Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
13 okt 2017
SPARTATHLON
11 okt 2017
Marathon Eindhoven 10-10-17
9 okt 2017
Lang – Langer – Langst, Goldsteig 661
1 okt 2017
Winterswijk-Dwingeloo-Duiven-Spartathlon ...
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
* December
* November
* Oktober
* 31 okt 2010: “Geklopt” door een bokser!
* 30 okt 2010: 10-10-10, mijn eerste marathon.
* 28 okt 2010: Madrid-Segovia was geweldig!!!
* 26 okt 2010: Verslag van de 24 uren van Sint-Denijs-Westrem
* 26 okt 2010: Ton Aker loopt solo de JKM
* 26 okt 2010: Los Pueblos Blancos
* 13 okt 2010: Ultraloop Berg en Dal
* 11 okt 2010: Verslag Ultraloop Berg en Dal, Zaterdag 9 oktober 2010
* 11 okt 2010: Yakitori & The Sushi's
* 8 okt 2010: Kustmarathon Zeeland 2 oktober 2010
* 1 okt 2010: Elke lange weg heeft een einde.
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Oktober 2010
 
Na wat aangemodderd te hebben na mijn tempowerk in Eindhoven was ik van zin om me weer even te herpakken omdat ik toch zo graag op 14 november de 50km van Deventer wil lopen. Als kersvers MarathonPlus gastlid, gecoacht door de organisator, is het moeilijk wegblijven daar. Trouwens wat moet een mens op een zondagmorgen om 8 uur anders doen?

Dus vandaag stond er in het Mortselse waar ik woonachtig ben een lange duurloop op het programma, die ik rond 14,5 a 15km/h wilde afwerken. Alles zat goed ingeprent in mijn hoofd, ware het niet dat ik deze week een aanstekelijke mail kreeg van, en zo gaat ie voor mij voor de rest van mijn leven genoemd worden, enthousiaste Wim (Nobel). “Of ik niet effe over en weer wou rijden naar Lekkerkerk om een natuurmarathon te lopen. Het is maar 100km van je deur.” Bwah, dat waren afstanden die ik vroeger vlotjes liep. Ik moest toch trainen en ik ben al voor minder verder gereden. Ik bleef bij het plan om aan 15/h te lopen en misschien de laatste 5 iets harder te gaan. Tevens de fantastische natuurmarathon van Geldrop indachtig waar ik vorig jaar veel leute had gehad, kon dit ook niet misgaan.

Net iets te laat aangekomen door wegwerkzaamheden en alweer een tilt geslagen GPS, kom ik aangestormd op het secretariaat waar alles netjes klaarligt zoals afgesproken. Daar hou ik dus van, mensen die hun woord geven en het ook houden. Met nog een kwartiertje voor de start kom ik Pascal van Norden tegen, de ultralopende ex-bokser die een thuismatch loopt. Een verkennend gesprek met hem leert me dat ie vandaag graag wil winnen en de winnende eindtijd van vorig jaar (bij de eerste editie van Natuurmarathon-Krimpenerwaard) van Jeroen Romeijn (2.45.35) naar de Filistijnen wil lopen.

Daar stond ik dan voor de hartverscheurende keuze. Loop ik mijn gepland tempo, met het gevaar alleen te moeten lopen (en dan had ik beter in Antwerpen gebleven) of help ik Pascal zijn doelstellingen te bereiken? We vertrekken sneller dan gepland want vanaf 30 wordt het zwaarder en gaan we tempo verliezen door de omloop, Pascal had me dat gezegd. Tevens is er een nieuw stuk ingestoken, niet om het ons gemakkelijker te maken, eerder andersom. Sowieso loopt Pascal dan een nieuw parcoursrecord, want de omloop is aangepast, maar we gaan voor de eer.

Tot aan 30 hadden we een vlot loopje, met hier en daar wat geaccidenteerde wegen, maar niets dodelijk. Maar tussen 30 en 37 zijn onze “holletjes” wel een paar keer fameus open en dicht gegaan. Weilanden zonder weg, graszoden waar de benen bijna op gebroken werden, zeiknatte voeten, bochtenwerk en verzuring alom. Maar we wisten het, het hoorde er bij en het maakte deze marathon weer tot een unieke ervaring die ik ten stelligste aanbeveel.

