Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
13 okt 2017
SPARTATHLON
11 okt 2017
Marathon Eindhoven 10-10-17
9 okt 2017
Lang – Langer – Langst, Goldsteig 661
1 okt 2017
Winterswijk-Dwingeloo-Duiven-Spartathlon ...
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
* December
* November
* Oktober
* 28 okt 2009: De Röntgenlauf
* 23 okt 2009: Self Transcendence 24 uur Londen
* 23 okt 2009: Verslag trainingsweekend Weert
* 21 okt 2009: De Vlaamse Leeuw heeft nog klauwen in Schaarbeek
* 19 okt 2009: Ultra Tour de Liège - 64 km - 18 oktober 2009
* 18 okt 2009: Trans Swiss Run 2009
* 12 okt 2009: Avontuurlijk lopen en spoorzoeken in Schotland
* 12 okt 2009: Klein duimpje
* 7 okt 2009: Etappeloop Schotland 2009
* 4 okt 2009: De marathon van Berlijn
* 4 okt 2009: Spartathlon 2009
* 2 okt 2009: De 1e hele Mooathon in Ierland
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Oktober 2009
 
De Röntgenlauf is natuurlijk genoemd naar Willem Conrad Röntgen, de ontdekker van de bekende straling en de beroemdste telg van Remscheid-Lennep (bij Wuppertal). Vandaar het ietwat macabere logo van deze loop: een rennend skelet. Vreemd wat zo’n afstand met je doet, want in de laatste kilometers meende ik precies te weten hoe een lopend skelet zich zou moeten voelen. Een lusje langs het Röntgenmuseum in Lennep vormde de proloog van de grote ronde over fiets- en wandelpaden rond de stad Remscheid. Deze route (inderdaad, de Röntgenweg) was gemarkeerd door de letter ‘R’ met een cirkel eromheen die op paaltjes en bomen was aangebracht. De organisatie had daar voor alle duidelijkheid nog grote gele pijlen op het wegdek aan toegevoegd die echter door een dicht dek van gevallen bladeren niet altijd goed te onderscheiden waren. Op plaatsen waar het wegdek onverhard was had men de lucratieve oplossing bedacht om grote routepijlen met wit zand uit te strooien. Gevaarlijke kruisingen, steile of gladde afdalingen werden allemaal aangekondigd met waarschuwingsbordjes en vaak stond er nog een oplettende official bij. Op grotere kruisingen stonden politie- en brandweerwagens dwars over de weg geparkeerd om een veilige oversteek te creëren. Keurige kilometeraanduidingen om de 5 km en zo’n, twaalf bemande verzorgingsposten. Kortom, geen ruige trail maar een keurig verzorgde en afgebakende ultramarathon met hier en daar een wat lastiger begaanbaar gedeelte. Mijn petje af voor de organisatie die 63,3 km lang met alles rekening had gehouden. Moet een enorme klus geweest zijn om dat voor elkaar te krijgen. Vanzelfsprekend waren ook de faciliteiten in het sportcentrum van Hackenberg waar de start plaatsvond uitstekend. De informatieve website met downloadable brochure passen ook bij dit goedgeorganiseerde evenement, dat een visitekaartje voor de regio genoemd mag worden.



De route werd gedeeld met een halve en een hele marathon. Met ruim 4000 deelnemers op alle afstanden van deze 9e editie waarvan ca. 440(!) op de ultra was de opkomst best wel groot. Opvallend veel publieke belangstelling, rinkelende koebellen, ‘hop-hop-hop’ aanmoedigingen en van die vervelende ‘Oh lé, Oh lé, Oh lé We are The Champions’ megafoontjes. Ik kon me er met een laatste restje zelfbeheersing nog net van weerhouden om een paar van die tetterende contrapties onder mijn voeten te vermorzelen, AAARGGGHH. Maar toch, alle lof voor die Duitsers die toch maar met de hele familie, inclusief opa die de bel luidde, oma met bekertjes thee en de kinderen met ratelaars en juist ja, van die akelige megafoontjes om 8.30 al langs het parcours stonden op een druilerige zondagmorgen.

