse klimmen in het parkoers hadden we ook als handicap dat we na de start in een trechter terecht kwamen waar weer gewandeld moest worden. Het parkoers loopt grotendeels over hetzelfde stuk als de “20 van Brussel” en de start vanuit het Jubelpark is te smal om iedereen goed te laten vertrekken. Jammerlijk gaan hier bijna een volle minuut verloren en dat is uiterst vervelend. Die drukke start blijkt ook lastig te zijn om ons groepje bij elkaar te houden en na zo’n 4 kilometer heb ik alleen nog maar Miranda bij me. Die meld me dan op 5 km vrolijk; loop maar door , het lukt niet vandaag. Tsja , dan kent ze mij nog niet goed. Zo gemakkelijk komt die tante er niet vanaf denk ik bij mezelf en laat me iets terugzakken, loop bij een waterpost even vooruit en pak water voor haar , zodat ze zich kan blijven concentreren op het lopen, motiveer wat en blijf gewoon een strak tempo lopen van om de nabij 4:42. Dat hadden we gepland en daar houden we ons aan. De tijd die we verloren hebben bij de start probeer ik langzaam stukje bij beetje goed te maken. Dat wordt bemoeilijkt op de passages die bergop gaan, Miranda heeft het daar heel erg zwaar en verliest daar weer wat tijd. Maar ze blijft doorvechten, een echt bijtertje. Praten kan ze niet meer, alles is gericht op het lopen. Ik zorg voor het juiste tempo en drank, de rest moet ze zelf doen. Ik merk onderweg dat de borden van de kilometertijden niet altijd goed staan. Dat is jammer en maakt het extra moeilijk om op tijd te hazen, de geklokte tijden horen dan niet bij de afstand van het bordje. ( maar het bleek achteraf nog erger ). Op 16 kilometer een verschrikkelijke lange klim, Miranda puft of ze een kindje moet krijgen.
De tijd onder de 1:40 bleek niet haalbaar, dus vroeg ik naar haar persoonlijk record op de halve. 1:43:.. was het antwoord. Met nog een kilometer of 3 te gaan, beloof ik haar dat we die tijd gaan verbeteren. Ik sleep haar nu meter voor meter mee en ze moet echt afzien in het kwadraat, bergaf in volle snelheid, de 20e kilometer gaat in 3:52, ga er maar aanstaan! En ik beul haar in die laatste 1100 meter helemaal af. Wat kan dat lang duren zeg, die laatste meters. De finish wil maar niet komen en we lopen toch ongeveer op 4:00/km en volgens mijn klokje hadden we er al lang moeten zijn. Eindelijk een oranje tapijt richting finish, we slingeren ons door de kleine straatjes naar de eindstreep op de Grote Markt. Miranda klokt netto 1:42:05 een hele mooie PR ( en dat ook nog met een blaar als een ei zo groot op haar dikke teen)
Maar het mooiste moet dan nog komen. Onze jongens van de marathon komen binnen rond de 4 uur en melden ons dat de borden van de kilometerpunten niet goed stonden én dat de totale afstand niet klopt. Ze hadden 43,1 km gelopen, exact gemeten met hun GPS horloge.
Even later spreken we ook Robert die de halve liep en ons laat zien dat ook hier de afstand niet klopte ; 21,6 kilomater geeft zijn GPS horloge aan. Dat betekent even snel rekenen dat we 500 meter te ver hebben gelopen. Met een moyenne van gemiddeld 4:42/km betekent dat een correctie op de eindtijd van Miranda van 2:21
En …......................jajaja 1:42:05 minus 2:21 is toevallig wel 1:39:44 en dat is toevallig wel onder de 1:40 toevallig dus!!! Miranda, proficiat en daar mag je wel een flinke blaar voor over hebben. We hebben ’t um gefikst, daar mag op gedronken worden. ( en dat deden we )

Martin
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Zonder bananen over de bergen.