Fanfares en djembéspelers in een schuur waar we doorliepen, raasden onze netvliezen voorbij. De idee om de laatste 5km even vlotjes aan te zetten zat nog wel even in onze (of althans mijn hoofd) maar aan de 37e km wilden onze benen niet meer meegaan in dat plan. De afspraak die ik met Pascal voor de wedstrijd had gemaakt, en ik hou van mensen die hun afspraken nakomen (dus van mezelf), werd gerespecteerd. Pascal won in een nieuw parcoursrecord. Heel Lekkerkerk was gelukkig, Pascal was gelukkig, de organisatie was gelukkig en ik….tja, het was heel lang geleden dat ik een zo gelukzalig gevoel na een marathon had, en als ik dat zeg dan betekent dat toch iets.

Jeroen, beste vriend. Het spijt me dat ik jouw vriend en trainingsgenoot zover heb gekregen om jouw naam van de tabellen te laten lopen, maar moest het omgedraaid geweest zijn, dan had ik het voor jou ook gedaan.
Iets wat we na de wedstrijd weliswaar over het hoofd hebben gezien is de sanitaire stop van Pascal. Dat kostte hem die tijd onder de 2h44’. Je moet dringend lopend leren plassen vriend, ik wil je daar nog les in geven.

Wim, ik wil bij deze jou en je familie veel sterkte wensen in de moeilijke tijden die je nu beleeft. Mijn gedachten zijn bij jullie.

Marc Papanikitas

- - - - -
Emailreactie van Jeroen Romeijn

Beste Marc Papa,

Met betraande ogen las ik het door jou geschreven verslag. Twee vrienden van me gezamenlijk door de Hollandse Polder, mooier kan het niet.
Dat jullie mijn parcoursrecord naar het verleden liepen doet mij meer dan deugd: het maakt me vrolijk, trots en het geeft me inspiratie.
Ultralopen verbroedert, dankzij het ultra-gedoe kan ik een Griekse Belg en een Bokser uit Gouda tot mijn vriendenkring rekenen.
Dat is pas rijkdom, kan een merc 600SL niet tegenop!

Nu hier zitten met een Belgische pint, daags voordat mijn 21 weken schema richting een ultra diep in oost-duitsland ingaat geeft jouw verslag, jullie race mij zeer veel inspriratie en motivatie.
De Belgische pinten blijven in het vat, de cubaanse sigaren in de kist. Looppantoffels uit de kast en vol goede moed ga ik het avontuur wederom aan.

Snelle tijden lopen is niet alles, plezier & passie, dat is wat telt. Dat legde jullie vandaag op de mat. Dat maakt mij gelukkig, dank daarvoor

Sportieve groet,
JR 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Het was een koude winterdag, januari 2008. Ik besliste eens te gaan lopen, geen 2km, geen 3km, geen 5km, maar ineens een volle 10km. Je raadt het al, de volgende dagen zodanig stijf en geblesseerd dat zelfs gewoon liggen, pijnlijk en onverdaagzaam was. Na enkele dagen toch wat gerecupereerd, en terug een poging gedaan om te gaan lopen, wat verrassend vlot ging.

Enkele dagen nadien werd ik door een kameraad uitgenodigd om in April deel te nemen aan de Ten Miles in Antwerpen, "een hele uitdaging" dacht ik, maar aangezien uitdagingen mij niet afschrikken, en ik ze zelfs nodig heb, dacht ik, ik ga ervoor! En ik ging er ook voor, de weken vóór de Ten Miles heb ik gedaan wat ik nooit eerder had gedaan, ik begon op een gediciplineerde wijze aan sport te doen. Er begon structuur en vooruitgang in te komen.

Uiteindelijk was het de grote dag, 20 april 2008. Ik stond samen met 14 999 andere sportievelingen aan de start van een immens grote gebeurtenis en wist niet wat mij te wachten zou staan... Uiteindelijk eindigde ik (ik woog toen nog 98kg) in een tijd van 1H44'. Geen wereldtijd maar ik was best content.