Na het 21,1 km punt waar de halve marathonners in de bussen stapten werd de publieke belangstelling wel wat minder en na 42,2 km waren de ultra’s weer alleen met de natuur, zoals het hoort.

Het parcours golfde voortdurend omhoog en omlaag tussen 100 en 350 meter, in totaal 850 meter omhoog en dus ook omlaag. Er zaten een paar behoorlijk steile klimmen en klei-achtige afdalingen met groot ‘Rutschgefahr’ tussen die een gerechtvaardigd excuus boden om het lopen eens een keertje te verwisselen voor het wandelen. En dat is weldadig voor de spieren. Als geheel vond ik deze loop minder zwaar dan de ultraloop in Berg en Dal, twee weken geleden, omdat de stukken echte trail ten opzichte van goed geplaveide paden duidelijk in de minderheid waren. Volop natuur en herfstpracht alom, wervelende massa’s vallende bladeren, watervalletjes, vakwerkhuisjes en uitzichten op Remscheid. Historische eyecatchers waren volgens de brochure de 'hoogste spoorbrug van Europa' (Müngstener Brücke), waar we onderdoor liepen en het stuwmeer van de Eschbachtalsperre, de eerste stuwdam in Duitsland die voor de drinkwatervoorziening is aangelegd.

Al met al ging het prima, met een licht verval (2:05:31, 2:16:43, 2:21:08). Daarbij wel de aantekening dat de eerste halve qua profiel (+265m, -420m) het makkelijkste was en de laatste (+332,-213) de lastigste.

Een klein minpuntje was dat alle afstanden tegelijk startten (de halve en de hele werden met bussen teruggebracht vanaf het 21,1 en 42,2 km punt), waardoor het op sommige smalle en gladde bospaadjes in het begin een file van jewelste was. Op het 18 km punt was er een steile klim waar het dan ook helemaal vastliep. ‘Stau!’ Ook dit evenement zit kennelijk aan zijn limiet, maar dat stond een mooie loopervaring niet in de weg. Een aanrader voor wie op een ‘veilige’ manier met het ultralopen wil kennismaken.

Bij de uitreiking van de startbescheiden op zaterdagmiddag kreeg iedereen een klein opgerold stukje papier met een elastiekje eromheen. Kennelijk een lotje voor een prijsuitreiking of iets dergelijks. Toen ik het 's avonds in mijn pensionkamer openmaakte stond er in kleine letters 'Leider verloren' op. Oei, dacht ik, als dat op het resultaat van de loop morgen slaat dan betekent dat niet veel goeds. Gelukkig bleek dat dus niet het geval te zijn en was ik kennelijk hooguit een prijs in de tombola misgelopen. Ook na afloop kon ik over 'geluk' niet klagen. Want toen ik uit de pendelbus stapte die de lopers vanaf de sporthal terug had gebracht naar de parkeerplaats bij het stadion van Remscheid ontdekte ik dat ik mijn camelback met daarin o.a. mijn mobieltje in de bus had laten liggen. Omdat ik als één van de laatsten uit de bus gestapt was, sloot die net zijn deuren en begon weg te rijden. De chauffeur zag niet dat ik er met wild zwaaiende armgebaren achteraan rende (ik had weinig kans met mijn protesterende benen). Net toen ik de hoop wilde laten varen kwam er een andere stadsbus aangereden waarvan de chauffeur me wél opgemerkt had. Hij stopte, liet me binnen en vroeg of ik soms iets in de weggereden bus had laten liggen. Ja, dus. Hij zette met bus, passagiers en al resoluut de achtervolging in, ondertussen de in de verte nog net zichtbare pendelbus met zijn mobilofoon oproepend. Laat ik die nou zien stoppen en de chauffeur er met mijn camelback in de hand uit zien stappen! Mijn gebrekkige Duits schoot mij helaas te kort om mijn dank voor zijn alerte collega onder woorden te brengen. Ja, aardige mensen, die Duitsers en een goede ultra organiseren kunnen ze ook!