Afgelopen zaterdag liep ik de laatste loop van de 4-jaargetijdenloop in de omgeving van Berg en Dal. In totaal 61,5 kilometer bergje op, bergje af al genietend van het mooie weer, de uitzichten en de herfstkleuren. Bij de start een select gezelschap ultralopers, met de bekende gezichten. Slechts 20 lopers voor een van de mooiste en zwaarste lopen ooit gehouden in Nederland is eigenlijk een aanfluiting. Het probleem zal wel zijn dat er veel te weinig ultralopers zijn en teveel wedstrijden. Dat probleem komt binnenkort uitgebreid aan de orde bij de Ultraloop meeting op 10 november. Het lange afstand wandelen doet het duidelijk beter met 68 wandelaars op de 60 kilometer, naast 108 op de 40 kilometer en 64 op de 25 kilometer.

In de voorbereiding had ik een behoorlijke Monnikentocht (60 km) en een matige 50 km van Winschoten gelopen. Na Winschoten was ik mijn motivatie voor het lopen weer even helemaal kwijt. Dat resulteerde in 1 training (10 km in 44 minuten) in de 5 weken tussen Winschoten en Berg en Dal. Wel heb ik in die periode heel wat afgefietst, maar veel slechter voorbereid kan je niet aan de start staan. Mijn verwachtingen waren dus niet erg hoog gespannen. Doel was uitlopen met een tijd binnen de limiet en natuurlijk zoveel mogelijk genieten van de route.

Na de start loop ik voorin, zelfs even als koploper. Het gaat dan ook naar beneden. Bij de eerste klimmetjes zak ik vanzelf terug. Er zitten veel steile beklimmingen in de route, met vaak daarna ook weer steile afdalingen. Heel veel onverhard, met van die paadjes waar je goed moet opletten waar je je voeten neerzet. Je moet overigens ook goed op de route letten. In het begin gaat het een paar keer mis, maar ben ik snel weer ‘’en route’’. Na 5 kwartier ga ik toch twijfelen of alles wel klopt. Volgens de route die ik van internet had geplukt, moest ik allang in Duitsland zijn. Een kwartier later ben ik bij de eerste verzorgingspost en blijkt dat we een nieuwe route lopen, met een extra lus in het begin. Na de eerste post volgt een loodzwaar maar ook bloedmooi deel waarin bewezen wordt dat Nederland niet vlak is, om Bram van der Bijl maar eens te citeren. Zo rond de 20 kilometer staat Willem Mutze op de top van een helling die mij enthousiast aanmoedigt en roept: “Ik had je toch gezegd dat het zwaar was!”

Ik weet de meeste lopers inmiddels voor mij, maar Günther Meinhold en Theo Cloosterman zitten in ieder geval nog achter me. De Duivelsberg herinner ik mij nog van het PieterROGPad en valt na al die andere steile beklimmingen eigenlijk heel erg mee. Ik loop Duitsland in en weer uit op weg naar de 25 km verzorgingspost, die ik in 3.10 bereik. Na mij uitgebreid te hebben gelaafd ga ik op weg naar Groesbeek. In het open veld is het best warm. Voor Groesbeek loop ik weer een stukje dat ik ken van het PieterROGPad, met mooi uitzicht op Groesbeek en het Reichswald. Wandelde ik in het begin alleen de steile stukken, nu wandel ik ook de vlakkere stukken. Alleen hellingafwaarts loop ik nog hard.