En toen begon het, ik werd gebeten door een gekende microbe... Elke zondag stond voor mij vooral in het teken van een looptraining, niet lang, niet snel maar wel door weer en wind. Aangezien die ten miles wedstrijd mij zo had doen snakken naar meer, ging ik eens een kijkje nemen op internet, naar plaatsen waar ik nog kon deelnemen aan loopevenementen. 20km van Brussel...wow, daar moet je toch een deftige atleet voor zijn, dacht ik, en ik keek verder naar minder ambitieuze evenementen... Het was in die periode dat er fameuze strubbelingen ontstonden in mijn toenmalige relatie, en dat zorgde ervoor dat mijn loopschoenen iets geworden was waar ik in laatste instantie aan dacht, ik had er gewoon geen zin meer in, geen kracht, geen plezier.

Na een tijdje van rouw toch de touwtjes terug in handen genomen, en er terug voor beginnen gaan. Man, wat ging dat moeilijk...Uiteindelijk begon ik er stilletjes aan meer en meer plezier aan te beleven, en langzamerhand kwamen die Ten Miles van Antwerpen er weer aan, waar ik net als vorig jaar opnieuw aan wilde deelnemen. Dit keer wilde ik het wel wat professioneler aanpakken, en ik kocht me een polar sporthorloge met hartslagmeter en foodpod. De snelheid en afstand begon opnieuw op te lopen, en ik voelde dat ik klaar was om opnieuw deel te nemen aan de ten miles.

Uiteindelijk was de grote dag daar: 26 april 2009, het was warm, bloedheet... Ik wist dit jaar wat me te wachten zou staan, ik wist welke delen van het parcours zwaar zouden zijn en waar ik zeker zou moeten doseren. Op het moment dat ik de Waaslandtunnel uitliep, en de 'lijken' telde die daar net als vorig jaar opnieuw talrijk lagen, stond mijn chrono op 1H28'. "Super!" dacht ik, en ik probeerde nog wat te versnellen om toch maar onder die 1H30' te komen, wat uiteindelijk niet lukte want ik eindigde in een tijd van 1H32', wat neerkwam op een verbetering van 12' ten opzichte van afgelopen jaar.

Nadien volgde een lange periode van plezierige trainingen, steeds langere duurlopen, van 20km's rond Brussel en zelfs enkele halve marathons. Ik had de smaak goed te pakken. Ik werd verslaafd. Loopverslaafd! Oktober 2009, ik kreeg steeds meer last van Shin Splints, en ik begaf me eens naar een sportdokter, om het probleem te laten bekijken. Haar verdict luidde al meteen: 'Meneer, je bent te zwaar. Val minstens tien kilo af en je scheenbeenklachten verdwijnen mee'. Ambitieus als ik ben, begon ik diezelfde dag nog aan een streng dieet. En dat betekende zeer streng: geen cola meer, geen koffiekoeken, geen koekjes, geen chips, geen ijscreme, en zelfs geen suiker meer in de koffie. Dit strenge dieet, tesamen met de looptrainingen, zorgden ervoor dat ik na vier weken al vier kilo kwijt was. "Nog lang niet genoeg", vond ik, en ik bleef er voor gaan, bijna op een freakerige wijze at ik enkel nog gezonde dingen... Uiteindelijk begon iedereen te vinden dat ik 'precies afgevallen' was, en ik voelde me stukken beter! Na een zevental maanden was ik maar liefst 20 kilo kwijt, en mensen herkende me niet meer, dat 'beereke' van vroeger was nu plots veel slanker, veel strakker, en veel mensen feliciteerde me. Ik voelde me super!

Intussen had ik opnieuw enkele evenementen meegelopen, en had ik me ingeschreven voor de halve marathon van Eindhoven. Het was toen dat ik begon na te denken over altijd maar die halve marathons, wilde ik dit wel? Welke uitdaging had ik nog aan die halve marathons? Inderdaad, niks! En ik besliste om deel te nemen aan de volledige Marathon van Eindhoven. "Wat heb ik nu toch gedaan", dacht ik bij mezelf, maar ik had me ingeschreven en ik zou meedoen, dus een goede training, heel veel kilometers in de benen en een goede coaching heb ik nu wel nodig.