André Boom (http://www.boomathome.net/lopen/index.htm)
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Waar: atletiekbaan in Tooting Bec
Datum: 17/18 oktober 2009
Van 12 uur tot 12 uur (Engelse tijd)

Dit weekend heb ik mijn 13e 24 uur voltooid en wel op de baan waar ik 3 jaar geleden mijn PR heb gelopen. Uiteraard weet ik nog hoe mijn voorbereiding was en ik weet wat er hier te wachten staat. Ook de baan zelf heeft geen verrassing meer voor mij, in de voorbereiding heb ik extra baantraining gedaan, inclusief interval. De afgelopen 2 weken ben ik iets eerder gaan slapen, want een goede 24 uur kan worden verknald als je vermoeid bent.

Ik heb dit keer getreind en voor het eerst de Kanaaltunnel mogen bewonderen. Overnacht in de jeugdherberg naast het station (St Pancras). Omdat de Engelsen een uur achterlopen heb ik nog extra mogen uitslapen. Zoals bekend rijdt het verkeer aan de linkerkant, maar waar loopt men op de stoep? …….. aan de rechterkant. Ik liep links, heb ik me keurig aangepast, en botste dus tegen iedereen op. Op de baan loopt men met de klok mee, wij op het Continent lopen tegen de klok in.

De baan van Tooting Bec ligt ten zuiden van de Thames op dezelfde breedtegraad als Londen-Centrum. Hij meet nog steeds 400 meter (5 rondes is 2 km). Er zijn scheidsrechters van de Britse bond en er is een bronzen IAU-label. Omdat de baan niet overvol moet raken, worden er maximaal 45 deelnemers toegelaten. Iedere 4 uur wordt er van richting gewisseld.
Organisatrice Shankara vertelde me dat ze het moeilijk vindt om mensen op de reservelijst te zetten, dit keer 6 lopers. Ze selecteert mensen op basis van PR en het tijdstip van aanmelding. Overigens hebben deelnemers ‘from Oversea’ een grotere kans te worden geaccepteerd!

Ook zijn een aantal goede Britten afwezig, omdat ze 4 weken geleden op de GemeneBest Spelen hebben deelgenomen aan de Ultra-afstanden! Echter oud-winnaar Ken Fancett doet ze gewoon allebei. Wel hebben zich opnieuw 6 Scandinaviërs ingeschreven. Voor mij waren zij de favoriet.
Vergeleken met de vorige keer is de Nederlandse inbreng verdubbeld, want ook Marion Meesters loopt mee. Ze wordt begeleid door Ans Oudejans. Voor het Sri Chinmoy Marathon Team loopt ook Marc Collinson mee. Ik ken hem uit onze World Harmony Run. Hij loopt in een hoog tempo.

Was het de vorige keer 20 graden overdag en 12 ’s nachts. Nu moeten we genoegen nemen met 12 graden overdag en een paar graadjes boven nul in het donker. Gelukkig is er geen wind en geen regen. Eindelijk eens iets anders dan de 28 graden die ik dit jaar al verscheidene malen heb mogen ontvangen. Maar ja, it’s part of the game.

Hoewel de voorbereiding perfect was, ging het zaterdagochtend bijna mis. Omdat ik te lang klets met medelopers en organisatoren, heb ik geen tijd om mijn spullen te organiseren. Uiteindelijk ligt mijn kleding op een grote hoop. En precies in het startschot sta ik bij de start. OK, voor sommige ultralopers is dit een gebruikelijke procedure.

Afijn, gestart en gelijk opgelopen met Marion. Gesproken over de 24 uur, Chi Running en het Nederlandse ultralopen. Ze heeft besloten om ieder half uur een ronde te wandelen. In mijn ogen een goede manier om de 24 uur te doen, want de weg is lang.
Daarna ontmoet ik de enige Duitse deelnemer Christian Hottas. Hij herkent mij van 10 jaar geleden en van Apeldoorn 2001. Met hem heb ik het over de 100 MC en over lopers die 100 keer 100 km (of meer) hebben voltooid. Hij had het over een Fransman die 600 keer een 100km heeft uitgelopen. Gelukkig loopt Christian ietsje langzamer en daar ben ik blij mee, want een te hoog tempo in den beginne is fataal en dan vertragen is lastig.