Na Groesbeek zit ik op de helft, die ik net boven de 4 uur bereik. Als ik mij niet teveel verloop moet een tijd onder de 9 uur makkelijk lukken bedenk ik mij en loop prompt verkeerd. Ik neem de 25-kilometer route, maar heb na 5 minuten toch het idee dat ik foutloop. Ik vraag een wandelaar, twijfel maar loop nog een stukje door en stuit op een verzorgingspost. Dan weet ik zeker dat ik fout zit en moet ik terug. Dit grapje kost me een kwartier, maar ik blijk niet de enige te zijn geweest die hier fout liep. Willem heeft op 33 ½ kilometer een extra verzorgingspost voor ons neergezet, waar ik Theo en Günther tref die mij tijdens mijn dwaling zijn gepasseerd. Ik kan niet aanhaken bij hun sukkeldrafje en troost mij met de laatste plaats. Gelukkig doe ik mee aan een wandeltocht, dus er zijn genoeg wandelaars op wie ik mij kan richten. Ik heb een stevig wandeltempo en hellingafwaarts loop ik hard. Zo schuif ik langzaam op. Alleen die hele steile hellingen die je ook bij de SintJansberg hebt, zorgen bij mij net als in de eerste 20 kilometer weer voor de nodige problemen. Ik kom gewoon zuurstof tekort, ondanks de medicatie die ik inmiddels heb. Maar goed we komen omhoog en bovendien zal mijn gebrekkige voorbereiding hier ook wel meespelen.

In het mooie Zevendal staat op bijna 42 kilometer een verzorgingspost. Net zoals alle andere verzorgingsposten goed voorzien, maar helaas voor mij hebben ze geen bananen. De eerste helft van een wedstrijd is dat geen probleem, dan willen boterhammen en koek(jes) ook nog wel. Maar verderop in de tijd krijg ik dat simpelweg niet meer naar binnen. Alleen bananen krijg er dan nog in. Met nog bijna 20 kilometer en 3 uur en 6 minuten te gaan wandel ik verder over de Mookerheide, met de Schotse Hooglanders van de foto van ons startnummer. Af en toe kijk ik even om, om te genieten van het mooie uitzicht. Eigenlijk zou je daar meer tijd voor moeten nemen, maar ik weet dat die er niet is Voor mij lopen 2 snelle wandelaars die ik goed kan bijhouden over de Heumense- en Mookerschans en langs het vliegveld van Malden. Daar raak ik weer de nodige tijd kwijt door verwarring over de route. Maar daar komt Jan Willem Dijkgraaf aangelopen, die even was aangegaan in een café. Ik kan zijn wandeltempo net niet volgen, maar trek me wel aan hem op. Even later komen ook Theo en Günther langs die in datzelfde café tevergeefs hadden gewacht op de bediening. Met nog 7 kilometer te gaan bereik ik de laatste verzorgingspost, waar ik snel 2 bekertjes drinken naar binnen gooi om meteen weer door te lopen. Om op tijd binnen te komen zal ik nog stevig door moeten lopen. Op het allerlaatste stuk denk ik helemaal fout te zitten, maar na een bocht zie ik opeens dat ik er bijna ben. Ik word op 8.56.20 afgeklokt en beloon mezelf met een pilsje een bakje soep. De laatste plaats, maar wel gewoon binnen de tijd. Mijn doel gehaald, al had ik het mezelf wat makkelijker kunnen maken door wat minder van de route af te dwalen. Ik heb zo’n 2 ½ kilometer extra gelopen en zo’n 25 minuten verspeeld. Maar ik denk dat bijna iedereen wel wat extra meters heeft gemaakt en tijd verspeeld. Dat is tenslotte ook de charme van zo’n loop.

Op de weg terug naar het Noorden hebben Melchior Ram en ik het over de zwaarte van de tocht. We zijn het erover eens dat het een zware loop was, haast even zwaar als die in Limburg. Als ik de wandelverslagen op de site van sv de Lat lees, hebben de wandelaars het ook over een zware tocht. Ik ben eigenlijk wel benieuwd naar de hoeveelheid hoogtemeters van de Herfsttocht. Als ik een voorzichtige schatting maak kom ik op 1250 meter. Maar misschien had een van de deelnemers een horloge met hoogtemeter of weet de organisatie dat.

Op de vraag van Henk Prins of de wedstrijd volgend jaar ook weer kan worden hardgelopen, zei Willem dat als er voldoende belangstelling was er mogelijkheden lagen. Nou Willem ik geef me bij deze op, want ook deze loop is weer een pareltje!

Maar eerst volgend jaar op 19 april de bergloop in Limburg.


Henri Thunnissen
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]