En die coaching vond ik al vrij meteen in de persoon van Marc Papanikitas, Belgisch Ultraloper en bovendien een fantastisch man. Hij vroeg niet liever dan dat ik hem contacteerde wanneer ik een vraag zou hebben, en geloof me, hij beantwoorde zelfs mijn meest idiote vragen alsof er geen idiote vragen bestaan. Van Koen Wilssens (winnaar Antwerp Ten Miles 2009) ontving ik een marathonschema, wat ik in samenspraak met Marc Papanikitas verder aanpaste naar een schema wat mij uitstekend lag. Toen volgden er verschillende weken van lange trainingen, trainingen die op zondag een limiet bereikten van 36km, ik begon zelfs te trainen 's ochtends op nuchtere maag, vooraleer ik naar mijn werk vertrok.

Uiteindelijk waren we 10september, en een maand voor de grote dag.Ik stond 's ochtends na een looptraining onder de douche, en ik merkte een verdikking in mijn lies. Bang als ik ben, ben ik diezelfde dag nog naar mijn huisdokter gegaan, en het verdict luidde meteen: "Liesbreuk". Daar gingen al mijn plannen, mijn ochtendtrainingen, mijn grote droom om de Marathon te lopen, alles verdween opeens als sneeuw voor de zon. Zo dacht ik althans, want mijn dokter beweerde dat ik gerust de marathon nog mocht lopen, en dat ik de operatie dan maar nadien moest plannen. Nog steeds bang als ik was, contacteerde ik mijn intussen goede vriend Marc Papanikitas, die mij op het hart drukte dat hij zelfs atleten kent met een dubbele liesbreuk, die het zelfs niet wisten een liesbreuk te hebben, en ik was gerust gesteld!

De traingen gingen onverwijld verder, tot twee weken vóór de marathon. Op aanraden van Marc mocht ik nog maar nauwelijks lopen. Slechts enkele rustige duurloopjes, "en alles wat je meer doet, doe je te veel" zei hij, en ik luisterde braaf naar hem. Het waren twee moeilijke weken, van ca. 96km per week liep ik nu nog slechts 50 á 60km per week. Het was niet evident! 10/10/10 kwam dichterbij, en ik begon met de koolhydraatopstapeling. Spaghetti en rijst begonnen mijn oren en neus uit te komen, maar ik eet het graag, dus vond ik niet zo erg.

Dan was de grote dag er, ik stond voor de start, zenuwachtig als een gek, kwaad op mezelf om waar ik nu toch weer mee bezig was. De eerste kilometers liep ik samen met de tempomaker van de 4H (tempomakers zijn mensen die meelopen om een bepaald tempo aan te geven. Ze dragen ballonnen met je gewenste eindtijd.)Na een tijdje vond ik dit tempo te traag, en ik begon te versnellen, ik wilde de wedstrijd op mijn eentje volbrengen...Ik voelde me super, geen last van kwaaltjes, noch aan mijn liesbreuk, noch aan mijn benen, noch aan mijn linkervoet (die daarvoor soms wat tegenwerkte), het verliep echt super! Na 23km was mijn drinken op, gelukkig had ik mijn overige persoonlijke dranken daags voordien afgegeven aan de organisatie, die het op bepaalde bevoorradingsposten zouden leggen. Zo lag er op 26km en op 36km drinken en een koolhydratengel.

30km: nog steeds probleemloos aan het lopen, geen enkel probleem. "Ik ga het halen", dacht ik bij mezelf. Bij de 35 km was mijn drank (die aan km 26 lag) op, en ik begon het zwaar te krijgen, nog 1 km en ik heb opnieuw drinken, zo was toch het plan... Op 36km echter, stond er geen bevoorradingspost, niks, nada, nul. "Shit", dacht ik, "ik ga het niet halen als ik niks meer kan drinken". Uiteindelijk verder gestrompeld naar km 37,5, waar opeens de bevoorradingspost stond, zo maar eventjes anderhalve kilometer later dan verwacht. Onmiddellijk mijn drank genomen, nog wat andere drankjes aangenomen, en mijn koolhydratengel ingeslikt.

Bij de 41km begaf ik mij op een plein vol toeschouwers, nooit eerder voelde ik mezelf zo klein en tegelijkertijd zo groot, fantatstisch gevoel, niet te omschrijven! Nog 1km dacht ik bij mezelf, ik haal het, ik ben er bijna, nu is het moment aangekomen om enkel en alleen te genieten. Die laatste km was de langste kilometer die ik ooit al gelopen heb, het bleef maar duren en duren en duren en duren, om uiteindelijk in een tijd van 3H47' heel fris te finishen! Ik ben trots op mezelf, en het zal gegarandeerd niet de laatste marathon zijn!