Als ik na 6 uur en korte pauze wil maken, voel ik een energie opkomen om door te gaan. Ik doe het ook, omdat het snel donker wordt. Gelukkig is er een goede lichtinstallatie. Al snel stijg ik vanaf plek nr 27 naar het linker rijtje.
Voor mijn eigen administratie klok ik de tussentijden iedere 10 km, maar daar wil ik u niet mee gaan vervelen. Tussenstanden staan overigens op de website! Was in de voorgaande jaren niet het geval.

Ik maak gebruik van de door mij meegesjouwde energiedrank, welke je een oppepper geeft à la cola, zonder dat het schadelijke dingen of suikers bevat.

Helaas heeft Marion problemen. Voor haar is er te lang doorgelopen in één richting en heeft ze last van haar heup gekregen. Ze is naar de massage geweest. Ze kan alleen nog maar wandelen en moet even later helaas opgeven. Graag had ik haar zien blijven lopen. Zo’n 24 uur loop je graag samen.

Even later is de soep gereed; en ook de aardappels met geraspte kaas en boter. Meer heb ik even niet nodig, want ik heb vandaag al veel gegeten. Een puddinkje sla ik beleefd af.
Even later kleed ik me om. Het is koud, maar uit eerdere lopen wist ik, dat zo lang je het niet te koud krijgt, kan je blijven doorrennen in korte broek. Wel trek ik een jack aan. Ik voel een blaar op de buitenkant van de grote teen links, zal niet in de weg zitten.

Vanaf nu verander ik het tempo. Als ik tot het eind 8 km/uur loop, wordt de 200km overtroffen. In de nacht gebruik ik dezelfde taktiek als de vorige keer in Londen: Als ik in een uur 8 km heb voltooid, wandel ik de rest van de tijd. Zo kan ik de energie sparen voor de allerlaatste uren. Niet alleen loopt dit vrij makkelijk, maar ook gaat de nacht snel om.

Achter de verzorging wordt iedereen luid aangemoedigd. Ze heeft nogmaals soep, thee op bestelling, en de hele tijd water, energiedrank, cola, gel, koekje, brood, fruit, zoutje, zeewier. Ook de tellers maken veel geluid. Er zijn 3 lopers per teller. Je komt vaak voorbij, maar je bent ook continu in beeld.

Reima Hartekaïnen die ik ver heb zien lopen, kan alleen nog wandelen. Dit is niet zijn dag. De Noren lopen beter. Geoff Oliver is de 75 gepasseerd en is bezig met het breken van records. De leiders Richard Quennell en Paul Hart lopen snel en dubbelen me nog steeds in hoog tempo. Ook Marc Collinson kan nog steeds hardlopen. Een topprestatie voor een debuut.

Zondagochtend 6 uur word ik ongeduldig, want het wordt toch wel licht? Na 12 uur duisternis wil ik wat anders. Gelukkig is er porridge en even later brood met vega-worst (bonen, heb ik niet gegeten). Het is zowat het laatste wat ik nog kan eten. Ik ben opgeklommen naar plek 11.
Maar daarna wordt het licht en gelijk gaat het tempo omhoog. Ik schrik als ik zie dat ik tussen 20 en 21 uur ruim 10 km heb overbrugd. Gevaarlijk, want als er kramp komt, is alles alsnog voorbij en dat is zonde na 180 km. De enige oplossing is vaart minderen, wat gelukkig ook lukt.

Na 22 uur en 48 minuten is dan eindelijk het moment zover. Ik vraag het mijn teller, die het niet doorhad, maar het wel gelijk kan bevestigen: 500 rondes. Tsja 124,3 mijl is niet zo’n mooi getal, maar 200 km natuurlijk wel. Bovendien heeft de IAU deze afstand vastgesteld als C-limiet!

Voldaan loop ik door over de baan, maar ik wil nog doorgaan, want er kan nog wat bij. Het is 2 km hardlopen en 1 ronde wandelen met 1 beker water. Gelukkig gaat het hard genoeg. Voorbij de 205 km, ook voorbij de 207.8km ooit gelopen in Keulen. En inderdaad ook voorbij de 210km. Nu de rest uitwandelen, Ans mag ook de laatste ronde meelopen, Marion kan helaas niet. Nu pak ik de eerste beker cola in de race en een beker water. Na 210,5 km is de 24 uur voltooid met een zesde plaats. Ik moet nog even wachten voor het bepalen van de restmeters. Dat wordt door niemand minder dan Hillary Walker gedaan.

Ik ben blij dat ik na de blessure van 2008 weer de 200 kan overbruggen. Ook heb ik het gevoel het opgeven in Bergamo recht te hebben gezet. Voor mij is een 24 uur in mei te vroeg in het jaar, mijn piek ligt eerder in de periode juli-oktober! Ik maak liever veel trainings-kilometers in de zomer dan in de winter.

Richard Quennell wint met 234 km, snelste dame is Aileen Scott (188 km); liefst 25 lopers passeren de 100 mijl.
De beste prestatie is geleverd door Geoff Oliver. Hij heeft in de leeftijdscategorie 75 + het wereldrecord baan gebracht op 178.9km en tussendoor ook nog het wereldrecord baan op de 100 mijl gebroken. Zie ook:
http://uk.srichinmoyraces.org/self-transcendence-24-hour-race-tooting-bec-2009-race-report

Overige uitslagen:
http://uk.srichinmoyraces.org/self-transcendence-24-hour-race-tooting-bec-2009-update-final-results

Nitísh Zuidema
(nitish <at> goldenboat.net) 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Afgelopen weekeinde was er een open training onder leiding van Peter Stein in Weert. De 4 Rupsen Majet Spoelder, Remco van Bezu, Jan van der Erve en Bob Stultiens waren uiteraard aanwezig. Daarnaast hebben Michiel Diependaal, Ruud Jakobs en Peter van Lierop nog meegetraind.
Er was deze keer gekozen voor een trainingsweekeinde om elkaar beter te leren kennen en meer tijd te hebben om kennis en ideeën met elkaar te delen. Bovendien kun je in 2 trainingen veel meer variatie aanbrengen in de prikkels.

Zaterdagmiddag dribbelden één voor één de deelnemers binnen. De wegwerkzaamheden rondom Eindhoven zorgen wel voor een groot verschil in aankomsttijd, maar uiteindelijk was iedereen op tijd om (na de koffie met appelgebak) aan een sprinttraining op de baan te beginnen.
Het begon met een "ongewone" warming-up. Peter spreekt ook nooit over een warming-up, maar over een v.o.a. (= voorbereiden op arbeid). Deze begint met rustig wandelen, stevig wandelen en opverend wandelen. Pas daarna wordt er over gegaan op dribbelen. Tot slot is dynamisch rekken de afsluiting van de v.o.a. Dat dynamische rekken bestaat uit een soort dansen met veel been- en arm-uitslag om de spieren goed los te krijgen.
Daarna begonnen we aan de kerntraining. Hoewel het wellicht vreemd lijkt, is ook sprinten voor ultralopers een nuttige prikkel. Allerlei korte, reactieve sprongetjes aan de grond, vanaf trapjes en jury-stoelen kwamen aan de orde. Daarna hebben we enkele korte sprints van 30m afgewerkt. De snelheid viel zeker niet tegen. Opvallend bleek dat de stijl van lopen zeer divers was en de snelheid ook. Tot slot werd een langere sprint afgewerkt.