Bij deze wens ik uitdrukkelijk mijn meest dierbare dank te richten aan Marc Papanikitas, ik ben ervan overtuigd dat ik veel aan jou te danken heb, dierbare vriend!

Eens marathonloper, altijd...

Jürgen Op de beeck



 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Madrid – Segovia was geweldig!!! De start werd uitgesteld tot 10.30 omdat de politie ons Madrid uit moest begeleiden en politie in Segovia ook nog niet klaar stond??? ….
Dus om 10.30 vertrokken we als groep in een rustig tempo onder begeleiding van de politie naar de rand van Madrid en daar begonnen we rond 11 uur aan de race van 104 km.
Ik had bij een route van Santiago de Compostella een weg verwacht, nou mooi niet dus, het waren geitenpaadjes en stukken over stenen en keien, zand, bospaadjes en stukjes asfalt door kleine spaanse dorpjes.

Leuk, zo heel afwisselend en goed georganiseerd. Ik had 40 euro inschijfgeld betaald en kreeg dat tot mijn verbazing bij het afhalen van de startnummers weer terug. De loop was dus gratis, denk ik.
We kregen een t shirt, een tas, een fluitje, een survivaldeken en een lampje, dus het beloofde spannend te worden.
Het was de eerste uren vooral erg warm, tegen de 30 graden en nergens schaduw. Gelukkig kwam er in de bergen wat wind die wat verkoeling gaf. Ik had een hemdje aan maar voelde de zon zó op mijn schouders branden dat ik maar een shirtje met korte mouwen heb aangetrokken. Dat is wel weer het voordeel van lopen met een camelbag, je kan wat meenemen. Ik voelde na 67 km ook iets van een beginnende blaar en dan heb je een Compeed-stickje bij je, even een laagje op de zere plek en je hebt nergens meer last van. Ik had ook wat rozijntjes bij me en een paar zoute dropjes.

Mooie uitzichten, ruige bergen, veel kuddes geiten en bergkoeien gewoon op de weg. En plots een riviertje, zonder brug, dus de hete voeten kregen even een koel badje en waren snel weer droog.
Bij de post op 38 km was rijst en tomatensaus, pudding en andere mierzoete zaken. Gelukkig hadden ze ook wat mueslireepjes, sportdrank en cola. Ik had zelf wat eierkoeken meegenomen maar kreeg die niet weg met zo’n droge mond. Ik heb steeds een flesje water in mijn hand meegenomen tot de volgende post.

Bij 68 km was de volgende warme maaltijd, pasta met heel veel knoflook zodat de lopers die daar lekker van gegeten hebben de uren daarna ontzettende dorst kregen. En er lagen heel grote sinaasappels maar moet ik die nog eerst pellen ofzo?? Gelukkig zag een vrijwilligster mij twijfelen en bood aan om er eentje open te snijden. Dit was ook de post waarbij je je lampje moest aandoen, kleding kon wisselen omdat het hoger op de top heel koud kon zijn en je het fluitje en de survivaldeken in je camelbag moest doen. Toen ik klaar was en weer de post wilde verlaten kwam de Spaanse dame met een bord vol sinaasappelpartjes aangelopen die ik eigenlijk al weer vergeten was. Daar ben ik nog even voor gaan zitten om lekker op te eten. Tijd was niet belangrijk bij deze trail.

Nu was het binnen een half uur donker, echt pikkedonker, geen maan wel veel sterren.
Maar voorzichtig lopen zeker waar het pad uit stenen bestond. De route was erg goed aangegeven door geel oplichtende pijlen en overal linten om rotsen of bomen.
En het werd koud!! Gelukkig was ik goed voorbereid en kon ik een jasje en thermo aantrekken. Soms was de ene kant van de berg zwoel qua temperatuur en een half uurtje later kon het goed koud zijn.
Ik had werkelijk geen idee waar ik liep, pikdonker met alleen af en toe een ver rood flikkerend lampje voor je van een andere loper. En enkele terreinwagens van de politie die steeds voorzichtig langs reden en je dan heel lang licht gaven met hun grote koplampen (helaas ook toen ik net even voor een sanitaire stop aan een boom was gaan hangen).