Weer thuis (bij Bob) aangekomen, werd eerst de vochthuishouding op peil gebracht. Dat begon met gezonde drankjes, maar ging toch redelijk snel over naar enkele alcoholische versnaperingen. Met z'n allen hebben ons tegoed gedaan aan een heerlijke pasta-party (al zeg ik het zelf). De avond is zeer aangenaam gevuld met praten over van alles en niets, maar vooral over (ultra)lopen. Daarbij viel op dat er veel belangstelling was voor het trainen van een lange duurloop op nuchtere maag en alleen water als drank voor onderweg en het lopen op blote voeten. Beide aspecten worden als zeer nuttig voor het ultralopen beschouwd.
Het viel wel op dat er nauwelijks (lees: helemaal geen) sportdrank werd gedronken. Maar ja, we hebben ook nooit verkondigd dat we topsporters zijn. Enigszins te laat gingen we ons mandje opzoeken. Gezelligheid kent blijkbaar ook voor lopers geen tijd.

De volgende ochtend hebben enkelen een goed ontbijt genoten en enkelen niet. Om 10 uur gingen we met 7 lopers o.l.v. Peter van start voor 4 ronden van ruim 9,5km. De ronde was afwisselend en vrij rustig. De eerste ronde liepen we in een matig tempo, halverwege was een viaduct en daarop hebben we een stevige steigerung gedaan. Onder aan het viaduct staat een dikke, grote eik en elke ronde moesten we zo snel mogelijk naar de top van de boom klimmen en weer terug. Diegene die dat het snelste deed, hoefde de volgende ronde de eik niet te beklimmen. De 2e ronde begonnen we met enkele stevige ins en outs van 30-200m. Daarna hebben we eventjes rustig doorgelopen en hebben nog een lichte slalomloop gedaan van enkele 100-den meters. We waren alweer dicht bij het viaduct en daar zijn we weer versnellend omhoog gelopen. En uiteraard stond onderaan de grote, dikke eik weer klaar om ons uit te dagen. Iedereen liep er nog steeds frisjes bij. De één wat sneller dan de ander, maar de groep bleef een eenheid. Onderweg stonden behalve de benen ook de monden niet stil.

Iedereen genoot van de training. Ook het heerlijke weer speelde daarin een positieve rol. Op een rustig weggetje moesten we van Peter stoppen en op de knieën gaan zitten. Daarbij moesten we ons zo klein mogelijk maken om in een ei-houding (soort foetus-houding) te komen. Doel daarvan was om de zuurstoftoevoer proberen helemaal stil te leggen. Ook werd nog eventjes de adem ingehouden om helemaal geen zuurstof meer te krijgen. Net op dat moment kwam een opa met een kleinzoontje langs gefietst. Hij keek heel vreemd toen hij ons zo op de weg zag liggen, maar vroeg wijselijk genoeg niets en fietste snel door.

De 3e ronde werd de intensiteit opgevoerd. We begonnen met 15' lopen in een hogere zone. Hierin liepen de verschillen fors op. Enkele lopers liepen verkeerd, maar zijn toch weer op de juiste ronde terecht gekomen. Bij het teruglopen van de snellere lopers, zijn we bij de hereniging in tegengestelde richting naar het startpunt doorgelopen. De laatste ronde werd dan ook in de andere richting gelopen.
Na enkele rustige km's werd het tempo voor minimaal 15' weer naar een hogere zone opgevoerd. Daar werden de verschillen weer snel groter. Na die 15' mochten we zelf kiezen op welke wijze de laatste kilometers richting startpunt werden afgelegd. Enkelen voerden het tempo dan ook verder op tot het einde van de ronde, sommigen gingen wandelen om de "achterblijvers" op te halen. Gezamenlijk kwamen we op die wijze bij huize Stultiens aan. Daar stond de soep, broodjes en koffie alweer klaar. Pas nadat iedereen de energie-voorraad had aangevuld, werden ze weer losgelaten richting huis. Iedereen was enthousiast, moe en voldaan na een heerlijk (loop)weekeinde.