De organisatie hield je goed in de gaten merkte ik. De politie noteerde je starnummer en bij alle posten was er een check. Ook waren er soms mensen van de organisatie op een mountainbike met enorm sterke koplampen die vroegen of je iets nodig had.

Mijn lampjes waren eigenlijk niet voldoende dus toen ik kon aanhaken bij een Spanjaard met een grote lichtbundel op zijn hoofd liep dat een stuk makkelijker. Hij heette Jezus en kwam uit Rioja en heeft me onderweg enthousiast gemaakt over veel marathons en ultra’s in Spanje. Soms was het pad te smal en moesten we achter elkaar lopen waarbij hij heel galant zijn best deed om mij zoveel mogelijk bij te lichten waarbij hij zelf soms naast het pad liep en struikelde over wortels of keien.
We hebben de laatste drie uur samen gelopen en ik zag eigenlijk pas bij aankomst in Segovia hoe hij eruit zag. Hij sprak geen Engels en gelukkig kon ik nog redelijk op mijn Spaanse woorden komen en was het eigenlijk erg gezellig zo samen in het donker.

We hadden een stempelkaart mee gekregen en moesten op 7 posten een stempel halen, eentje had ik in het pikkedonker bijna gemist maar gelukkig zag ik hen net op tijd. Zij hadden ook hete soep en dat smaakte lekker zo rond middernacht.
De laatste twee uren ging het voornamelijk berg af, soms moeizaam je weg zoekend over de stenen maar naar mate we Segovia naderden werd het zowaar weer een echte weg.
Mijn lijf was moe maar mijn benen deden het nog geweldig. Ik kan merken dat dit mijn 5de 100 plus is sinds mei, niet verzuurd of stijf geworden.
Rond 1 uur begon Jezus zijn familie te bellen dat we er aan kwamen en we zijn in een lekker tempo de laatste 10 km de bergen afgerend.
En wat er nu mooier dan rond 2 uur in de nacht samen met Jezus onder een prachtige sterrenhemel dit deel van de route van Santiago de Compostella te beëindigen bij het Aquaduct van Segovia!

Gelukkig had ik een hotel dicht bij de finish kunnen reserveren en lag ik om 3 uur heerlijk in een warm bad nadat ik in Segovia nog 20 minuten moest lopen waaronder veel trappen op om bij de sporthal te komen waar mijn rugzak was en waar ook lopers konden slapen die wachten op de eerste bus terug naar Segovia.
De volgende ochtend werd ik al vroeg gewekt door de speaker van de organisatie een paar honderd meter verderop die de laatste lopers binnenhaalde en de prijsuitreiking deed. Er waren enkel prijzen voor de eerste drie mannen en vrouwen en categorie prijzen voor lopers uit Segovia en uit Madrid dus ik kon me nog even lekker omdraaien. Daarna nog even Segovia bewonderd, een prachtig stadje met een mooie Dom en gigantisch aquaduct, er stond een man met een pop die hij via poppenspel viool liet spelen, echt heel mooi en indrukwekkend zo resonerend in de smalle straatjes van Segovia.

Het was het mooiste loopavontuur in mijn leven, zo bijzonder, zo magistraal om in het donker in de bergen zo onder de sterrenhemel te lopen, zo goed verzorgd, ik heb intens genoten.
Al met al een geweldige ervaring en zo’n trail van ruim 100 km is toch wel heel andere koek dan de 10 platte rondjes in Winschoten….

Els Annegarn
(elisabeth01.001 <at> hetnet.nl)

Zie http://www.madrid-segovia.com/ (racedirector is Luis Arribas, ook in Nederland bekend vanwege zijn jaren als promotieonderzoeker aan de Universiteit van Amsterdam)
MALE

Pos Time Bib Name Country

Puesto Tiempo Dorsal Nombre Apelllidos CLUB
1 9:09:55 253 PABLO VEGA TORRES
2 9:54:28 472 FELIX ALONSO GARCÍA
3 10:06:29 1982 EMILIO JOSÉ MARTÍNEZ QUIJADA CEM
4 10:06:33 1981 CLAUDIO LUNA MANSILLA CEM
5 10:06:39 1983 MARK STEVEN WOLLEY CEM
6 10:15:06 335 EDUARDO LUIS PÉREZ CLAROS
7 10:23:02 165 JUAN ANTONIO GÓMEZ DEL AMO
8 10:30:00 134 DEMETRIO RODRÍGUEZ PEINADO
9 10:35:44 4 PHILIPPE-MICHEL PANZA
10 10:48:40 18 EDWIN LENAERTS
11 11:14:04 116 GREGORIO GARCÍA MORENO
12 11:14:07 241 SAMUEL ARROYO VALLEJO
13 11:26:06 330 SALVADOR MORILLO DEL RIO
14 11:35:38 386 PABLO LÓPEZ CALAZA
15 12:03:39 324 SAMUEL MARTÍNEZ GARCÍA

> 337 Finishers.

FEMALE
Pos Time Bib Name Country

1 12:02:27 168 MARTA PRAT LLORENS ESP
2 12:43:01 240 LIDIA GÓMEZ RUIZ ESP
3 13:07:56 26 FABIA CODALLI ITA
4 13:28:01 1512 ISABEL MARTÍN SÁNCHEZ ESP
5 13:34:31 291 PATRICIA IGLESIAS DOSANTOS ESP
6 14:11:06 16 MAUREEN SIMPSON UK
7 14:13:26 19 MARIA LUISA MADUENO RIOS MEX
8 14:30:53 6 CHRISTINE BUCHHOLZ ISL
9 14:46:52 1683 NIEVES MORCUENDE DOMINGUEZ ESP
10 14:51:13 135 IDOIA ESNAOLA AGESTA ESP
11 15:53:08 14 ELS ANNEGAM NED
12 16:27:49 5 ANNA SIGURJONSDOTTIR ISL
13 16:45:02 37 YOLANDA HERNANDEZ PARRA ESP
14 17:08:54 39 CARMEN JIMÉNEZ MARTÍN ESP
15 17:08:56 419 LIDIA ARRIBAS SANDONIS ESP
> 36 Finishers

 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Op 16 en 17 oktober nam ik deel aan de 24 urenloop van Sint-Denijs-Westrem ten voordele van Artsen Zonder Grenzen. Het is geen officiële ultraloop. Er is een 24 uren estafetteloop voor groepen en men kan ook individueel enkele ronden van 1,1km lopen, zoals in de 12 uren van Tielt. De Gentse marathonman Stefaan Engels deed er ook zijn dagelijkse marathon. Artsen Zonder Grenzen krijgt € 0,30 per km dat ik afleg. Doordat er dit jaar geen Belgisch kampioenschap 24 urenloop is, door gebrek aan kandidaten om te organiseren, was ik niet zo goed getraind voor een 24 urenloop. Pas na de Dynamicarun 18-09-2010 was ik speciaal beginnen trainen voor 24 u.

Ik was van plan zolang mogelijk te lopen en dan de 24 uren uit te doen al wandelend afwisselend met het lopen. Het ging redelijk goed tot 12 uren. Ik had toen 94 km en liep aan de leiding bij de individuelen. Maar toen begon ik het trainingstekort te voelen en ik deed het wat rustiger. Na 15 u kreeg ik het erg moeilijk en ik heb toen een 15 minuten geslapen om dan de 24 u uit te wandelen afwisselend met het lopen. De laatste 5 u werd er niet veel meer gelopen. Het applaus aan de aankomst de laatste uren stimuleerde me steeds om verder te doen tot het einde. Toch was ik tevreden met de 152 km die ik afgelegd had. Veel meer verwachte ik niet. Ik legde de 2de grootste afstand af bij de individuelen, maar er deden maar twee ultralopers mee. Ik kreeg ook de beker voor de strijdlustigste.

Ludo Schaerlaeckens won bij de individuelen met 180 km. Hij deed zijn 24 u bijna volledig al wandelen. Hij is een snelwandelaar en hij wandelde constant aan een tempo van +- 8km per u. Bijna in al zijn 24 urenlopen doet hij iets meer dan 170km. Ook in 2009 won hij met 176km. Het was een mooie organisatie die hopelijk volgend jaar blijft doorgaan want er zijn maar twee 24 urenlopen in België.

Luc Maes 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]