Bob Stultiens
(ultralopen <at> improvebv.nl) 
 
[ top pagina ]
 

 
 
 
Zaterdag 17 oktober 2009 een dag als geen ander zij het dat de Pistemarathon van Schaarbeek geprogrammeerd staat. De wedstrijd waar Patrick Kloek zich thuis voelt door zijn jaarlijkse aanwezigheid maar tevens bekend voor de uitstekende sfeer onder de lopers en de prima organisatie op een parcours waar het wel heel moeilijk wordt om verkeerd te lopen ondanks dat er geen seingevers zijn. Voor de leuke som van € 12 of € 15 ter plaatse mag de bevoorrading als opperbest beschouwd worden, de drank wordt zelfs aangereikt door 2 sympathieke mensen en à volonté om de 400 meter. Door de crisis was er dit jaar geen prijzenpot voorzien maar er was desondanks kwaliteit aanwezig. De deelname in de M&U Cup heeft zeker een stevige duit in de zak gedaan qua deelnemersveld .

De start is om 10 uur en vrij onmiddellijk volgt een regenbui waarvoor gevreesd wordt dat dit wel eens de gehele wedstrijd kan duren. Gelukkig fout gedacht want hoe wisselend ons weer is bleek later door een stralend zonnetje. Niets daarvan trok Marc Papanikitas zich aan. Ik heb genoten van zijn aanwezigheid op de kleine ovaal, je blijft immers alle deelnemers zien. De snelle lopers komen met grote regelmaat voorbij en als iedereen de binnenboord vasthoud lopen de voorbijstekers wel een grotere ronde dan de rest. Met andere woorden hoe sneller je bent hoe langer de marathon wordt. Marc heeft de topsport verlaten maar daar was niet veel van te zien. De PM of MP kreet is en blijft uniek ook al verklaart Gert Mertens het ook stiekem al eens geprobeerd te hebben en het helpt.

Drie weken na de Spartathlon leek het normaal dat ik deze wedstrijd meedeed omdat ik er zin in had en niet zo zeer om te komen presteren. Een rustige start maakte dat ik in het spoor van Limburgs knapste Henk Sipers liep. Meteen was ik ooggetuige van een Benelux primeur. Henk deed vandaag de eerste marathon op zijn vijf tenen schoenen en de tartan baan was daarvoor dan ook ideaal. Ronden lang liep ik te staren naar het afwikkelen van die schoenen. Mij lijkt het alsof de voetafwikkeling vrij naturel verloopt en mogelijks daardoor minder geschikt voor overproneerders of oversupineerders . De producent zal dit misschien wel weerleggen en ik heb ten slotte geen enkele ervaring. We laten Henk daar zelf over schrijven. Verder lijkt het erop dat de voet verder afrolt tot aan de tenen in vergelijking met de loopschoen en daardoor komt de voet bij de afzet achteraan mogelijks een stukje verder. Dit vermoed ik eerder door het feit dat ik tot mijn grote spijt en ergernis meerdere malen de hiel van Henk raakte. Daarvoor nogmaals mijn excuus Henk. Uiteindelijk kreeg ik terecht het verzoek om een ander slachtoffer te zoeken. De vijf tenen schoen is in elk geval een training voor de kuitspieren want Henk zijn kuiten zien er super getraind uit.

Aan de heerschappij van Marc P was niets te doen. Met een 2u37 kwam een mooie winnaar over de finish en kunnen we gelukkig besluiten dat we Marc nog niet kwijt zijn. Daarachter nog 6 atleten onder de 3 uur die stuk voor stuk deel uitmaken van de Belgische ultratop. In volgorde Lucien Taelman, Gert Mertens, Phillippe Michel Panza, Renaat Moyson en Peter Palmans. In meerdere stemmen herkende ik het West-Vlaams vandaag. Zo ook de Vlierzeelse Conny Braeckman, een niet onaardige verschijning op de baan. Conny deed het terug vandaag zoals zo vaak. De kleine soepele pas hield haar in de buurt van Leo Pardaens of omgekeerd is ook mogelijk. Met 3u 17 liep Conny geen PR maar terug een eerste plaats in een mooie tijd. Dora Vandewaetere, ook uit de kustprovincie , liep naar 3u 35 en een tweede plaats. Het was gewoon “up” op het einde.
Ondanks het gemis van een aantal bekende gezichten kijk ik terug op een geslaagde dag en als het nog eens regent dan heb ik tenminste een paraplu van de Lijn.

Luc De Jaeger-Braet
( luc.de.jaeger-braet <at> pandora.be ) 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]